مشکلات شنوایی در نوزادان، تست های رایج

از دست دادن شنوایی یک بیماری است که در آن توانایی افراد در شنیدن صدا کاهش می یابد. کاهش شنوایی در کودکان به دلایل مختلف رخ می دهد. ممکن است کودک مادرزادی ناشنوا و یا به علت برخی از عوامل ژنتیکی، بیماری های عفونی مانند سرخجه در مادران باردار، و یا در ارتباط با برخی بیماری ها و سندرم ها به دنیا آمده باشد. همچنین می تواند در نوزادان بعد از تولد به علت زردی نوزاد رخ دهد.
از دست دادن شنوایی می تواند ماهیت دائم و یا موقت داشته باشد. کاهش شنوایی دائمی بیشتر به به دلیل مشکل در قسمت داخلی گوش (به نام حلزون گوش) است. از دست دادن شنوایی موقت می تواند با توجه به هر گونه مشکل در مسیر صدا به گوش داخلی با پزشک متخصص درمان شود. اکنون می خواهیم درباره از دست دادن شنوایی در کودکان مباحثی را به اختصار بیان کنیم:

در مورد کودکان، بهترین روش برای تشخیص کاهش شنوایی در اولین مرحله این است که غربالگری شنوایی نوزادان در زمانی که نوزاد هنوز در بیمارستان است (با استفاده از OTO ابزار انتشار آکوستیک) انجام شود. بسیاری از بیمارستان ها، برنامه های غربالگری شنوایی نوزادان، را اجرا می کنند. این فرایند فقط چند دقیقه طول می کشد و بسیار قابل اعتماد است. در صورت مشکل در آزمون غربالگری، نوزاد برای یک ارزیابی دقیق که از طریق شنوایی آزمون پاسخ ساقه مغز (ABR) انجام می شود، به پزشک متخصص ارجاع می یابد. علائم از دست دادن شنوایی در کودکان ممکن است واکنش کم کودک به ارتباط با پدرومادر، تاخیر در رشد گفتار و زبان (به عنوان مثال، کودک ممکن است یک کلمه مانند ماما، بابا در سن یک سالگی نگوید)، و یا بی تفاوتی کودک به سمت صداهای محیطی.

چه کسی تست از دست دادن شنوایی را انجام می دهد ؟
شنوایی سنج متخصص شنوایی است که مشکلات و توانبخشی گفتار و شنوایی را تشخیص می دهد . همه انواع ارزیابی های مانند ادیومتری، تمپانومتری، انتشار آکوستیک وآزمون های مربوط به آن، در کلینیک های مراقبت های شنوایی انجام می شود. شنوایی شناس نه تنها شنوایی را ارزیابی می کند، بلکه افزون برآن روند توانبخشی و انتخاب راه حل های شنوایی را انجام می دهد. تست شنوایی در کودکان ممکن است همراه با بسیاری از فعالیت های بازی، مشاهده، پاسخ و به دست آوردن اطلاعات دقیق از نوع و درجه از دست دادن شنوایی کودک باشد.
انواع کاهش شنوایی. از دست دادن شنوایی می توان بطور گسترده در ۳ نوع طبقه بندی شود:
هدایتی (به علت مشکل در گوش خارجی و میانی)، حسی (به علت مشکل در گوش داخلی یا حلزونی) و مخلوط (هر دو هدایتی و اجزای حسی عصبی).
کاهش شنوایی هدایتی ممکن است به علت انسداد (مانند یک جسم خارجی در کانال گوش)، یا سوراخ شدن پرده گوش، و عفونت گوش خارجی و میانی منجر شود. از دست دادن شنوایی از این نوع، اغلب قابل درمان است.
کاهش شنوایی حسی عصبی معمولا در طبیعت دائم به دلیل مشکل در حلزون گوش و عصب متصل به آن است. این نوع از دست دادن شنوایی می تواند از طریق استفاده از وسایل کمک شنوایی درمان شود. در موارد خاص کاهش شنوایی در کودک، بدون بهره مندی از سمعک، بر گوش کودک می توان حلزون شنوائی کاشت.
کودک حتی با از دست دادن شنوایی خفیف، صداهای محیطی مانند غوغای پرندگان، صدای تلفن در مکان های پرسر و صدا مانند مدارس و تجمعات این صداها را نمی شنود. کودک ممکن است که از شما بخواهد که صدای رادیو و یا تلویزیون را زیادتر از حد معمول بلند کنید. کودکی که کاهش شنوایی شدید دارد باید با لب خوانی با او حرف بزنیم. کودک با درجه ناشنوایی عمیق فقط گاه به گاه ممکن است صداهای بلند محیطی مانند رعد و برق، فرود هواپیما و یا بوق کامیون را بشنود.

از دست دادن شنوایی در رشد کودک موثراست. شنوایی طبیعی بر رشد طبیعی گفتار و زبان کودک نیز اثرگذار است. هر گونه نقص در شنوایی ممکن است در رشد زبان تاخیر بوجود آورد. همچنین در آموزش اجتماعی، عاطفی و روانی کودک نیز اثر می گذارد.

چگونه روشهای توانبخشی کمک می کنند؟
تونا بخش و بهبودی در از دست دادن شنوایی کودک می تواند از طریق استفاده از دستگاه های مانند سمعک، دستگاه های گوش های کمکی مانند کلیپ FM / تلفن / مینی میکروفون و یا دستگاه های قابل کاشت از طریق جراحی مانند: کاشت حلزون گوش، سمعک و ایمپلنت های گوش میانی قابل جبران باشد.

سمعک از جمله دستگاه های خارجی است که هیچ نیازی به جراحی ندارد. فن آوری شنیدن تقریبا در شکل نامریی هم وجود دارد؛ مانند: تلفن های موبایل که دارای تقویت کننده هایی هستند که به مشکل شنوایی کمک زیادی می کنند. هم چنین، کودک نیاز به جلسات درمانی متعددی برای آشنایی با صداها از طریق سمعک دارد.

شما به عنوان پدر و مادر چه کاری انجام می دهید؟
به عنوان یک پدر، مادر، شما یک نقش حیاتی در آینده فرزند خود بازی کنید. اگر نسبت به از دست دادن شنوایی کودک شک دارید با مشاهدات رفتار فرزند می توانید آن را تشخیص دهید. نگاه کردن به مشکلات مدرسه / خانه، مشکلات در شنوایی یا کم پاسخی نسبت به صداهای پشت سر، صدای بلند و گفتار مبهم، و یا عدم پاسخ به تلفن های همراه و یا نشنیدن زنگ تلفن، صدای خش خش و یا دیگر صداهای بوجود آمده مانند صدای توپ به ناشنوایی یا کم شنوایی کودک پی ببرید. اگر شما هر یک از این رفتارها را مشاهده کردید، باید به شنوایی شناس مراجعه و جزئیات مشاهدات را شرح دهید. اگر از دست دادن شنوایی ایجاد شود، توانبخشی فوری و مناسب باید انجام شود . شنوایی شناس نیز در صورتی که کودک نیاز به هر گونه درمانی دیگر مانند گفتاردرمانی و تربیت شنوایی داشته باشد به این ها توصیه خواهد کرد.
به یاد داشته باشید، تشخیص زودهنگام و درمان و توانبخشی به موقع، این شانس را به کودک می دهد که به زندگی عادی برگردد.