انیمیشن «بز» به فیلم‌نت آمد

نی نی بان: انیمیشن «بز» ساخته تایری دیلیهای، محصول مشترک ژاپن، برزیل و آمریکاست که با فضایی رنگارنگ و روایتی احساسی، داستان بز جوانی به نام ویل را روایت می‌کند؛ قهرمانی کوچک که برای ورود به دنیای بزرگ روربال و اثبات خودش می‌جنگد.

انیمیشن بز (GOAT) یکی از آثار تازه‌نفسی است که امسال (۲۰۲۶) وارد میدان پویانمایی شد و از همان ابتدا نشان می‌دهد که قصد دارد تا فراتر از یک سرگرمی ساده عمل کند.

این انیمیشن به کارگردانی تایری دیلیهای ساخته شده است و حاصل یک همکاری مشترک میان ژاپن، برزیل و آمریکاست؛ ترکیبی که به ‌خوبی می‌تواند دلیل تنوع نگاه، رنگ‌آمیزی بصری و حال‌وهوای متفاوت اثر را توضیح دهد.

در روزگاری که انیمیشن‌ها بیش از همیشه برای تنها بالا نگه داشتن فروش خود تلاش می‌کنند، «بز» هم سعی دارد با تکیه بر قصه‌ای پرانرژی، شخصیت‌هایی دوست‌داشتنی و فضاسازی خاص، جای خود را میان آثار شاخص این حوزه باز کند.

 داستان بز درباره چیست؟

انیمیشن «بز» روایتگر مسیر پرهیجان و الهام‌بخش ویل، یک بز جوان با صداپیشگی کیلب مک‌لافین است که رویای رسیدن به قله‌های موفقیت در ورزش روربال یا غرش‌بال را در سر دارد؛ ورزشی خیالی که در این انیمیشن معادل بسکتبال است. ویل در دنیایی پر از رقابت، تردید و نگاه‌های از بالا به پایین، تلاش می‌کند تا ثابت کند که اندازه و ظاهر، تعیین‌کننده توانایی و استعداد نیستند و با پشتکار، اعتمادبه‌نفس و ایستادگی می‌توان حتی در میان غول‌ها هم به یک ستاره درخشان تبدیل شد.

ویل از همان روزهای کودکی، هوادار تیم تورنز است؛ تیمی که زمانی در اوج بوده است، اما حالا دوران افول را می‌گذراند. تورنز تیمی است با گذشته‌ای پرافتخار، اما کمی فرسوده، گویی سال‌ها فشار رقابت، انرژی اولیه‌اش را تحلیل برده است.

جت فیلمور، ستاره سالخورده و مغرور تیم با صداپیشگی گابریله یونیون، نماد همین شکوه رو به زوال است. او روزگاری چهره‌ای تعیین‌کننده بود، اما اکنون بیش از آنکه الهام‌بخش باشد، سایه‌ای از دوران طلایی خویش است. در مقابل او، ویل قرار دارد؛ جوانی کم‌تجربه، اما پرشور که هنوز چیزی برای از دست دادن ندارد و همین، نقطه قوتش است.

نقطه تحول داستان زمانی شکل می‌گیرد که ویدیویی از رویارویی ویل با مین اتراکشن، یکی از بازیکنان متکبر و مطرح لیگ با صداپیشگی آرون پیر، در فضای مجازی دست‌به‌دست می‌شود. این اتفاق، مانند جرقه‌ای عمل می‌کند که توجه‌ها را به سمت ویل می‌کشاند. فلو، مالک تیم تورنز با صداپیشگی جنیفر لوییس، با دیدن این ویدیو تصمیمی می‌گیرد که مسیر زندگی ویل را عوض می‌کند: دعوت او به تیم.

از این لحظه، ویل دیگر فقط یک هوادار نیست؛ او وارد قلب ماجرا شده است و باید در میدانی واقعی، با همه نگاه‌های تردیدآمیز روبه‌رو شود.

ورود ویل به تیم، آغاز بخش دشوارتر داستان است. او حالا نه‌ تنها باید با فشار مسابقات کنار بیاید، بلکه باید خود را در میان هم‌تیمی‌هایی جا بیندازد که هر کدام به شکلی درباره‌اش شک دارند. هانا و داریل، دوستان نزدیک و وفادار او، با صداپیشگی شری کولا و ادواردو فرانکو، تنها کسانی هستند که از همان ابتدا پشت او می‌ایستند. در سوی دیگر، فضای تیم چندان مهربان نیست. آرچی اورهارت با صدای دیوید هاربر، اولیویا برک با صدای نیکولا کاگلن، لنی ویلیامسون با صدای استفن کاری و مودو اولاشنکو با صدای نیک کروال، هرکدام به شکلی نسبت به توانایی‌های ویل بدبین‌اند. این تردیدها، فیلم را به بستری برای نمایش رشد شخصیتی قهرمان تبدیل می‌کند.

بز فراتر از یک انیمیشن ورزشی

آنچه «بز» را از یک انیمیشن صرفا ورزشی جدا می‌کند، تمرکز آن بر حس درونیِ مبارزه است. ویل فقط برای بردن بازی نمی‌کند؛ او برای اثبات ارزش خود، برای زنده نگه داشتن خاطره مادرش و برای این می‌جنگد که دیگران او را جدی بگیرند. هر تمرین، هر شکست، هر تمسخر و هر نگاهی که او را کم‌اهمیت می‌بیند، به سوختی برای پیشرفت تبدیل می‌شود. همین روند تدریجی، قصه را از سطح کلیشه‌های آشنا بالاتر می‌برد و به آن گرمای انسانی می‌دهد.

انیمیشن «بز» از آن دسته آثاری است که از همان ابتدا نشان می‌دهد قصد ندارد فقط یک سرگرمی ساده و زودگذر باشد.

 بز می‌تواند در ذهن مخاطب ماندگار شود

این انیمیشن در نگاه نخست، ترکیبی جذاب از رنگ، حرکت، هیجان و احساس را پیش روی مخاطب می‌گذارد. در دورانی که انیمیشن‌ها بیش از گذشته به سمت روایت‌های تکراری و ساخت دنباله‌های متعدد پیش رفته‌اند، «بز» تلاش می‌کند تا در مسیری تازه حرکت کند و از دل یک قصه ورزشی، حرف‌هایی درباره اعتمادبه‌نفس، رویاپردازی و پذیرفته‌شدن بزند.

در مجموع، «بز» اثری است که هم به دلیل دنیاسازی جذابش جلب توجه می‌کند و هم به علت روایتی که میان هیجان، احساس و انگیزه تعادل برقرار می‌سازد. این انیمیشن ظرفیت آن را دارد که در ذهن مخاطب بماند؛ چون فقط درباره یک مسابقه نیست، بلکه داستانی درباره جنگیدن برای دیده ‌شدن است و شاید همین، ارزش واقعی داستانی باشد که می‌خواهد به ما یادآوری کند حتی کوچک‌ترین موجودات هم می‌توانند صدایی بلند در جهان داشته باشند.