جلوگیری از سقط مکرر، راه نجات

طبق آخرین تحقیقات دانشمندان دانشگاه ایلینویز شیکاگو، در زنانی که سقط مکرر را در هفته‌های چهارم الی ششم بارداری تجربه کرده‌اند، هورمون پروژسترون می‌تواند امیدی برای سپری کردن یک بارداری موفق باشد. هر ساله حدود ۳۰٫۰۰۰ بارداری در ایالت متحده‌ی آمریکا به مرگ جنین در سه‌ماهه‌ی اول بارداری منتهی می‌شود. ۲۵ درصد کل بارداری‌های یک زن به سقط جنین منجر می‌شود، اما در برخی زنان همه‌ی حاملگی‌ها در نهایت به سقط ختم می‌شود. محققان اثرات هورمون پروژسترون را روی گروهی از زنان که سابقه‌ی سقط مکرر بدون عللِ اختلالات کروموزومی داشته‌اند بررسی کرده‌اند. منبع پروژسترون در زنان از جسم زرد بوده که به دنبال افزایش ناگهانی LH، ترشح ‌می‌یابد.
پروژسترون هورمون اصلی در بارداری است. بعد از هفته‌ی هشتم بارداری، جفت جایگزین جسم زرد شده و بزرگ‌ترین منبع تولید پروژسترون به شمار می‌رود. وظیفه‌ی اصلی پروژسترون حفظ بارداری است. پروژسترون مسئول حفظ ساختار رحم به منظور جایگزینی رویان در آن بوده و وجود آن در حاملگی ضروری می‌باشد. مهار سنتز پروژسترون، موجب پایان بارداری می‌شود. این مطالعه بر روی ۱۱۶ زن انجام شد و در همه‌ی این زنان عملکرد اندومتر از لحاظ توانایی نگه‌داری جنین، با کمک تست عملکرد اندومتریوز (EFT) توسط مارکر nCyclin E بررسی شد. nCyclin E مارکری برای ارزیابی سلامت اندومتر می‌باشد. در این گروه برای ۵۹ زن که دارای سطوح پایینِ nCyclin E بودند، هورمون پروژسترون تجویز شد. هورمون از طریق واژن، هر روز دو بار در طول نیمه‌ی دوم چرخه‌ی قاعدگی (زمانی که رحم برای بارداری آماده می‌شود) به بیمار تزریق شد. برای 57 زن دیگر که سطح nCyclin E طبیعی داشتند، هیچ داروی هورمونی تجویز نشد.
دو سوم زنانی که تحت پروژسترون‌درمانی قرار گرفته بودند بارداری موفقی را تا هفته‌ی دهم سپری کردند. در واقع پروژسترون باعث افزایش تولید ترشحات اندومتر می‌شود و جنین با کمبود تغذیه و سقط روبرو نمی‌شود. لذا با تجویز پروژسترون برای زنانی که سقط مکرر بدون اختلالات کروموزومی دارند ترشحات اندومتر افزایش می‌یابد و جنین مشکلی نخواهد داشت. این نتایج امیدی برای ارائه‌ی یک شیوه‌ی درمانی ارزان، بسیار مفید و بی‌خطر برای زنانی که سقط مکرر دارند می‌باشد.