رضا فتح‌الهی‌پور تهیه کننده سریال اپیزودیک «اعتراف می کنم»:

 دوشنبه‌های نیمه تابستان ۱۴۰۵ با پخش سریالی همراه شده است که مانند ساختار اپیزودیکش، هر قسمت علاقه‌مندان و مخاطبان متفاوتی دارد.

سریال جنایی «اعتراف می‌کنم» به تهیه‌کنندگی رضا فتح‌الهی و نیما حسنی‌نسب، 6 هفته است که ساعت ۲۰ به‌طور اختصاصی از فیلم‌نت منتشر می‌شود. این مجموعه اپیزودیک، در هر قسمت یک پرونده جنایی را با رویکردهای مختلف و البته طبق قانون ما، خارج از ساختار مرسوم سیستم، واکاوی می‌کند و مخاطب را برای پیدا کردن حقیقت با واقعیت‌های ریز و درشتی سرگرم می‌کند و البته شم پلیسی آن‌ها را هم قلقلک می‌دهد.

این مجموعه به دلیل ساختار اپیزودیکش، چندین کارگردان دارد که اسما ابراهیم‌زادگان، بهداد امینی، عماد خدابخش، امیررضا رشتی، نفیسه زارع و پویا سعیدی، کارگردانان «اعتراف می‌کنم» هستند.

به بهانه پخش سریال از فیلم نت، سراغ رضا فتح‌الهی‌پور تهیه‌کننده سریال رفتیم تا با او گفتگو کنیم.

فتح‌الهی‌پور در این مصاحبه با اشاره به ساختار متفاوت سریال «اعتراف می‌کنم» و استفاده از 6 کارگردان فیلم‌اولی، درباره ریتم، دیالوگ‌ها و ساختار اپیزودیک سریال توضیح داد و تاکید کرد که تولید اثر در یک لوکیشن ثابت و پرداختن همزمان به پرونده، شخصیت‌ها و محدودیت‌های تولید، کار پیچیده‌ای بوده است.

در ادامه مصاحبه رضا فتح‌الهی‌پور را می‌خوانید.

با توجه به بازخوردهای مثبتی که نسبت به «اعتراف می‌کنم» مطرح شده، یکی از نقدهایی که درباره سریال شنیده می‌شود، به دیالوگ‌ها و فیلمنامه برخی اپیزودها و همچنین ریتم تند اثر مربوط است. خودتان این نقدها را وارد می‌دانید؟

-ببینید، مخاطب ما تقریبا با این فضای سریالی کمی ناآشناست برای همین ممکن است این احساس را داشته باشد که چرا سریال ریتم تندی دارد، چرا وقتی قسمت شروع می‌شود، خیلی زود به پایان می‌رسد و تمام می‌شود.

وقتی شما یک پرونده را باز می‌کنید که مجهولاتی در آن وجود دارد، چه پرونده واقعی باشد و چه نباشد و قرار باشد نویسنده‌ها به آن بپردازند، کار سختی است که در یک اپیزود و در یک لوکیشن ثابت، تمام موارد را رعایت کنید و به همه موضوعات بپردازید.

در عین حال باید سطح داستان و قصه را هم حفظ کنیم. پنج بازجوی ما زندگی شخصی خودشان را دارند و خط قصه آنها هم باید پیش برود بنابراین باید همزمان به زندگی شخصیت‌ها، روند بازجویی، دیالوگ‌ها، رفتارها و همچنین محدودیت‌های ممیزی توجه شود. وقتی همه اینها را کنار هم قرار می‌دهید، ممکن است بخشی از مخاطبان بگویند چرا این اتفاق به این شکل انجام شده است.

با این حال، ما در تولید سریال با اتفاقات و محدودیت‌های مختلفی هم مواجه بودیم که بخشی از آنها به شرایط و ملاحظات تولید مربوط می‌شد.

