322 بازدید
کد: 181460
27 مرداد 1397 - 12:56
کودکان ایستادن را معمولا در اواخر سال اول یاد میگیرند ولی یک کودک قوی وجاه طلب ممکن است در هفت ماهگی آن را بیاموزد.
کودکان ایستادن را معمولا در اواخر سال اول یاد میگیرند ولی یک کودک قوی وجاه طلب ممکن است در هفت ماهگی آن را بیاموزد. گاهی بعضی از کودکانی که ظاهر باهوش و از هر حیث سالمند تا بعد از یک سالگی نمی توانند بایستند . بعضی از اطفالیکه دیر می ایستند، چاق، بی حال وخونسردند. بالاخره بعضی دیگر بعلت عدم توانائی کافی ساق پاها در ایستادن تأخیر میکنند . در هر حال من توصیه می کنم تا آنجائی که طفل از جهات دیگر سلامت و با هوش است و طبیب عیبی در او پیدا نمیکند ، برای دیر ایستادنش نباید نگران شد.
خیلی از کودکانی که ایستادن را یاد می گیرند ولی نمی توانند از حالت ایستاده بزمین بنشینند ، بزحمت زیادی دچار میشوند . زیرا هنگامیکه چنین کودکی بحالت ایستاده در آمد، مجبور است ساعات متوالی بایستد (چون نمی تواند بنشیند) لذا از شدت خستگی درمانده میشود و گریه و داد و فریادرا شروع میکند. گاهی مادر بدادش میرسد و او را می نشاند ولی در ظرف چند دقیقه تمام ناراحتی و خستگیش فراموش میشود و دوباره طفل روی پاهای خود برمیخیزد. این مرتبه طفل زودتر خسته شده در ظرف چند دقیقه فریادش بلند میشود . در این مورد بهترین کار آنست که مادر یک اسباب بازی قشنگ و جالبی بطفل بدهد تا در حالیکه نشسته است با آن بازی نماید و از ایستادن مجدد منصرف شود . یا اورا در درشکهای بگذارد و گردش دهد، باین امید که در ظرف یک هفته یا بیشتر طرز نشستن را از حالت ایستاده یاد بگیرد . بالاخره روزی از روزها این طرز نشستن را طفل تجر به خواهد کرد، باین ترتیب که ابتدا زانوهای خود را خم کرده، نشیمن خود را قدری پائین میاورد و بعد از یک تردید طولانی ، ناگهان خود را روی زمین رها میسازد ، در این حال طفل متوجه میشود که کار چندان مشکلی نیست و بعلاوه حس می کند که کف اطاق هم کاملا نرم و صاف است و ترس او می ریزد.
بتدریج طفل با گرفتن دو دست بدیوار و مبل و اثاثیه اطاق و سپس با یکدست ، در حال ایستاده راه میرود. بالاخره بعد از مدتی که توانست حالت تعادل خود را حفظ نماید ، در حالیکه حواسش بجای دیگری معطوف است ، برای چند لحظه دست خود را رها می کند ولی نمیداند که بچه کار مهمی اقدام کرده است. زیرا این مرحله، آغاز راه افتادن طفل است.
گاهی بعضی از والدین در باره مفید بودن درو روثکا، سئوال میکنند. رو رو ثک وسیله ای است برای کودکی که هنوز راه نیفتاده است. طفل در پشت آن می ایستد در حالیکه با دستهای خود محکم لبه آنرا نگاه میدارد ، آنرا بطرف جلو میراند. منظور از دادن چنین وسیله ای بطفل آنست که طفل را سرگرم و با دیدن این اسباب بازی جدید خوشحالش نمایند گاهی ممکن است طبیبی با بکار بردن روروئک در کودکانی که در موقع قدم برداشتن نوک پنجه پاهای خود را کمی بطرف داخل یا خارج ، کج بر میدارند ، مخالفت نماید. زیرا رو روئک این کیفیت را تشدید میسازد . در این مورد باید با طبیب مشورت نمائید . در هر حال ، من توصیه می کنم که طفل را خیلی زیاد برو روئک عادت ندهید. زیرا طفل باید بقدر کافی بخزد و اطراف و اکناف محیط زندگی خود را بررسی و تفتیش نماید.
راه افتادن به عوامل متعددی از قبیل ذوق و جاه طلبی ، چاقی ، سرعت خزیدن با چهار دست و پا، بیماریها و خاطرات تلخ در براه افتادن طفل مؤثر است، مثلا طفلیکه تازه شروع براه رفتن کرده است اگر دچار مرضی بشود که مدت دو هفته او را بستری نماید، ممکن است بعد از بهبود تا یک الی چند ماه ، برای براه افتادن علاقه ای نشان ندهد . با کودکی که تازه راه رفتن را یاد گرفته است ، اگر بشدت زمین بخورد.
ممکن است تا هفته ها از رها کردن مجدد دست های خود و راه رفتن مستقل امتناع نماید.
غالب کودکان راه رفتن را بین دوازده تا پانزده ماهگی می آموزند. بعضی از کودکان قوی و جاه طلب در نه ماهگی براه می افتند. بعضی از کودکان باهوش و بدون ابتلاه بمرض راشیتیسم یا امراض دیگر، تا هیجده ماهگی راه نمی افتند.
