درمان اختلال آسپرگر در کودکان

کودکان مبتلا به اختلال آسپرگر دارای اختلال عقلی نیستند، اما ممکن است دارای توانایی‌های در هم ریخته و سردرگم باشند. به عنوان مثال ممکن است مهارت‌های کلامی قوی، اما مهارت‌های غیر کلامی ضعیف داشته باشند. همچنین ممکن است سر به هوا باشند. این کودکان اغلب در مورد موضوعات مورد علاقه خود بسیار آگاه هستند و ممکن است مهارت‌های زبانی پیشرفته‌ای را نسبت به سن خود داشته باشند و اغلب شروع کننده‌ی بحث‌ها در جمع هستند. اما آنها اغلب نشانه‌های اجتماعی را متوجه نشده و زبان را اشتباه تفسیر می‌کنند. این افراد معمولا تغییر را دوست ندارند، روال و عادات روزمره و همیشگی را ترجیح می‌دهند. سندرم آسپرگر برای کودکان و والدینشان چالش‌هایی را به همراه دارد، اما شما می‌توانید به کودک خود کمک کنید و از بسیاری جهات او را حمایت کنید. بسیاری از افراد مبتلا به سندرم آسپرگر در بسیاری از جنبه‌های زندگی موفق هستند، بنابراین عارضه مانع موفقیت کودک از نظر تحصیلی و اجتماعی نمی‌شود. بسیاری از آنها زندگی کامل و شادی خواهند داشت و احتمال دستیابی به این زندگی از طریق آموزش، حمایت و منابع مناسب میسر می‌شود.

کودکان مبتلا به سندروم آسپرگر اغلب از لحاظ اجتماعی و فیزیکی ناتوان هستند. افراد مبتلا به این عارضه ممکن است مشکلات توجه، مشکلات در برقراری ارتباط و دوست پیدا کردن و علاقه‌ای شدید به موضوعات خاص داشته باشند. با این وجود کودکی که یک یا 2 نوع از این علائم را دارد صرفا به این معنی نیست که مبتلا به آسپرگر است. برای تشخیص، کودک باید ترکیبی از نشانه‌ها و مشکلات قابل توجهی را با شرایط اجتماعی که بر خانواده، دوستان، اعتماد به نفس و یا امور مربوط به تحصیل و مدرسه تاثیر می‌گذارد، داشته باشد. از متخصص اطفال بخواهید کودکتان را آزمایش و معاینه‌ کند. بسیاری از کودکان مبتلا به سندرم آسپرگر نیاز به دارو به منظور کمک به کنترل تمرکز، تهاجم یا افسردگی در طول زندگیشان خواهند داشت. اما در طول زمان، با کمک درست، کودکان اغلب بهبود می‌یابند و می‌توانند یاد بگیرند که چگونه نشانه‌های اجتماعی را تغییر دهند.

دلایل
محققان و کارشناسان بهداشت روانی هنوز در حال بررسی دلایل اوتیسم و سندروم آسپرگر هستند. ناهنجاری‌های مغزی یکی از علل احتمالی سندرم آسپرگر است، زیرا تفاوت‌های ساختاری و عملکردی با تصویربرداری پیشرفته مغز دیده شده است. ژنتیک ممکن است در این عارضه نقش داشته باشد و تحقیقات نشان می‌دهند که برخی از موارد سندروم آسپرگر و ناهنجاری اختلال در تمرکز ممکن است با دیگر مشکلات روحی و روانی مانند افسردگی و اختلال دو قطبی مرتبط باشد. سندرم آسپرگر به دلیل محرومیت عاطفی یا روشی که کودک تربیت شده ایجاد نمی‌شود. از آنجایی که برخی رفتارهای مشاهده شده در سندروم اسپرگر ممکن است توسط سایرین بی‌ادبانه تلقی ‌شود، بسیاری از افراد به اشتباه فکر می‌کنند که سندرم اسپرگر نتیجه تربیت غلط است اما در واقع اینطور نمی‌باشد. این یک اختلال نوروبیولوژیکی است که علت آن هنوز کاملا درک نشده است.

علائم

والدین اغلب ابتدا زمانی که متوجه علائم آسپرگر و ناهنجاری اختلال در تمرکز در کودکشان می‌شوند که کودک به پیش دبستانی می‌رود و تعاملات و ارتباطاتش با دیگر کودکان آغاز می‌شود. علائم آسپرگر در کودکان:
- به نشانه‌های اجتماعی توجهی نمی‌کند و ممکن است فاقد مهارت‌های اجتماعی مانند فهمیدن زبان بدن دیگران، شروع یا ادامه یک مکالمه و صحبت کردن در یک بحث باشد.
- هرگونه تغییر در روال عادی زندگی را دوست ندارند.
- دچار فقدان همدردی با دیگران هستند.
- نتواند تفاوت‌های ظریف در تن و لهجه گفتار که معنی سخن دیگران را تغییر می‌دهد را تشخیص دهد. بنابراین ممکن است کودن یک جوک را متوجه نشود یا یک گفته‌ی طعنه‌ آمیز را تشخیص ندهد. و گفتار وی بصورت یکنواخت و درک آن دشوار باشد زیرا فاقد تن و گام یا لهجه است.
- نحوه گفتار رسمی باشد بطوری که جلوتر از سن او است.
- معمولا درباره یک موضوع مورد علاقه‌شان خیلی صحبت می‌کنند. مکالمات یک طرفته متداول هستند. افکار داخلی اغلب به زبان می‌آیند.
- از تماس چشمی دوری کرده یا به دیگران خیره می‌شوند.
- حالات چهره یا ژست غیر عادی دارند.
- تنها یک یا چند علاقه‌ی محدود داشته باشد که در مورد آنها اطلاعات زیادی دارد. بسیاری از کودکان مبتلا به سندرم آسپرگر علاقه بیش از حدی به فعالیت‌های غیر عادی مانند طراحی خانه‌ها، کشیدن مناظر با جزئیات بسیار زیاد یا مطالعه در مورد نجوم دارند. این افراد ممکن است علاقه غیرعادی به موضوعات خاصی نظیر مارها، نام ستارگان یا دایناسورها نشان دهند.
- این کودکان در رشد حرکتی تاخیر دارند و ممکن است در یادگیری استفاده از قاشق چنگال، دوچرخه سواری یا گرفتن توپ نیز تاخیر داشته باشند. ممکن است ناشیانه و ناجور راه بروند و دست خطشان اغلب بد است.
- حساسیت زیادی دارد و با صداهای بلند، نور یا طعم‌های قوی بیش از حد تحریک می‌شود.
یک کودک مبتلا به یک یا دو مورد از این علائم لزوما مبتلا به سندروم آسپرگر نیست. برای تشخیص سندرم آسپرگر، یک کودک باید ترکیبی از این علائم و مشکلات قابل توجه با شرایط اجتماعی را داشته باشد. اگر چه این وضعیت به نوعی شبیه به اوتیسم است، کودک مبتلا به سندرم آسپرگر به طور معمول دارای رشد زبانی و ذهنی طبیعی است. همچنین افرادی که مبتلا به سندرم آسپرگر هستند معمولا نسبت به افرادی که مبتلا به اوتیسم هستند تلاش بیشتری برای دوست پیدا کردن و مشارکت در فعالیت‌ با دیگران می‌کنند.

تشخیص

تشخیص اختلال اسپرگر کودکان می‌تواند بسیار دشوار باشد. کودکان مبتلا به سندرم آسپرگر در بسیاری از جنبه‌های زندگی عملکرد خوبی دارند، بنابراین اینکه رفتار عجیب آنها را تنها وابسته به متفاوت بودنشان بدانیم آسان است. کارشناسان می‌گویند مداخله زودهنگام شامل آموزش و تعلیم و تربیت اجتماعی، انجام شده در حالی که مغز کودک هنوز در حال رشد است، برای بچه‌های مبتلا به سندرم اسپرگر بسیار مهم است. اگر برخی از علائم و رفتارهای معمول سندروم آسپرگر در کودک ظاهر شود، مراجعه به پزشک امری ضروری است. بیشتر پزشکان بر وجود یک گروه رفتاری اصلی برای هشدار به آنها در مورد احتمال تشخیص اسپرگر اتکا می‌کنند. این رفتار عبارتند از:
- تماس چشم غیر طبیعی
- گوشه‌گیری
- عدم توجه هنگام صدا زدن نام وی
- ناتوانی در استفاده از حرکت دست و بدن برای اشاره کردن یا نشان دادن
- عدم شرکت در بازی‌های تعاملی
- عدم علاقه به همسالان
پزشک می‌تواند بعد از تشخیص آسپرگر کودک را به یک متخصص بهداشت روانی یا متخصص دیگری برای ارزیابی بیشتر ارجاع دهد. متخصص ممکن است یک ارزیابی کامل روانشناختی برای کودک انجام دهد که شامل یک سابقه دقیق از زمانی که علائم در ابتدا مشاهده شده، رشد مهارت‌های حرکتی و الگوهای زبان و سایر جنبه‌های شخصیت و رفتار (از جمله فعالیت‌های مورد علاقه، عادت‌های غیر معمول، مشغله‌های فکری و غیره) است. تمرکز ویژه، بر پایه‌ی رشد اجتماعی، از جمله مشکلات گذشته و حال در تعامل اجتماعی و توسعه روابط دوستی قرار دارد. معمولا ارزیابی روانشناختی و ارزیابی مهارت‌های ارتباطی برای دیدن اینکه چه چیزی ممکن است کم باشد انجام می‌شود.

درمان

رفتارها و مشکلات اختلال آسپرگر کودکان می‌توانند به صورت گسترده‌ای از کودکی به کودک دیگر متفاوت باشند، بنابراین درمان آسپرگر واحد و معمول یا تجویزی برای این عارضه وجود ندارد. اما بسته به نقاط ضعف و قوت آنها (یا سابقه رشد آنها) کودکان ممکن است برای درمان آسپرگر از موارد زیر بهره‌مند شوند. این نوع برنامه درمان آسپرگر در کودکان به طور کلی شامل موارد زیر است:
- آموزش مهارت‌های اجتماعی، یک نوع درمان گروهی است که به کودکان مبتلا به سندرم آسپرگر مهارت‌هایی را برای موفقیت بیشتر در تعامل با کودکان دیگر آموزش می‌دهد.
- درمان رفتاری شناختی، که نوعی گفتار درمانی است می‌تواند به کودکان عصبی یا مضطرب کمک کند تا احساسات خود را بهتر کنترل کنند و علایق وسواسی خود و کارهای تکراری را متوقف نمایند.
- دارو، برای شرایط همراه با هم مانند افسردگی و اضطراب.
- کار درمانی یا فیزیوتراپی، برای کودکان دارای مشکلات یکپارچگی حسی یا هماهنگی ضعیف حرکتی.
- گفتار درمانی یا زبان درمانی تخصصی، برای کمک به کودکانی که در کاربرد شناسی گفتار -انجام یک مکالمه معمولی- مشکل دارند.
- آموزش و پشتیبانی والدین برای تدریس روش‌های رفتاری والدین برای استفاده در خانه.
بسیاری از افراد می‌توانند به کودک شما کمک کنند، بنابراین دخیل کردن تمام مراقبان کودک مهم است. برای مثال، هر متخصص سلامت که از کودک شما نگهداری می‌کند باید بداند که سایرین چه اقداماتی انجام می‌دهند. و معلمین، پرستاران کودک و سایر اعضای خانواده، دوستان نزدیک، و هر شخصی که از کودک شما نگهداری می‌کند باید دخیل باشد. یافتن برنامه مناسب در کنار دریافت کمک زود هنگام برای کودک نقش کلیدی دارد. کودکان مبتلا به سندرم اسپرگر می‌توانند با درمان و آموزش مناسب، دستاوردهای بزرگی کسب کنند.