تاثیر والدین بر فرزندان، اول خودتان را درست کنید!

پرسش: پسرم تازه وارد 5 سالگی شده، من یک ساله که از شوهرم جدا شدم و پسرم هیچ تمایلی به دیدن پدرش نداره و می‌گه ازش بدم میاد با اینکه من هیچ وقت این حرفارو بهش نمی زنم ولی چون رفتار بده پدرش رو دیده اصلا از یادش نمی ره حتی با اینکه الان بهش محبت می کنه اصلا نظرش عوض نمی شه.

کلا پسر خوبیه ولی بعضی وقت ها یه کار رو باید صد بار بهش بگم تا انجام بده و کارایی رو که می‌گم نکن و قول می‌ده باز انجام می ده و متاسفانه منم سرش داد می زنم و خودم هم بعدش ناراحت می شم از اینکه باهاش بد رفتار کردم. یا از اینکه همش صدای یکی رو در میاره عصبی می شم.

پاسخ: اگر خود شما به دلیل مشکلات، ظرفیت روانی کمی دارید، بایست ابتدا خودتان را تغییر بدهید. یک کودک در این سن و سال فعال و کنجکاو هست و شما قرار نیست، امر ونهی صرف داشته باشید. بلکه شیوه درست زندگی کردن را بایست شما و پدرش با آرامش به او یاد بدهید. اینکه چرا رفتاری نبایست انجام بدهد و رفتار مقابلش هم بایست تشویق شود.

در مورد پدرش اول به او فرصت بدهید. دوما وقتی با شخصی درد و دل می کنید، حضور فرزندتان را ندید نگیرید و در مقابل او بدگویی پدرش را نکنید. به هر حال گفتن یکسری عبارت ها ناخواسته تاثیر گذار هست. اما فرزندتان به حضور پدرش در زندگی نیاز دارد و نباید پدرش در دیدگاه او تخریب شود.