اگر خشمگین هستید داد بزنید، گاهی «فریاد زدن» اشکالی ندارد

وقتی فرد انرژی اش را جمع می کند و با بیشتری توان حنجره اش داد می زند در حقیقت پاسخی به آشفتگی ها و ناآرامی های درونی اش می دهد. پاسخی که در موارد زیادی می تواند موثر واقع شود و تنش های درونی را آرام کند. فریاد زدن می‌تواند گاهی روشی طبیعی برای آزاد کردن احساسات شدید و فعال کردن پاسخ جنگ یا گریز در بدن باشد. اگرچه این واکنش راه حلی برای کنترل دائمی احساسات منفی به شمار نمی رود ولی  می‌تواند به آرام کردن سیستم عصبی، کاهش هورمون‌های استرس و آزاد کردن اندورفین‌ها برای بهبود موقت خلق‌و‌خو کمک کند. با همه این ها با آنکه فریاد زدن می‌تواند گاهی تسکین‌دهنده‌ای موقتی باشد، این به معنی تایید رفتار پرخاشگرانه نیست. علاوه بر این نباید این نکته مهم را هم فراموش کنیم که تکرار فریاد زدن و عادت کردن به این رفتار به تارهای صوتی آسیب می‌زند و برای مقابله با استرس مزمن  روش مناسبی نیست. در مواردی که مسائل روانی طولانی و مزمن می شود درنام آنها نیاز به مداخله پزشکی و حتی مصرف دارو دارد. بنابراین فراموش نکنید که فریاد زدن یک راه حل همیشگی نیست و نمی تواند جایگزین درمان شود. در ادامه به نتایج  تحقیقات دانشمندان در حوزه روانشناسی و نقل قول هایی از محققان و پزشکان می پردازیم.

آیا فریاد واکنش طبیعی  بدن است

دکتر آشوینی نادکارنی، استادیار روانپزشکی در دانشکده پزشکی هاروارد، به یاهو‌لایف گفته است: «فریاد زدن برای درمان سلامت روان  پدیده جدیدی نیست.» آرتور جانوف، یک یک روانشناس قدیمی در دهه  ۱۹۶۰ بود عقیده داشت، فریاد زدن یک درمان اولیه است و می تواند راهی برای تخلیه ضربه‌های عاطفی بیماران باشد. جانوف درمان‌جوها را تشویق می‌کرد تا فریاد بزنند و احساسات منفی‌شان را از این طریق آزاد کنند.

نادکارنی عقیده دارد که احساساتی مانند خشم و ناامیدی سیستم لیمبیک را فعال می‌کند. لیمبیک بخشی از مغز است که در نحوه بیان و تجربه احساسات نقش دارد. او می‌گوید، وقتی عصبانی یا ناراحت هستیم، آدرنالین افزایش می‌یابد و «حلقه‌های صوتی را تنگ می‌کند» و همین باعث می‌شود صدای ما بلندتر شود. به همین دلیل است که در زمان خشم، عصبانیت یا اضطراب می توانیم فریادهای بلندتری بزنیم.

سامانتا سیلورمن، مددکار اجتماعی که متخصص ضربه‌های عاطفی، هم هست می‌گوید افزایش آدرنالین  ما را به وضعیتی موسوم  به  «وضعیت تحریک‌شده‌» می‌کشاند و برای «مواجهه یا فرار از وضعیت» آماده می‌کند. درنتیجه، «جیغ زدن می‌تواند ظهور طبیعی این واکنش باشد» که راهی غریزی برای «بیرون کردن و دفع احساسات طاقت‌فرسا» به شمار می‌رود. 

مزایای فریاد زدن که نمی دانیم

رها کردن احساسات می‌تواند مزیت‌هایی داشته باشد. سامانتا  سیلورمن می‌گوید: «فریاد زدن عصب واگ را که به تنظیم سیستم عصبی کمک می‌کند درگیر می‌سازد. همچنین باعث کاهش ضربان قلب، کاهش فشار خون و مهار پاسخ جنگ یا گریز می‌شود و بدن را آرام می‌کند.»

به گفته این مددکار اجتماعی، فریاد زدن هورمون‌های استرس را کاهش می‌دهد. بیان احساسات از طریق فریاد زدن کورتیزول را کاهش می‌دهد، تنش و اضطراب را کم می‌کند و به تسکین موقت تنش های درونی می‌انجامد. او می‌گوید که فریاد زدن مانند ورزش کردن ترشح اندروفین، هورمون احساس خوشایند، را افزایش می‌دهد. 

کجا فریاد بزنیم؟

یاهو لایف می‌نویسد، فریاد زدن، باوجود اینکه می‌تواند گاهی برای بدن سودمند باشد، قطعا در بعضی موقعیت ها مثل جمع خانواده و دوستان یا محیط کار پسندیده نیست. پیشنهاد این روانشناسان است که  این کار را در خودرو با شیشه‌های بالاکشیده، در کنسرت ها، وقتی سرتان را توی بالش فرو کرده‌اید، در تظاهرات، استادیوم ها و مسابقات ورزشی، روی قایق و وسط دریا، کنار ساحل و نزدیک امواج، در حمام، اتاق های موسوم به اتاق  خشم، در دل طبیعت، زیر آب یا در محلی که عایق صدا دارد  انجام دهید.

فریاد زدن می‌تواند راهی موثر برای بیان احساسات منفی باشد و به‌شکل آنی و لحظه‌ای حالتان را بهتر کند. با این حال، معایبی هم دارد، به‌خصوص اگر به طور مکرر فریاد بزنید. فریاد زدن به تارهای صوتی آسیب می‌زند و مشکلاتی مانند لارنژیت، التهاب و خستگی صوتی به دنبال دارد. اگر متوجه شدید که نیاز دارید مکرر فریاد بزنید، بهتر است سراغ روان‌درمانگر بروید تا به مساله شما رسیدگی پزشکی  کند چون نمی توانیم برای همیشه خشم  و اضطراب را با داد زدن آرام کنیم.