موقعیکه کودک براه می افتد، مشکلات زیادی از قبیل کفش پوشیدن و رعایت دیسیپلین و غیره را تولید می کند که در مباحث بعد در باره آنها بحث خواهد شد. لزومی ندارد که راه رفتن را بطفل باد دهید ، زیرا وقتی عضلات ، اعصاب و سن طفل اقتضا کند ، طفل خود بخود راه خواهد افتاد و نمی توان از آن جلوگیری نمود. من مادری را بخاطر می آورم که طفل خود را قبل از آنکه واقعا بتواند روی پاهای خود راه برود ، هر روز بمدت زیادی راه می برد و باین طریق مشکلات و زحمات زیادی برای خود فراهم می نمود طفل آنچنان از این کار لذت میبرد که میخواست تمام روز بوسیله مادر «پا بپا، راه برده شود. کمر مادر از این کار ( خسته کننده تقریبا خورد و شکسته شده بود. (شکل ۱۸ ) مادران بعضی از کودکانی که خیلی زود راه می افتند گاهی بشک و تردید می افتند که مبادا زود براه افتادن طفل برای سلامت ساق پاهایش خوب نباشد تا آنجا که ما اطلاع داریم، بدن طفل می تواند آنچه را که خود کودک برای انجام آن آمادگی دارد بخوبی تحمل نماید . ساق پاهای بعضی از اطفالیکه زود راه می افتند کج میشود؟ ولی این حادثه در اطفالیکه دیر براه می افتند.
 
پا و ساق پا
کف پای تمام اطفال در سال اول مسطح است زیرا اولا فرد – رفتگی کف پای آنها هنوز تشکیل نشده است. ثانیا پای اطفال ، خیلی چاق و کوشتالو، است. بتدریج که ایستادن و راه رفتن را یاد می گیرند، با حرکت و ورزش دادن عضلاتی که در ساختمان کف پا بکار میرود، بتشکیل فرورفتگی کف پا کمک می شود.
پا، ساق پا و زانوی طفل تا چه اندازه راست و مستقیم رشد خواهد کرد، بستگی بعوامل متعددی دارد از جمله:
اول – کیفیت ارثی رشد و نمو.
دوم – ابتلاء براشیتیسم (نرمی استخوانهای بدن بعلت کمبود ویتامین D را باید نام برد. بعضی از کودکان با وجودیکه هر کز مبتلا براشی۔ تیسم نشده اند ، دارای زانوهائی هستند که بطرف داخل کجا شده است. در حالیکه بعضی از اطفال دیگر، بدون وجود سابقه راشیتیسم ، دارای زانوهائی هستند که بطرف خارج کج شده است و در موقع راه رفتن، پنجه های پای آنها بطرف داخل منحرف میشود. من تصور می کنم این حالات در بچه های فعال و ورزیده بیشتر از بچه های آرام و ساکت نمودار است . بهمین جهت اگر طفلی بطور طبیعی زانوهائی داشته باشد که بطرف داخل مختصری کج باشد، در صورت ابتلاء براشیتیسم، حالت کجی زانوها شدت پیدا میکند. عکس قضیه هم، در مورد اطفالیکه زانوهای آنها بخارج کج شده ، صحیح است.
سوم – عامل سوم ممکن است مربوط بطرز نشستن طفل و وضع جمع کردن زانو و پاها باشد. مثلا گاهی پا (یعنی از مچ پا به پائین) بطرف داخل کج میشود زیرا طفل همیشه طوری می نشیند و طوری پاهایش را در زیر خود جمع می نماید که با همیشه اجبارة بطرف داخل کج نگاهداشته میشود . یا مثلا اگر طفلی همیشه بروی شکم (دمرو) دراز بکشد و شست یک پارا بطرف شست پای دیگر نزدیک نماید و با روروئک را همیشه با کناره خارجی یک پا فشار داده و براند، بالمال انحراف پنجه پا بطرف داخل ایجاد خواهد شد.
پنجه های پای تمام کودکان در آغاز براه افتادن مختصری بخارج منحرف میشود ولی این انحراف بتدریج مرتفع خواهد شد. پنجه های پای بعضی از کودکان در موقع راه رفتن کاملا بخارج منحرف میشود (مثل طرز راه رفتن چارلی چاپلین) و این انحراف بتدریج تا حدودی اصلاح خواهد شد بطوریکه بعد از چند سال این انحراف پنجه های با بخارج، نسبة کم خواهد شد و حداقل خواهد رسید. پنجه های پای کودکانی که در ابتدای براه افتادن فقط مختصری بخارج منحرف گردد ، بعد از مدتی کاملا راست خواهد شد . بالاخره پنجه
های کودکانی که در آغاز براه افتادن کاملا راست و بدون انحراف باشد ، بعد از مدتی بداخل منحرف خواهد شد. انحراف پنجه های با بداخل، غالبا با کجی زانوها بطرف داخل همراه می باشد.
