برای بررسی اعمال حیاتی نوزاد، معیارهایی وجود دارد که به نام معیارهای اَپگار (نام محققی که این معیارها را وضع کرده است) نامیده می شود و شامل ۵ علامت مهم است:
تعداد ضربان قلب، وضع تنفس، قدرت و قوام عضلانی، واکنش به تحریکات خارجی و بالاخره رنگ پوست نوزاد.
اگر پنج نشانۀ مذکور طبیعی باشد، شمارۀ اَپگار ده خواهد بود (به هر یک از نشانه های پنج گانه شماره ای از عدد صفر تا ۲ داده می شود).
پزشک معمولاً یک دقیقه بعد از تولد کامل نوزاد، پنج نشانه مزبور را بررسی و ارزیابی می کند. اگر اپگار کودک عدد ده باشد، وضع کودک بسیار عالی و اگر هفت یا بیشتر باشد، وضع کودک خوب است.
آنچه نوزاد پس از تولد لازم دارد، عبارت است از: شروع تنفس، برقرار کردن درجه حرارت مساعد محیط تا درجه حرارت بدن او به میزان طبیعی برسد، تغذیه و بالاخره جلوگیری از برخورد و ابتلاء به عفونت ها.
از این زمان است که وظیفۀ خطیر مادر در پرستاری از کودک شروع می شود. وظیفۀ پزشک نیز آن است که با مراقبت و دستورهای پزشکی، مادر را راهنمایی و سلامت کودک او را تامین نماید.

برای ارسال نظر کلیک کنید
▼