بسیاری از افراد در زندگی سرنوشتهای عجیب و مشترکی دارند؛ از زوجهایی که سالها در عشق و همراهی میگذرانند تا دوقلوهایی که در زندگی و مرگ سرنوشتی مشابه میبینند. داستان زندگی لاله و لادن بیژنی، دوقلوهایی که از ناحیه سر به هم متصل بودند، یکی از روایتهای متفاوت و تأملبرانگیز است. آنها با اعضای بدنی جداگانه اما با جمجمهای مشترک به دنیا آمدند و داستان زندگیشان سرشار از پیچیدگی و انتخابهایی سرنوشتساز بود.

این دو خواهر در سال ۱۳۵۲، به خانوادهای کشاورز در روستای لهراسب فیروزآباد فارس متولد شدند. وضعیت اقتصادی ضعیف و شرایط دشوار زندگی در آن زمان، والدین را وادار کرد تا آنها را به بهزیستی بسپارند. لاله و لادن، مدتی در بیمارستانهای شیراز و تهران زندگی کردند تا اینکه پزشک نیکوکاری، آنها را به فرزندی قبول کرد و همراه خود به کرج برد.

دوقلوها در دوران تحصیل، باهوش و موفق بودند. یادگیری زبان انگلیسی و پذیرش در دانشگاه، از جمله افتخارات آنها بود. با کمک رئیسجمهور وقت، توانستند در رشته حقوق دانشگاه تهران تحصیل کنند و با موفقیت فارغالتحصیل شوند. اما پس از دانشگاه، شغل مناسب نیافتند و راههای استقلال اجتماعی بر آنها بسته ماند. این شرایط آنها را به تصمیمی سخت رساند: جراحی جداسازی.

عمل جداسازی جمجمه و مغز این دو خواهر با همراهی پزشکان برجسته سنگاپور در تیرماه ۱۳۸۲ انجام شد. جراحی بسیار پیچیده بود و موفقیت آمیز پیش میرفت تا زمانی که به جداسازی رگهای مشترک مغز رسید. در این مرحله، خونریزی شدیدی شروع شد، که به مرگ لاله در میانه جراحی انجامید. تلاش پزشکان برای نجات لادن نیز بینتیجه ماند و او نیز پس از مدت کوتاهی از دنیا رفت. این پایان تلخ، داستان لاله و لادن را به پایان رساند.

آخرین آرامش در زادگاه
پیکر این دو خواهر به زادگاهشان در فیروزآباد فارس انتقال یافت و در خاک آرام گرفتند. داستان زندگی و انتخابهای غیرمعمول آنها در قلب بسیاری از ایرانیان، به یاد ماندنی است. روح این دو خواهر شاد باد.