این تفاوت در ریتم و نوع روایت، به نظرتان ممکن است باعث شود مخاطب در مواجهه با فضای جنایی سریال احساس کند برخی اتفاقات با واقعیت فاصله دارد؟

- موضوع جنایی بودن «اعتراف می‌کنم» با جنایت‌هایی که در سریال‌های داستانی معمولا در قالب ۱۰، ۱۵ یا ۲۰ قسمت روایت می‌شوند، متفاوت است. ریتم این سریال خیلی تند است و به همین دلیل ممکن است مخاطب نتواند به‌سرعت با آن ارتباط برقرار کند.

اینکه چرا بعضی دیالوگ‌ها با سرعت بیشتری بیان می‌شوند یا چرا یک موضوع زودتر از چیزی که مخاطب انتظار دارد کشف می‌شود، جزو نقدهایی است که من هم شنیده‌ام و به گوشم رسیده است.

در انتخاب تیم نویسندگان چقدر نقش داشتید؟ آیا این تیم توسط شما انتخاب شد یا سرپرست نویسندگان، گروه را شکل داد؟

ما یک تیم نویسندگی داشتیم که در پروژه‌های مختلف با یکدیگر همکاری کرده بودند. در انتخاب تیم نویسندگان، آقای پویا سعیدی به عنوان نویسنده و سرپرست نویسندگان نقش داشتند. طبیعتا از روزی که ایشان انتخاب شدند، درباره نویسندگان موردنظرشان مشورت‌هایی انجام شد.

اگر قرار بود نویسندگانی را که مدنظر داشتند به کار دعوت کنند، درباره آنها با ما صحبت می‌کردند و در نهایت انتخاب انجام می‌شد. از آنجا که فاینال کار هم با خود ایشان بود، از نظر ما این روند مشکلی نداشت.

یکی از ویژگی‌های «اعتراف می‌کنم» حضور چند کارگردان است. چطور به این فهرست از کارگردان‌ها رسیدید؟

-ما تقریبا از سه، چهار کارگردانی که مدرس هستند، خواستیم هنرجوها و شاگردهای برترشان را به ما معرفی کنند. وقتی این فهرست‌ها به دست ما رسید، بر اساس آن تصمیم گرفتیم چه کسانی را انتخاب کنیم و ایده‌هایشان را بشنویم و در نهایت به آنها فرصت بدهیم که در این پروژه تجربه و آزمون و خطا کنند.

در این فهرست، بعضی کارگردان‌ها تجربه‌های دیگری هم داشتند برای مثال آقای عماد خدابخش سابقه زیادی در تدوین سینما داشتند، اما پیش از این کارگردانی نکرده بودند. خانم نفیسه زارع هم سابقه فیلم کوتاه و فعالیت به عنوان نویسنده داشتند، اما تجربه کارگردانی فیلم بلند یا سریال نداشتند. تقریبا بخش عمده‌ای از بچه‌هایی که با آنها کار کردیم، تجربه نخست خود را در سریال‌سازی پشت سر گذاشتند.

چرا تصمیم گرفتید سریال در ۱۰ قسمت تولید شود؟ در حالی که بسیاری از سریال‌ها تعداد قسمت‌های بیشتری دارند.

-ما از ابتدا ساختار ۱۰ قسمتی را در نظر گرفته بودیم و قرار بود پایان مشخصی داشته باشیم. حتی در مقطعی بحث این بود که یکی از پرونده‌ها در دو قسمت روایت شود، اما در نهایت تصمیم گرفتیم این کار را انجام ندهیم.

اصلا در نمونه‌های مشابه جنایی که در دنیا ساخته شده‌اند، معمولا تعداد قسمت‌ها خیلی زیاد نیست. در بسیاری از موارد، این آثار در سه، چهار یا پنج قسمت روایت می‌شوند. ما هم نمی‌خواستیم صرفاً تعداد قسمت‌ها را افزایش بدهیم و بگوییم حالا ۲۰ قسمت تولید کنیم و بعد دوباره فصل بعدی و ادامه آن را بسازیم.

