وابستگی نوزاد به مادر، یک روح در دو بدن!

پرسش: من یک دختر ۸ ساله دارم که تقریبا از ۲ سالگی به طور مستقل در اتاق خودش میخوابه البته اوایل وقتی که نصف شب میخواست که پیش من بخوابه مقاومتی نمیکردم ولی از وقتی که بزرگتر شده کوتاه نمیام ولی راستش بعد از گذشت ۶ سال از جدا خواباندنش همچنان نصف شب اگر بیدار بشه به تختخواب ما میاد. حتی من فرزند دوم خودم رو از همون ماههای ابتدایی جدا از خودم خوابوندم که حساسیتی برای دخترم پیش نیاد و به خاطر این موضوع هم خودم و هم فرزند کوچکم اذیت شدیم گاها شبها ۳ تا ۴ بار باید بلند شم و به سراغش برم.لطفا من رو درمورد دو تا موضوع راهنمایی کنید اول اینکه با دختر ۸ ساله ام چه راهی رو پیش بگیرم و چطور اون رو قانع کنم و دوم با توجه به اینکه پسر من الان ۱۸ ماهه شده و وابستگی زیادی به من نشون میده و در ۸۰ تا ۹۰ درصد مواقع جدا از من خوابیده پیشنهاد میکنید که چه کار کنم تا از نظر عاطفی تامین بشه اصولا رفتار دختر من چه دلیلی میتونه داشته باشه و ایا این کار من که فرزند دوم را از نوزادی در اتاق و تختخواب جدا خوابوندم درست بوده یا نه؟ ممکنه که از نظر روحی و عاطفی کاملا تامین نشده باشه؟ آیا من دخترم رو که از حدود ۲ سالگی جدای از خودم خوابوندم به موقع بوده؟ممنون از اینکه من رو راهنمایی می فرمایید. ضمنا من شاغل هستم و تقریبا تا ساعت ۳ بعدازظهر پیش فرزندانم نیستم.

پاسخ: از شرایط به وجود آمده برای پسر 18 ماهه تان بسیار ناراحت شدم. خوابیدن مادر و نوزاد حداقل تا انتهای 2 الی 3 سالگی برای بچه‌ها حکم مسکن و آرام بخش را دارد. شما که از صبح پیش فرزندتان نیستید، چطور به پسرتان که بسیار کوچک و محتاج آغوش پر مهرتان است، به خاطر دخترتان آسیب زده‌اید؟ وابستگی یک نوزاد 18 ماهه به مادر بسیار طبیعی است. شما منبع عشق و وابستگی این کودک هستید ، چه معنا دارد که او را از خودتان دور می‌کنید. متخصصین سن خاصی را برای جدا کردن کودک پیشنهاد نکرده اند، ولی تا 5 سالگی فرزند می‌تواند با شما بخوابد. شما در سن کمی دختر 8 ساله تان را جدا کرده اید، اینکه او گاهی نصفه شب پیش شما می‌آید مشکلی نیست. در مورد پسر 18 ماهه تان، محروم کردن او از خودتان بسیار برایش آسیب زننده است. برای آرامش و تشکیل یک دلبستگی سالم به شما نیاز فراوان دارد.