پرویز فنیزاده، بازیگر برجسته تئاتر، سینما و تلویزیون ایران، که در ۴۲ سالگی عمرش به پایان رسید، یکی از استعدادهای ناب و فراموشنشدنی دنیای هنر ایران محسوب میشود. این بازیگر توانمند که با نقشهایی ماندگار همچون "ملیجک" در سریال سلطان صاحبقران و "مش قاسم" در داییجان ناپلئون شناخته شد، زندگی پر فراز و نشیبی را تجربه کرد و در نهایت به دلیل بیماری کزاز از دنیا رفت.
فنیزاده که ابتدا بهعنوان کارگر چاپخانه در روزنامه اطلاعات مشغول به کار بود، علاقه زیادی به نمایش و تئاتر داشت. او فعالیت هنری خود را در کلاسهای هنرپیشگی حمید سمندریان آغاز کرد و بهسرعت به یکی از شاگردان ممتاز این دورهها بدل شد. حضور در نمایشهایی همچون «غروب روزهای آخر پاییز» و «طبیب اجباری» ثابت کرد که او نهتنها توانایی خیرهکنندهای در اجرا دارد، بلکه از همان ابتدای کارش آینده درخشانی را نوید میدهد.
اولین تجربه سینمایی او با نقشی کوتاه در فیلم خشت و آینه از ابراهیم گلستان آغاز شد. اما بازی در فیلم رگبار به کارگردانی بهرام بیضایی و نقش تحسینبرانگیز او بهعنوان "آقای حکمتی" بود که وی را در سینما تثبیت کرد. این فیلم جوایز بینالمللی متعددی از جمله جایزه سپاس را برای او به ارمغان آورد.
حضور در تلویزیون و محبوبیت فراگیر
فنیزاده با نقشهای ماندگاری همچون "ملیجک" در سریال سلطان صاحبقران و "مش قاسم" در سریال داییجان ناپلئون به چهرهای مشهور در میان عموم مردم تبدیل شد. او خود این نقشها را نقطه عطفی در کارنامه هنریاش توصیف کرده است.
پایان تلخ؛ مرگ در اوج
مرگ فنیزاده در حالی رخ داد که او مشغول ساخت فیلم سینمایی اعدامی بود. او در طی فیلمبرداری به دلیل شرایط ناخوشایند لوکیشن به بیماری کزاز مبتلا شد و در ۵ اسفندماه ۱۳۵۸ در بیمارستان ایرانمهر تهران چشم از جهان فروبست. هایده غیوری، همسرش، دلیل مرگ او را علاوه بر ابتلا به کزاز، ناشی از تنهایی و فقر دانسته است.

یادگارهایی ماندگار
زندگی و کارنامه پرویز فنیزاده از طریق کتاب «مثل تکه شعری بیانشده» و فیلم مستند «سفید ناب» به یادگار مانده است. این آثار تلاش میکنند تا زوایای مختلف زندگی هنری و شخصی او را بازتاب دهند و یاد او را در میان نسلهای آتی زنده نگه دارند.
پرویز فنیزاده در میان هنرپیشگان و کارگردانان همدورهاش بهعنوان "بازیگری ژنی" شناخته میشد که توانست ظرافت و عمق درک هنری را در نقشهای خود به تصویر بکشد. افسوس که این هنرمند با استعداد بسیار زود از میان ما رفت و عرصه هنر ایران را برای همیشه از وجود او محروم کرد.