اعتقاد خود من این بود که مخاطب نباید خسته شود. به هر حال لوکیشن ما ثابت است و جذابیت اصلی را پرونده‌ها ایجاد می‌کنند. به این نتیجه رسیدیم که ۱۰ قسمت برای این ساختار کافی است و بیشتر از آن ممکن است مخاطب را خسته کند.

با توجه به استقبال مخاطبان، آیا ساخت فصل دوم «اعتراف می‌کنم» را در نظر دارید؟

-فعلا درباره فصل دوم تصمیمی نگرفته‌ام. اگر روزی قرار باشد فصل دوم ساخته شود، به نظرم باید تغییرات زیادی داشته باشد؛ احتمالا با شکل دیگری، فضای متفاوت و شاید حتی تیم دیگری.

با توجه به اینکه همزمان چند اثر در ژانر جنایی و معمایی در پلتفرم‌ها و تلویزیون تولید و پخش می‌شود، به نظرتان این ژانر  در ایران ظرفیت بیشتری برای تولید دارد؟

-اعتقاد شخصی من این است که ژانر جنایی در همه جای دنیا طرفداران زیادی دارد. وقتی آمار مخاطبان در کشورهای مختلف را بررسی می‌کنید، می‌بینید که آثار جنایی معمولاً مخاطب خودشان را دارند. وقتی جنایی با معما هم ترکیب می‌شود، جذابیت آن بیشتر می‌شود.

به نظر من در ایران هم اگر به این نوع سریال‌ها با موضوعات خاص، تولید درست و متن مناسب پرداخته شود، هنوز ظرفیت زیادی برای جذب مخاطب وجود دارد.

«اعتراف می‌کنم» هم از این نظر تجربه متفاوتی بود. شاید مخاطب در ابتدا متوجه تمام ویژگی‌های ساختاری آن نشده باشد. حتی فکر می‌کنم برخی دوستان خبرنگار و اهالی سینما هم به اندازه‌ای که باید به این ویژگی‌ها نپرداختند.

ما برای نخستین بار در ایران با یک کریتور و چند کارگردان اولی، این شکل از سریال را تولید کردیم. هر اپیزود یک کارگردان داشت و این ویژگی، به نظرم اتفاق مهمی بود.

حتی وقتی با برخی کارگردان‌های باسابقه سینما صحبت می‌کردم و می‌گفتم این قسمت را به شکل مونوپلان ساخته‌ایم، بعضی از آنها می‌پرسیدند «یعنی چه؟» و وقتی توضیح می‌دادم که هر قسمت را یک کارگردان ساخته، برایشان جالب بود.

به نظرم ساختار و شیوه تولید این سریال متفاوت بود، اما مخاطب عام طبیعتاً ممکن است به این جزئیات توجه نکند. با این حال، ژانر جنایی به نظرم همیشه کار خودش را می‌کند و مخاطب دارد.

یکی از نقاط قابل توجه سریال، بازی بازیگران شناخته‌شده‌ای است که در نقش متهمان ظاهر شده‌اند. همکاری کارگردان‌های فیلم‌ اولی با بازیگران باتجربه‌ای مانند بابک حمیدیان، حامد بهداد و دیگر بازیگران چطور پیش رفت؟ آیا شما یا تیم تولید در بازی گرفتن از این بازیگران به کارگردان‌ها کمک می‌کردید؟

-من همیشه اعتقاد دارم اگر قرار باشد به جوان‌ها اعتماد کنیم، باید این فرصت را به آنها بدهیم. این موضوع جزو علایق شخصی من است و حتی در سینما هم در آینده درباره آن بیشتر صحبت خواهم کرد.

