چسبیدن بچه به مادر، طبیعی است؟

پرسش: من مادر دختر 2 ساله هستم.ک شرایط خاص زندگی ما باعث شده نسبت به فرزندم عذاب وجدان زیادی داشته باشم(بخاطر شغل من،من و دخترم خارج از خانه اصلیمان در شهر دیگری زندگی میکنیم و همسرم نصف هفته رو با ما هست که هم به خاطر این موضوع و هم در کل بخاطر اینکه صبح ها ژیش دخترم نیستم شدیدا عذاب وجدان دارم. از طرفی بخاطر بهبود وضعیت زندگیمون ترجیح می دیم این شرایط رو تا مدت دیگه ای ادامه بدیم.

حالا دخترم بیش از حد بغلی شده و حتی توی خونه اکثر اوقات خودش راه نمیره و بیرون از خونه ب محض اینکه شخص غریبه ای رو میبینه یا ماشنی از کنارمون رد میشه سریع خودشو تو بغل من میندازه یا اگر خونه کسی بریم ک کاملا باهاشون اشنا نباشه از روی پای من تکون نمیخوره و بعد از چند دقیقه اسرار داره ک برگردیم خونه.البته اگر دیگران بهش توجه خاصی بکنن و کم کم ترسش کم میشه و شروع ب بازی می کنه. حالا من 2 سوال دارم:
۱) واقعا نمیدونم بهبود وضعیت مالی ارزش انقدر سختی کشیدن رو داره یانه!؟
2) برای بهبود وابستگی دخترم من چه عکسالعملی نشون بدم؟ و ایا نیاز هست به روانشناس کودک مراجعه کنم یا خیر؟

پاسخ: اول اینکه دختر شما مشکلی ندارد و رفتارهای اینچنینی طبیعی هستند و باید تفاوتهای فردی کودکان با همدیگر را هم به این موضوع اضافه کنیم . برای فرزند شما مهم این نیست که دائم کنارش باشید بلکه حتی یک ساعت اگر کنار او باشید شاید کافی باشد به شرطی که ان یک ساعت واقعا با او باشید و به نیازهای او برسید برای بچه تا ۲ سالگی باید این ذهنیت ایجاد شود که برای مثال مادرش ساعت 5عصر به خانه می آید.

یعنی باید بتواند رفتارهای مادر را پیشبینی کند. از بغلی شدن بچه هم نترسید و اگر درخواست بغل داشت او را در اغوش بگیرید.نیازی به مراجعه به روانشناس هم نیست.کتاب ارسال شده را نیز مطالعه بفرمایید.