68
کد: 226061
11 مهر 1399 - 10:37
طبیعی است که کودک خردسال شما هنگام خداحافظی، احساس اضطراب کند.

طبیعی است که کودک خردسال شما هنگام خداحافظی، احساس اضطراب کند. در اوایل کودکی ، گریه ، تنفر و یا چسبیدن به پدر و مادر واکنشی سالم به جدایی و یک مرحله عادی از رشد است. اضطراب جدایی قبل از تولد اول کودک ممکن است شروع شود و تا زمانی که کودک چهار ساله نباشد ممکن است دوباره ظاهر شود یا ادامه یابد. اما ، هر دو میزان شدت و زمان اضطراب جدایی از کودک به کودک دیگری متفاوت است. کمی نگران ترک مادر یا پدر طبیعی است ، حتی وقتی فرزند شما بزرگتر است. شما می توانید اضطراب جدایی فرزندتان را با ماندن در کنار او با صبر و تحمل و با محدودیت هایی به آرامی اما محکم کاهش دهید.
با این حال ، برخی از بچه ها اضطراب جدایی را به گونه ای تجربه می کنند که از بین نمی رود ، حتی با بهترین تلاش والدین. این کودکان در سالهای ابتدایی مدرسه یا فراتر از آن ، عود مجدد اضطراب جدایی شدید را تجربه می کنند. اگر اضطراب جدایی به اندازه کافی بیش از حد باشد که در فعالیتهای عادی مانند مدرسه و دوستی مداخله کند و ماه ها به جای روزها ادامه داشته باشد ، ممکن است نشانه مشکل بزرگتری باش که به آن اختلال اضطراب جدایی می گویند.

چگونه اضطراب جدایی "عادی" را کاهش دهیم؟
همانطور که گفتیم اضطراب جدایی تا جایی عادی و طبیعی می باشد و قسمتی از رشد کودک می باشد و می توان با راهکارهایی آن را کاهش داد.
برای کودکانی که اضطراب جدایی نرمال دارند ، مراحلی وجود دارد که می توانید آسانتر روند اضطراب جدایی را انجام دهید.
جدایی را تمرین کنید
ابتدا فرزند خود را برای مدت کوتاه و مسافت های کوتاه با یک مراقب بگذارید. همانطور که کودک شما به جدایی عادت می کند ، می توانید به تدریج مدت طولانی تر او را ترک کنید .
جدا کردن بعد از چرت زدن یا تغذیه برنامه ها
نوزادان در هنگام خستگی یا گرسنگی مستعد اضطراب جدایی هستند.
یک مراسم سریع "خداحافظی" ایجاد کنید
آیین ها اطمینان بخش هستند و می توانند به آسانی مانند یک حرکت خاص از مثل خداحافظی از طریق پنجره یا یک بوسه خداحافظی باشند.
ترک بدون فن
به فرزند خود بگویید که شما او را ترک می کنید و دوباره باز خواهید گشت ،و سپس بروید و آن را متوقف نکنید .
وعده های خود را دنبال کنید
به کودکتان وعده دهید و روی وعده ی خود بایستید.
در صورت امکان محیط اطراف خود را آشنا نگه دارید و محیط جدید را آشنا کنید.
وقتی فرزند شما از خانه دور است ، آنها را تشویق کنید تا یکی از اسباب بازی های آشنای خود را بیاورند.
یک پرستار اصلی مداوم داشته باشید
اگر سرپرست استخدام می کنید ، سعی کنید آنها را برای مدت طولانی در کار نگه دارید تا از عدم تناقض در زندگی فرزند خود جلوگیری کنید.
دیدن صحنه های ترسناک تلویزیون را به حداقل برسانید.
با اجتناب از این کار می توانید ترس کمتری برای کودکتان ایجاد کنید.
سعی کنید که تسلیم نشوید
تعیین محدودیت های مداوم به تنظیم فرزند شما در جدایی کمک می کند.