یکی از مزایای مهم معاینه منظم طفل توسط طبیب در طی سال دوم زندگی ، همین است که در صورتیکه چنین کجی و انحرافی در پاهای طنل مشاهده شود ، طبیب ممکن است دستور کفشهای مخصوصی برای اصلاح کجی پاها بدهد و یا در صورتیکه براشی تبسم مشکوک گردد از استخوانها عکس برداری نمود. کسالت را درمان کند.|
کفش: چه وقت وچه نوع – در اکثر موارد تا موقعی که طفل در خارج از اطاق راه نرود ، پاهایش احتیاج بپوشاندن چیزی ندارد . پاهای طفل نیز مانند دستهایش طبیعة همیشه سرد است ولی موجب ناراحتى طفل نمیشود. بعبارت دیگر، در سال اول ، پوشاندن کفشهای نرم یا بافتنی برای طفل بهیچوجه ضرور نیست مگر اینکه اطاق با کن اطاق خیلی سرد باشد. و بعد از آنکه طفل ایستادن و راه رفتن را یاد گرفت. اگر شرایط مساعد باشد. لازم است اغلب اوقات پا برهنه راه برود زیرا کف پاهای طفل ابتدا مسطح است ولی با ایستادن و راه رفتن زیاد ، بتدریج مچ پاها محکم و قوی میشود و فرورفتگی و قوس کف پا تشکیل میگردد . (من تصور میکنم طبیعت باین دلیل کف پاها را آنقدر حساس و قلقلکی کرده است که همیشه ما را یاد آوری نماید تا قسمت قوسی شکل کف پا را بالا نگاهداریم.) راه – رفتن روی زمین ناصاف و خشن نیز ، بتقویت عضلات پا و ساق پا کمک شایانی میکند . اگر طفل همیشه روی زمین صاف و نرم راه برود و اگر همیشه کنش بها داشته باشد (مخصوصا کفشهائیکه کف داخلی آنها نرم و راحت و تخت آنها خیلی سفت و سخت باشد) ، طفل عضلات پا را در موقع راه رفتن بدرستی و خوبی بکار نمیبرد و بالنتیجه کف پاهایش سطح بدون فوس) خواهد ماند.
البته طفلی که در هوای سرد بیرون مبرود یا هنگامیکه میخواهد روی آجر یا سنگ فرش راه برود باید کفش بپا داشته باشد . ولی لازم است تا دو سالگی و در اطاق و با در فصول گرم سال در روی زمین صاف و بدون خطر (مانند شن نرم ساحل دریا) پا برهنه راه برود.
پزشکان توصیه میکنند که اطفال ابتدا کفشهای نیمه نرم بپوشند تا عضلات بای طفل بتواند بخوبی حرکت نماید . نکته مهم آنست که کفش طفل باید بزرگ باشد که انگشتان پای طفل بهم فشرده نشود ولی البته نه آنقدر بزرگی که در موقع راه رفتن از پایش بیرون آید . جورابهای طفل نیز باید بقدر کافی گشاد باشد. رشد پاهای طفل نسبة سریع است لذا کنشهای آنها بسرعت عجیبی ، گاهی در ظرف دو ماه ، کوچک شود ، بنابراین مادر باید عادت کند که هرچند هفته یکبار کنش های طفل را امتحان کند که آیا بقدر کافی بزرگی هست یا خیر. در پنجه های کفش باید فضای کاملا کافی موجود باشد زیرا طفل در هر قدمی که بر میدارد انگشتهای پایش در جلو بهم فشرده و روی هم سوار میشود . فضای آزاد جلوی انگشتان پای طفل در کفش در حالیکه طفل ایستاده است، باید لااقل بقدر نصف ناخن انگشت دست مادر باشد . اگر طفل نشسته باشد، قضاوت شما صحیح نخواهد بود زیرا انگشتان پا، فضای جلوی کفش را بقدر حالت ایستاده نمی تواند پر کند. احتیاج بیاد آوری نیست که کنش طفل باید بقدر کافی پهن هم باشد. اما اگر طبیب برای تصحیح بعضی چیزها مانند ضعف مچ پا، کجی زانوها بخارج یا بداخل و انحراف داخلی پنجههای پا و غیره ، گذاشتن «تراشه ای را در کنش توصیه نماید و در عین حال ممکن است کفشهای سفت و محکمی را نیز پیشنهاد نماید. این نوع کفشها اگر نرم باشد در تصحیح کجی پا مفید واقع نخواهد شد، معمولا پاشنه این کفشها بقدر کافی بلند است.
اگر پا و ساق پای طفل قوی است ، میتوان از کفش های نیمه نرم (نه سفت و نه نرم استفاده کرد. از نظر اطباء کفش های سرپائی (دم پائی) تا آنجا که موجب تعریق شدید پاها نشود ، رضایت بخش میباشد . چون تا دو سه ماهگی ، پاهای طفل «کوشتالو چاق است، کفشهائیکه دارای پشت پاشنه کوتاه باشد، بپای آنها بند نمیشود و مکرر بیرون میاید. کفش های پشت پاشنه بلند از این حیث بهتر است.
ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر:
* کد امنیتی: