مشکلات قبل از بارداری، افسردگی شدید خطرناک نیست؟

سوال: فرزندی پسر۱سال و سه ماهه دارم. موقعی که باردار بودم به دلیل مشکل رشد ناکافی جنین هشت ماهه مجبور به عمل سزارین شدم. مشکلات شدید جسمانی و روانی و پرستاری از یک نوزاد یک کیلویی و درک نکردن همسرم همگی جزو بدترین خاطرات در ذهنم است. باتوجه به اینکه دوست ندارم فاصله سنی زیادی بین فرزندانم باشد (چون خودم دوبرادر دارم وفرزند آخر بودم هیچ هم بازی و دوستی صمیمی هم نداشتم از تنهایی بیزارم) میگویند فاصله کم خوب است.

برخی دیگر میگویند فاصله۶ یا۹سال خوبتر است.از طرفی درحال تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد هستم و آرزوی این را دارم که تدریس کنم و شاغل باشم. میخواستم راهنمایی بفرمایید آیا تصمیم به بارداری کار درستی است ؟ اغلب اوقات همیشه احساس درماندگی میکنم،گاهی خوبم گاهی واقعا حالم بد است چون بچه را مانع دست یافتن به آرزوهایم میدانم، با اینکه در زندگی تقریبا همه امکاناتی دارم ولی حس رضایتمندی ندارم ،نمیدانم خوشبخت کیست؟ چیست؟ چه کنم؟ و گاهی میخواهم فقط گریه کنم. وقتی به این فکر میکنم چطور بچه را باید بزرگ کنم بعد باهمه از خودگذشتگی ها وقتی بزرگ شد مرا دوست نداشته باشد و پشت کند به همه زحمتهایی که برایش میکشم دارم دق میکنم میخواهم از خودم فرار کنم.

پاسخ: شما بهتر است قبل از تصمیم گرفتن درباره داشتن یا نداشتن بچه به یک روانشناس متخصص در طرحواره درمانی یا یک روانکاو مراجعه کنید، تا ابتدا درگیریهای ذهنی خودتان را حل کنید و بتوانید از ظرفیتها و توانمندیهای خود نهایت استفاده را ببرید. این فرایند کمی طولانی است و باید در این مسیر صبور باشید.(تبیان)