اختلال اضطراب جدایی چیست؟
اختلال اضطراب جدایی ، یک مرحله عادی از رشد نیست ، یک مشکل جدی عاطفی است که هنگام جدایی کودک از والدین و مراقب هایش ، با پریشانی شدید مشخص می شود. با این حال ، از آنجا که اضطراب جدایی عادی و اختلال اضطراب جدایی علائم مشابهی دارندگی تشخیص این دو از یکدیگر به سختی انجام می شود.
عمده ترین تفاوت های اضطراب جدایی عادی و اختلال اضطراب جدایی در شدت ترس کودک شماست و اینکه آیا این ترس ها آنها را از فعالیت های عادی باز می دارد یا خیر. کودکان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی ممکن است فقط با فکر دور بودن از مادر یا پدر دچار اضطراب شوند و ممکن است برای جلوگیری از بازی با دوستان یا حضور در مدرسه بهانه های مختلف بیاورند.وقتی علائم به اندازه کافی شدید باشد ، این اضطراب می تواند به یک اختلال جدی تبدیل شود. اما مهم نیست که فرزند شما هنگام جدا شدن از شما چقدر نگران باشد ، اختلال اضطراب جدایی قابل درمان است. کارهای بسیاری وجود دارد که می توانید کودک خود را ایمن تر کرده و اضطراب جدایی را برطرف کنید.

علائم اختلال اضطراب جدایی
کودکان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی ، از جدایی دائماً نگران یا ترس دارند. بسیاری از بچه ها با علائمی مانند:
ترسید از اینکه یک اتفاق وحشتناک برای یک عزیز رخ خواهد داد. شایع ترین ترس کودکی که دچار اختلال اضطراب جدایی است این نگرانی است که در غیاب کودک صدمه ای به شخص عزیز وارد شود. به عنوان مثال ، کودک ممکن است دائماً نگران این باشد که والدین بیمار شوند یا آسیب ببینند.
نگران است که یک رویداد پیش بینی نشده منجر به جدایی دائمی شود. فرزند شما ممکن است ترس داشته باشد که پس از جدا شدن از شما ، اتفاقی برای حفظ جدایی خواهد افتاد. به عنوان مثال ، آنها ممکن است نگران آدم ربایی یا گم شدن باشند.
امتناع از رفتن به مدرسه. کودک مبتلا به اختلال اضطراب جدایی ممکن است ترس غیر منطقی از مدرسه داشته باشد و تقریباً هر کاری را برای ماندن در خانه انجام دهد.
عدم تمایل به خوابیدن. اختلال اضطراب جدائی می تواند کودکان را به دلیل ترس از تنها بودن یا ناشی از کابوس های مربوط به جدایی ، بی خواب کند.
بیماری جسمی مانند سردرد یا درد معده. در زمان جدایی یا قبل از آن ، کودکانی که مشکلات اضطراب جدایی دارند اغلب شکایت دارند که احساس بیماری می کنند.
چسبیدن به سرپرست. کودک ممکن است در هنگام جدایی از مادر به دست و پای مادر بچسبد و از جدا شدن مقاومت کند.

دلایل عمده اختلال اضطراب جدایی
اختلال اضطراب جدایی به دلیل این اتفاق می افتد که کودک احساس ناامنی می کند. به هر چیزی که ممکن است دنیای کودک شما را از تعادل دور کند ، نگاهی بیندازید و آن ها را بررسی کنید. اگر می توانید علت اصلی یا علل آن را مشخص کنید ، یک قدم نزدیکتر خواهید بود تا به فرزندتان در مبارزات خود کمک کنید.
علل عمده اختلال اضطراب جدایی در کودکان شامل موارد زیر است
تغییر در محیط اطراف 
مانند خانه جدید ، مدرسه یا وضعیت مراقبت روزانه می تواند باعث ایجاد اضطراب جدایی شود.
فشار
شرایط استرس زا مانند تعویض مدارس ، طلاق ، یا از دست دادن دوست عزیز - از جمله حیوان خانگی - می تواند مشکلات اضطرابی جدایی را ایجاد کند.
پدر و مادر بیش از حد محافظ
در برخی موارد ، اختلال اضطراب جدایی ممکن است مظهر استرس یا اضطراب شما باشد. والدین و فرزندان می توانند اضطراب یکدیگر راتقویت کنند.
دلبستگی ناامن
پیوند دلبستگی ارتباط عاطفی است که بین نوزاد و سرپرست اصلی آنها شکل گرفته است. در حالی که یک پیوند دلبستگی مطمئن تضمین می کند که کودک شما برای رشد بهینه به اندازه کافی احساس امنیت ، درک و آرامش خواهد کرد ، یک دلبستگی ناامن می تواند در مشکلات کودکی مانند اضطراب جدایی نقش داشته باشد.

