چطور بدون دعوا، کودک را از پای تلویزیون بلند کنیم؟

این روزها تلویزیون برای خیلی از مادرها شبیه یک ناجی فوری است؛ وقتی باید غذا درست کنی، خانه را جمع‌وجور کنی یا فقط چند دقیقه بنشینی و نفسی تازه کنی، روشن کردن تلویزیون ساده‌ترین راه به نظر می‌رسد. کودک هم آرام می‌نشیند، محو رنگ‌ها و صداها می‌شود و برای مدتی آرام می‌گیرد. مشکل اما از جایی شروع می‌شود که این چند دقیقه کم‌کم به بخش اصلی روز کودک تبدیل می‌شود.

واقعیت این است که بچه‌های کوچک، مخصوصاً آن‌هایی که هنوز مدرسه نمی‌روند، خیلی زود به تلویزیون وابسته می‌شوند و برایشان به مهم‌ترین سرگرمی روزانه تبدیل می‌شود. اما مشکل اینجاست که این سرگرمی دلچسب فرصت تجربه‌های مهم‌تر را از او می‌گیرد تجربه‌هایی مثل بازی کردن، کشف کردن، خراب کردن و دوباره ساختن، همان چیزهایی که برای رشد او لازم است.

اولین راه برای کنترل تلویزیون، این است که اجازه ندهیم به عادت دائمی خانه تبدیل شود. اگر تلویزیون از صبح روشن باشد، حتی وقتی کسی واقعاً نگاهش نمی‌کند، کودک ناخودآگاه یاد می‌گیرد که هر زمان حوصله‌اش سر رفت باید سراغ صفحه نمایش برود. بهتر است تلویزیون زمان مشخصی داشته باشد؛ مثلاً بعد از ناهار یا عصرها، برای مدت محدود. وقتی کودک بداند تلویزیون بخشی از برنامه روز است، نه چیزی که هر لحظه در اختیارش باشد، وابستگی‌اش هم کمتر می‌شود.