۶ رفتار عجیب کودکان که وقتی دلیلشان را بدانید، دیگر عجیب نیستند
کودکی که برای بار دهم همان سؤال را می‌پرسد، بچه‌ای که حاضر نیست بدون عروسک محبوبش بخوابد یا کودکی که اسباب‌بازی‌هایش را ساعت‌ها در یک ردیف می‌چیند، شاید برای یک بزرگسال عجیب به نظر برسد؛ اما پشت بسیاری از این رفتارها، دنیایی از کنجکاوی و تخیل کودکانه وجود دارد.
نی‌نی‌بان: اگر یک کودک در خانه دارید، احتمالاً هر روز با رفتاری روبه‌رو می‌شوید که نمی‌دانید باید به آن بخندید، بی‌تفاوت از کنارش بگذرید یا نگران شوید! کودکی که برای بار دهم همان سؤال را می‌پرسد، بچه‌ای که حاضر نیست بدون عروسک محبوبش بخوابد یا کودکی که اسباب‌بازی‌هایش را ساعت‌ها در یک ردیف می‌چیند، شاید برای یک بزرگسال عجیب به نظر برسد؛ اما پشت بسیاری از این رفتارها، دنیایی از کنجکاوی و تخیل کودکانه وجود دارد.
چرا بچه‌ها مدام می‌پرسند «چرا»؟
احتمالاً هیچ کلمه‌ای به اندازه «چرا؟» والدین را غافلگیر نمی‌کند! کودک ممکن است یک سؤال ساده بپرسد، جوابش را بشنود و چند ثانیه بعد دوباره همان سؤال را تکرار کند.
برای کودک، سؤال پرسیدن فقط پیدا کردن یک جواب نیست. او با هر سؤال تلاش می‌کند رابطه میان اتفاق‌ها را بفهمد. «چرا باران می‌آید؟»، «چرا باید بخوابم؟»، «چرا ماه دنبالم می‌آید؟» و هزاران سؤال دیگر، بخشی از راهی هستند که کودک برای شناخت دنیای اطرافش طی می‌کند.
البته این چرخه سؤال و جواب گاهی می‌تواند حسابی والدین را خسته کند؛ مخصوصاً وقتی سؤال‌ها درست زمانی شروع می‌شوند که پدر یا مادر به چند دقیقه سکوت احتیاج دارد!
چرا یک داستان را بارها و بارها می‌خواهند؟
اگر کودک شما از یک داستان خسته نمی‌شود و هر شب دقیقاً همان کتاب را می‌آورد، تعجب نکنید. چیزی که برای شما تکراری شده، برای او هنوز جذاب است.
کودک با تکرار، اتفاق‌های داستان را بهتر می‌شناسد و حتی ممکن است قبل از رسیدن به یک جمله، ادامه آن را بگوید. همین آشنایی می‌تواند به او احساس آرامش بدهد؛ چون می‌داند در داستان چه اتفاقی قرار است بیفتد.
پس اگر فرزندتان برای صدمین بار همان داستان را آورد، شاید بد نباشد بدانید که از نگاه او، این داستان هنوز تمام نشده است!
چرا با عروسک‌ها حرف می‌زنند؟
گاهی وارد اتاق کودک می‌شوید و می‌بینید او مشغول صحبت جدی با یک عروسک است؛ حتی ممکن است برای عروسکش غذا درست کند، او را دعوا کند یا به رختخواب ببرد.
برای کودکان، اسباب‌بازی‌ها می‌توانند بخشی از یک دنیای خیالی باشند. کودک با شخصیت دادن به عروسک‌ها و اسباب‌بازی‌ها، داستان می‌سازد و نقش‌های مختلف را امتحان می‌کند. یک روز ممکن است خودش نقش پدر یا مادر را بازی کند و روز دیگر، پزشک، معلم یا حتی صاحب یک فروشگاه باشد.
این بازی‌های خیالی یکی از جذاب‌ترین بخش‌های دنیای کودکی هستند؛ دنیایی که قوانینش را خود کودک می‌سازد.
چرا همه اسباب‌بازی‌ها را ردیف می‌کنند؟
ماشین‌ها کنار هم، عروسک‌ها پشت سر هم و حیوانات اسباب‌بازی در یک صف منظم؛ این صحنه برای بسیاری از والدین آشناست.
کودک‌ها از طریق بازی با شکل، اندازه، رنگ و ترتیب اشیا آشنا می‌شوند و مرتب کردن وسایل می‌تواند بخشی از همین تجربه باشد. گاهی هم کودک فقط می‌خواهد دنیای کوچک خودش را دقیقاً همان‌طور که دوست دارد بچیند.
بنابراین اگر بعد از مرتب کردن اتاق، کودک دوباره تمام اسباب‌بازی‌ها را روی زمین ریخت، شاید بهتر باشد بدانید که از نظر خودش اصلاً «به‌هم‌ریختگی» اتفاق نیفتاده؛ او تازه مشغول ساختن یک دنیای تازه شده است!
چرا یک لباس یا ظرف خاص را رها نمی‌کنند؟
«من فقط با این لیوان آب می‌خورم!» یا «من این لباس رو می‌خوام!» جمله‌ای آشنا برای بسیاری از والدین است.
کودکان گاهی به وسایل خاصی علاقه زیادی پیدا می‌کنند و حاضر نیستند جایگزین آن‌ها را بپذیرند. یک لباس، عروسک، پتو یا حتی یک قاشق می‌تواند برای کودک حس آشنایی ایجاد کند. وقتی بسیاری از اتفاق‌های زندگی روزمره برای او تازه است، داشتن چیزهایی که همیشه همان‌طور باقی می‌مانند، می‌تواند جذاب باشد.
چرا بعضی بچه‌ها عاشق جاهای کوچک‌اند؟
زیر میز، داخل کارتن، پشت پرده یا حتی یک گوشه کوچک از کمد؛ برای یک کودک، این فضاها می‌توانند به بهترین مخفیگاه دنیا تبدیل شوند.
فضاهای کوچک به کودک اجازه می‌دهند دنیای خودش را بسازد. یک کارتن ساده می‌تواند امروز خانه باشد، فردا سفینه فضایی و روز بعد اتوبوس مدرسه!
شاید همین تخیل است که باعث می‌شود یک وسیله ساده برای کودک گاهی از گران‌ترین اسباب‌بازی‌ها جذاب‌تر باشد.
وقتی «عجیب» بودن بخشی از کودکی است
بسیاری از رفتارهایی که برای بزرگسالان عجیب به نظر می‌رسند، برای کودک راهی برای بازی، تجربه کردن، سؤال پرسیدن و شناختن دنیای اطراف هستند. کودکی که با عروسکش حرف می‌زند یا برای بار چندم همان داستان را می‌خواهد، لزوماً دنبال منطق بزرگسالانه نیست؛ او دارد جهان را با زبان خودش تجربه می‌کند.
البته اگر رفتاری باعث نگرانی جدی والدین شود، شدید باشد یا در کنار نشانه‌های دیگری دیده شود، بهتر است درباره آن با متخصص کودک مشورت شود. اما در بسیاری از موقعیت‌های روزمره، شاید بد نباشد قبل از اینکه به کودک بگوییم «این چه کار عجیبیه؟»، کمی از دنیای او را ببینیم.
شاید پشت همین رفتارهای عجیب، یکی از زیباترین بخش‌های کودکی پنهان شده باشد: توانایی دیدن دنیا به شکلی که ما بزرگ‌ترها دیگر نمی‌بینیم
برای ارسال نظر کلیک کنید
▼