اضطراب جدایی یا تروما؟
اگر به نظر می رسد اختلال اضطراب جدایی فرزند شما در طول شب اتفاق افتاده است ، علت آن می تواند به جای اضطراب جدایی مربوط به یک تجربه آسیب زا باشد.اگرچه این دو شرط می توانند علائم را به اشتراک بگذارند ، اما با آنها متفاوت رفتار می شود. با درک تأثیر فشارهای روانی بر کودکان ، می توانید به فرزندتان کمک کنید که از مناسب ترین روش درمانی بهره مند شود.

اضطراب جدایی در کودکان چگونه به کودک خود در اختلال اضطراب جدایی کمک کنیم
نگاهی دقیق تر به علائم و درمان اختلال اضطراب جدایی در کودکان
کلمات "اضطراب جدایی" اغلب در سالهای اولیه کودک نوپا استفاده می شود. همانطور که کودکان نو پا از محیط اطراف خود آگاه تر می شوند و دنیای اطراف خود را می فهمند ، برای جدایی از مراقبان تلاش می کنند.هرچند که برای مراقب کار سخت باشد ، این بخش از رشد کودک بسیار متداول است و روش هایی برای سهولت در این انتقال وجود دارد.
آنچه والدین همیشه برای آن آماده نیستند ، بازگشت اضطراب جدایی در "بچه های بزرگ" است. هر دو کودکان و نوجوانان در مدرسه می توانند با اضطراب جدایی مبارزه کنند و در برخی موارد ، این امر می تواند منجر به اختلال اضطراب جدایی شود. براساس دفترچه راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات ذهنی ، اختلال اضطراب جدایی در 4٪ کودکان و 1.6٪ از نوجوانان دیده می شود و این امر را شایع ترین اختلال اضطراب در کودکان زیر12 سال می کند.
علائم اختلال اضطراب جدایی باعث نگرانی است. امتناع از مدرسه ، اختلال در خواب و پریشانی بیش از حد ، هنگام مواجهه با جدایی ، می تواند بر زندگی روزمره کودک تأثیر منفی بگذارد.

علائم اختلال اضطراب جدایی
ویژگی اصلی اختلال اضطراب جدایی ، ترس و اضطراب بیش از حد در مورد جدایی از خانه یا چهره های دلبستگی است. این ترس یا اضطراب فراتر از آنچه انتظار می رود می باشد.
کودکان و نوجوانان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی حداقل سه مورد از این علائم را تجربه می کنند:
ناراحتی مکرر هنگام پیش بینی یا تجربه جدایی از خانه یا چهره های دلبستگی (والدین یا سایر مراقبان)
نگرانی مداوم و بیش از حد از دست دادن چهره دلبستگی یا آسیب احتمالی به آنها در اثر بیماری ، تصادف ، فاجعه یا مرگ
نگرانی مداوم در مورد تجربه جدایی غیر منتظره از چهره دلبستگی (آدم ربایی ، تصادف ، بیمار شدن)
به دلیل ترس از جدایی ، خودداری از بیرون رفتن یا دور شدن از خانه ، از جمله مدرسه یا فعالیتهای دیگر
ترس بیش از حد از تنها بودن یا بدون چهره های دلبستگی
امتناع از خوابیدن به دور از خانه یا رفتن به خواب بدون اینکه در یک چهره دلبسته باشید
کابوسها درباره جدایی
شکایات جسمی از جمله سردرد ، و یا استفراغ در هنگام دوری از چهره دلبستگی
علائم اختلال اضطراب جدایی در کودکان و نوجوانان حداقل به مدت چهار هفته ادامه دارد و باعث پریشانی قابل توجهی می شود. امتناع از مدرسه در کودکان و نوجوانانی که با این اختلال مقابله می کنند معمول است و می تواند منجر به حضور در مدرسه و عملکرد ضعیف دانشگاهی شود. اختلال اضطراب جدایی همچنین می تواند روابط اجتماعی و روابط خانوادگی را مختل کند.
کودکان مبتلا به اختلال اضطراب جدایی ، تمایل دارند معمولا مواظب حضور والدین در خانه باشند ، در بازی یا تنها بودن مشکل داشته باشند و در هنگام خواب مشکل داشته باشند. آنها غالباً به والدین یا سرپرستان احتیاج دارند که هنگام خواب در کنار آنها بمانند .