اعتقادم این است که باید مسیر ورود بچه‌های جوان به سینما و سریال‌سازی باز شود. اگر به آنها راه ندهیم، چطور قرار است تجربه کسب کنند؟ من شخصا تلاش می‌کنم این فرصت را برایشان ایجاد کنم.

نکته مهم این است که وقتی یک تیم تولید را می‌چینید، باید حواستان باشد اگر یک سوپراستار در کنار یک کارگردان فیلم‌اولی قرار می‌گیرد، شرایطی فراهم شود که کارگردان اعتمادبه‌نفس لازم برای مدیریت پروژه را داشته باشد.

اعتماد بازیگران باتجربه به کارگردان فیلم‌اولی اتفاق بسیار مهمی است. برای رسیدن به این نقطه، باید تیم تولید را درست انتخاب کرد. مدیران و عوامل باتجربه باید در کنار این کارگردان‌ها قرار بگیرند تا وقتی کار اتفاق می‌افتد، همه بدانند که مجموعه‌ای حرفه‌ای پشت این پروژه حضور دارد.

خوشبختانه این اتفاق در «اعتراف می‌کنم» افتاد. اگر بدانم کارگردانم کار اولی است، حتما یک مدیر فیلمبرداری باتجربه و توانمند در کنارش قرار می‌دهم که بتواند به شکل درست با او هماهنگ شود. این ترکیب می‌تواند روی کیفیت نهایی کار تأثیر بگذارد و اتفاق درستی را رقم بزند.

با توجه به اینکه سریال عمدتا در یک لوکیشن ثابت تولید شده، آیا این مساله باعث کاهش هزینه‌های تولید شد؟

-این تصور که تک‌لوکیشن بودن الزاما به معنای پایین بودن هزینه تولید است، درست نیست. البته ما در قسمت‌های پایانی پلان‌های محدودی در فضای بیرونی هم داشتیم، اما بخش عمده سریال در یک لوکیشن ثابت اتفاق می‌افتد.

لوکیشن ما اتفاقا جزو لوکیشن‌های گران بود، چون دکور به‌صورت کامل ساخته شد. آقای قدسی که از بهترین طراحان صحنه هستند و آقای پناهی در اجرای این دکور همکاری داشتند و در نهایت یکی از هزینه‌برترین بخش‌های تولید همین دکور بود. ساختمان و سازه به‌طور کامل ساخته شد و طراحی آن نیز بر مبنای سازه یک فضای واقعی بازجویی و پرونده‌های جنایی انجام گرفت. در مجموع، لوکیشن همیشه بخش اصلی هزینه تولید سینما و سریال نیست. دستمزد بازیگران، به‌ ویژه بازیگران شناخته‌شده و سایر عوامل تولید می‌تواند تاثیر بیشتری در هزینه نهایی داشته باشد.

از همکاری با فیلم‌نت در زمینه پخش و تبلیغات سریال رضایت داشتید؟

-به نظر من فیلم‌نت در حال حاضر جزو بهترین پلتفرم‌هاست. اگر بخواهیم درباره پلتفرم‌ها صحبت کنیم، می‌توان گفت در حال حاضر دو پلتفرم هستند که مخاطب و کاربر بیشتری دارند و عملکرد مناسبی دارند.

اما درباره تبلیغات و مارکتینگ، من هیچ‌وقت تهیه‌کننده‌ای نیستم که سریالم را به پلتفرم بسپارم و دیگر آن را رها کنم. اعتقادم این است که تهیه‌کننده باید خودش هم در کنار پلتفرم باشد و به عنوان بازوی پلتفرم برای دیده شدن اثر تلاش کند.

این موضوع فقط درباره سریال نیست. در سینما هم وقتی فیلمی را برای پخش به مجموعه‌ای می‌سپارید، نباید دیگر آن را رها کنید. باید روی تبلیغات، مارکتینگ و نحوه معرفی اثر نظارت داشته باشید. در مجموع از همکاری با فیلم‌نت راضی بودم.