درمان اختلال اضطراب جدایی
چندین درمان متداول برای اختلال اضطراب جدایی وجود دارد. درمورد کودکان و نوجوانان ، هرچه زودتر مداخله کنید و به دنبال کمکهای حرفه ای باشید ، احتمالاً فرزند شما نتیجه درمانی مثبت را تجربه خواهد کرد.
پیدا کردن روان درمانی که در کودکان و نوجوانان تخصص دارد اولین قدم برای کمک به فرزند شما در کنار آمدن است. انواع مختلف روان درمانی وجود دارد که می تواند در درمان اختلال اضطراب جدایی مؤثر باشد.

درمان شناختی رفتاری (CBT)
این نوع اصلی روان درمانی است که برای درمان اختلال اضطراب جدایی توصیه می شود. از طریق CBT ، کودکان یاد می گیرند که چگونه احساسات اضطراب آور و واکنشهای جسمی خود را نسبت به افکار اضطرابی تشخیص دهند. آنها یاد می گیرند که محرک ها و الگوهای فکری را که در احساس اضطراب آنها نقش دارد ، شناسایی کنند. کودکان از طریق تکنیک های مختلف ، استراتژی هایی را برای مدیریت افکار و احساسات اضطراب خود و کنار آمدن با احساساتشان می آموزند.

خانواده درمانی
همراهی والدین و سایر اعضای خانواده در فرایند درمان می تواند پیامدهای کودک را بهبود بخشد. در خانواده درمانی ، والدین و خواهران و برادران می توانند روشهای جدیدی برای تعامل با کودک و اذیت کردن الگوهای رفتاری بیاموزند. آنها همچنین می توانند استراتژی های مفیدی را برای کمک به کودک در هنگام افزایش سن اضطراب یاد بگیرند.

بازی درمانی
کودکان کوچکتر می توانند در اتصال نقاط بین افکار ، احساسات و اعمال مشکل داشته باشند. برای این کودکان ، بازی درمانی می تواند به آنها کمک کند تا احساسات خود را نشان داده و پردازش کنند و یاد بگیرند که با آنها کنار بیایند.
آموزش آرامش برای کودکان و نوجوانانی که با اختلال اضطراب جدایی دست و پنجه نرم می کنند ضروری است. تنفس عمیق ، آرامش هدایت شونده و آرامش پیشرونده ماهیچه ها همچنین به کودکان و نوجوانان کمک می کند تا در مواقع اضطراب یاد بگیرند که خود احساس آرامش کنند.
برخی از کودکان و نوجوانان حتی در حین درمان با علائم اختلال اضطراب جدایی همچنان به مبارزه خود ادامه می دهند. اگر علائم همچنان روی فرزند شما تأثیر منفی بگذارد و فرزند شما را در مدرسه یا حتی خانه را ترک نکند ، ممکن است دارو کمک کند. مهم است که از یک روانپزشک کودک و نوجوان برای ارزیابی دارو استفاده کنید ، زیرا داروها می توانند عوارض جانبی قابل توجهی برای کودکان داشته باشند.

چگونه والدین می توانند به کودکان در خانه کمک کنند
مواردی وجود دارد که والدین می توانند برای کمک به کودکان و نوجوانان یاد بگیرند که احساسات اضطراب خود را مدیریت کنند. حمایت والدین نقش مهمی در کمک به بچه ها دارد که یاد بگیرند که به طور مستقل کنار بیایند. این راهکارها را در خانه امتحان کنید تا به فرزندتان در خارج از خانه موفق شوید:
با تهیه لیستی از افکار مثبت ، به کودک خود کمک کنید تا افکار اضطراب را نادیده بگیرد (حتی با نوشتن این موارد روی کارتها و قرار دادن آنها در کوله پشتی کمک می کند)
یادداشت های روزانه ناهار را بنویسید که شامل عبارات مثبت باشد.
از تعدیل بیش از حد خودداری کنید. تمرکز خود را روی زمان بازی و عادت های سالم متمرکز کنید.
فرزند خود را نسبت به تغییرات روزمره قبل از زمان مشخص شده هشدار دهید.
با فرزند خود همدردی کرده و در مورد پیشرفت های خود اظهار نظر کنید.

مشاوره ویدیویی
ارسال نظر
*پر کردن قسمت هایی که ستاره دارد ضروری است.
نام:
ایمیل:
* نظر:
* کد امنیتی: