1861
کد: 137165
19 بهمن 1396 - 16:33
اگر می خواهید اختلافات بین خواهر و برادرها تا اندازه ای برطرف شود به این راه حل ها توجه فرمایید.
اگر می خواهید اختلافات بین خواهر و برادرها تا اندازه ای برطرف شود به این راه حل ها توجه فرمایید. 
 
هنگام ‌شیردهی ‌به‌ نوزاد
هنگام ‌شیر دادن ‌به ‌نوزاد، پاسخگویی ‌به ‌رفتارهای ‌کودک ‌بزرگتر دشوار است. پیش ‌از برنامه‌ شیردهی، کودک ‌را سرگرم‌ کنید. مثلاً از اسباب ‌بازی‌های‌ جالب ‌برای ‌سرگرم ‌کردن ‌او استفاده‌ نمایید. همچنین ‌می‌توانید به ‌کودک‌ نوشیدنی ‌یا غذایی‌ ساده ‌بدهید. در صورت‌ وجود رفتار مطلوب‌ در حین ‌شیردهی، او را تشویق ‌کنید. برخی ‌کودکان ‌به ‌دیدن ‌نوزاد هنگام‌ شیردهی ‌و یا در کنار مادر بودن‌ تمایل‌ دارند. کودک ‌را با دست دیگر در آغوش ‌بگیرید یا دستتان ‌را به‌ دور گردن‌ یا کمر او حلقه‌ کنید.

مشکلات ‌رفتاری ‌برخی ‌کودکان‌ بعد از به‌ دنیا آمدن‌ فرزند جدید
کودکان ‌در مقابل ‌ورود بچه‌ جدید واکنش‌های‌ متفاوتی ‌نشان ‌می‌دهند. مشکلات ‌شایع‌ آنها عبارت ‌است از لجبازی، قشقرق‌ به‌ پا کردن، تحریک ‌پذیری، رفتار خشن‌ با شیرخوار، چسبیدن‌ به‌ مادر و اضطراب‌ جدایی، مشکلات‌ مربوط‌ به‌ دستشویی رفتن‌ و شب ‌ادراری، مشکلات‌ خواب‌ و تغذیه، رفتارهای‌ بچگانه‌ مثل‌ درخواست‌ پستانک‌ و شیشه‌ شیر و یا کودکانه‌ صحبت‌ کردن. باید توجه‌ داشت‌ که‌ کودک‌ برای‌ سازگاری‌ با شرایط‌ تازه‌ نیاز به‌ زمان‌ دارد. رابطه‌ او با والدین‌ به‌ دلیل‌ ورود خواهر یا برادر جدید تغییر خواهد کرد و شاید در این‌ هنگام‌ نسبت‌ به‌ نوزاد احساس‌ رنجش‌ کند. حتی‌ ممکن‌ است‌ به‌ علت‌ کم ‌شدن‌ توجه، کودک‌ احساس‌ کند که‌ والدین‌ دیگر او را دوست‌ ندارند و در این‌ هنگام‌ رفتارهای‌ بچگانه‌ از خود بروز دهد؛ از جمله‌ مکیدن ‌شست، با شیشه‌ شیر خوردن‌ و درخواست‌ این‌ که‌ مادر در دهان‌ او غذا بگذارد. این‌ رفتارها نشانگر تمایل‌ کودک‌ برای‌ کسب‌ توجه‌ پدر و مادر است. توجه‌ اضافی‌ در این‌ موارد باعث‌ تشویق‌ این‌ گونه‌ اعمال‌ و تداوم‌ آنها خواهد شد. از توجه‌ کردن‌ خارج‌ از حد به‌ رفتارهای‌ بچگانه کودک‌ جداً بپرهیزید.

احساس ‌کودک ‌را درک ‌کنید.
اگر می‌گوید نوزاد را دوست ‌ندارم، به‌ او نگویید این ‌احساس ‌بد است. بلکه‌ اجازه‌ ابراز این ‌احساس ‌را بدهید و مجادله ‌نکنید؛ حتی‌گاهی ‌با احساس ‌او همراه‌ شوید و نامطلوب ‌بودن ‌حضور یک ‌فرزند تازه ‌در جمع‌ خانوادگی ‌را تصدیق ‌کنید.
بگذارید که فرزند اولتان یک بچه باقی بماند و دوران خوش و خاطره انگیز خردسالی اش حفظ شود
 
علیرغم این حقیقت که فرزند اولتان تبدیل به خواهر یا برادر بزرگتر میشود، او را از فعالیتهای مختص دوران خردسالی اش محروم نکنید و نشاط و سرخوشی مختص آن زمان را از او نگیرید. تصور نکنید که با به دنیا آمدن بچه جدید، فرزند اولتان مجبور است که به جای خوابیدن در گهواره اش، روی یک تخت دیگر بخوابد، به خصوص اگر احساس میکنید که از خوابیدن در گهواره اش، هنوز لذت میبرد و در آن راحت است. اگر هنوز از پوشک استفاده میکند، بگذارید اوضاع به همان روال پیش برود و اگر به او شیر میدهید آنرا قطع نکنید. چرا که او هنوز خودش یک بچه است و نیازهای خاص خودش را دارد. انتظار این را داشته باشید که او دوست داشته باشد مثل سابق در آغوش گرفته شود و از گرمای تن شما و زمزمه ها و راز و نیازهایی که زیر گوشش نجوا میکردید، برخوردار شود.

آرامش ‌کودک را تحسین ‌کنید.
اگر کودک‌ بیش‌ از ۳۰ دقیقه‌ آرام‌ مانده ‌است، به ‌کنارش ‌بروید و با او باشید. برای‌تشویق ‌وی‌ برنامه ‌ریزی‌ کنید.

در رفتارهایتان ‌با ثبات‌ باشید.
عقیده ‌خود را نسبت ‌به‌ وجود انضباط ‌در کودک ‌مشخص ‌کنید. هنگام ‌مشاهده‌ رفتار نامناسب،‌واکنش ‌سریع‌ نشان ‌دهید. کودک‌ بحث ‌نکنید و غر نزنید بلکه‌ عمل ‌کنید. او باید بداند که ‌چه ‌رفتاری ‌از نظر والدینش ‌مطلوب ‌و مورد انتظار است. پدر و مادر باید در رفتار تربیتی ‌با کودک ‌هماهنگ ‌باشند.

بعضی ‌از رفتارهای‌ نامناسب‌ کودک ‌را نادیده‌ بگیرید.
بعضی ‌از رفتارها مانند کودکانه‌ صحبت‌ کردن‌ را نادیده‌ بگیرید. هنگام ‌انجام ‌رفتارهای‌ بچگانه ‌با کودک ‌صحبت ‌نکنید و به ‌او نگاه‌ نکنید. در این ‌زمان‌ از اتاق‌ خارج ‌شوید یا به‌ کار خود بپردازید. رفتار مطلوب ‌کودک ‌را تشویق ‌کنید.

در برابر بد رفتاری‌ های‌ جدی ‌کودک‌ واکنش‌ سریع‌ نشان ‌دهید.
رفتارهایی‌ مانند صدمه‌ زدن ‌به ‌نوزاد باید سریع ‌پاسخ‌ داده‌ شود. کودک ‌بایستی ‌بفهمد که ‌آسیب‌ رساندن ‌به‌ نوزاد پذیرفتنی ‌نیست‌ و با انضباط ‌خاصی ‌با او برخورد خواهد شد.

کودکان را با هم مقایسه نکنید.
بعضی مقایسه ها اجتناب ناپذیرند. اگر شما به آنها نگویید خاله یا عموی کودک خواهند گفت. یا این که خود کودکان تفاوت ها را خواهند فهمید. ولی به یاد بسپارید هنگامی که با مقایسه بین کودکان، می خواهید آنها را کنترل کنید یا به آنها انگیزه دهید. این کار برای آنها مضر خواهد بود. کودکی که فکر می کند به خوبی کودکان دیگر نیست، نه تنها انگیزه ای برای تلاش بیشتر ندارد، بلکه احساس می کند که دیگر کاری از او ساخته نیست. مقایسه ها باعث تشدید اختلافات و افزودن جنگهای درون خانوادگی می شوند.
بکوشید تا هر کدام از کودکانتان را به عنوان یک فرد جداگانه محک بزنید و از وجود آنها لذت ببرید. به آنها کمک کنید تا با یافتن نقاط قوتشان بر ضعفهایشان غلبه کنند. تحسینشان کنید. تحسین، هنگامی که صحیح از آن استفاده شود و روشی آشکار برای مقایسه بین کودکان نباشد می تواند یک انگیزه دهنده ی عالی باشد.
 
اگر به امیر بگویید کارش را خوب انجام داده است، کودک بدون این که احساس تحقیر کند، مطلب را می گیرد. مثلاً بگویید «امیر، خیلی خوشم اومد که تا از مدرسه اومدی شروع کردی مشقاتو نوشتی، وقتی تموم کردی بریم با هم توپ بازی کنیم». تمام پیشرفت ها را اعلام کنید. هر کاری را که هر یک از کودکان انجام می دهند مورد توجه قرار دهید و بگذارید کودکان با یکدیگر احساس راحتی کنند و به همدیگر افتخار کنند. گفتارهایی مثل: «چرا مثل برادرت خوب نمی شینی؟ ببین چه خوبه؟ یا خواهرت تمام نمره هاش بیسته، چرا بیشتر درس نمی خونی؟» اشتباه است.

به کودکان بیاموزید که خودشان به حل و رفع اختلاف ها بپردازند.
قوانین کافی نیستند. کودکان باید توانایی اجرا داشته باشند. الگو باشند. والدین بهترین معلمان فرزندان خود هستند، زیرا کودکان به احتمال زیاد به طور ناخودآگاه از آنها تقلید می کنند. بنابراین به مهارت های حل و رفع اختلاف خودتان نگاه کنید و اطمینان یابید که خودتان الگویی مناسب برای آنچه از کودکان انتظار دارید هستید. جلسات خانوادگی ترتیب دهید.
زمانی که مشکلات حقیقی به وجود آمدند همه را جمع کنید (ولی نه برای شکایت کردن) بلکه برای اختلاف ها راه حل هایی بیابید. از نقش بازی کردن استفاده کنید با هر کودک به طور جداکانه مسأله اختلاف را مورد بحث قرار دهید. تا زمانی که راهبردهای تصویب شده برای حل و رفع اختلاف روشن نشده اند به این کار ادامه دهید.

همکاری را تقویت کنید.
هدف شما باید آن باشد که زمانهای خوب بودن کودکانتان را دریابید و آنها را برای دوستی با یکدیگر تحسین کنید. عقب نشینی نکنید و در عین حال هیچ مداخله ای هم نکنید. نباید درست هنگامی که دعوا شروع شد وارد مهلکه بشوید و شروع به انتقاد کردن و باید و نباید گفتن بکنید. همیشه میانجی نباشید. بگذارید کودکان یاد بگیرند که چطور به حل و رفع اختلاف هایشان بپردازند. از نادیده گرفتن سنجیده استفاده کنید به طور کلی دعواهای جزئی را نادیده بگیرید، زیرا اغلب کودکان می خواهند با پرداختن به آن جلب توجه کنند، از دعوا بیرون بکشید و یا حتی از اتاق بیرون بروید بعداً در صورت لزوم درباره مشکل صحبت کنید.

درباره جنگیدن از محرومیت موقت استفاده کنید.
با همه کودکان به یک شکل رفتار کنید. سعی نکنید قضاوت کنید و حکم برانید و مقصر را پیدا کنید. اگر آنها نتوانستند اختلافاتشان را حل و رفع کنند باید همه شان به یک صورت تنبیه شوند. آنها را از یکدیگر و یا بودن در آن موقعیت خاص جدا کنید. خواهر و برادرانی را که با یکدیگر دعوا کرده اند به طور موقت از بودن با همدیگر محروم کنید و یا، از جایی که دعوا در آن اتفاق افتاده است، بیرون ببرید.

وقتی همه راهها را امتحان کرده اید ولی هنوز جنگ و مشاجره ادامه دارد، از روش (یک، دو، سه، تنبیه) استفاده کنید. اگر می بینید که کودکان چند دقیقه است با همدیگر دعوا می کنند، شما با اعلام شماره یک فرصتی با آنها بدهید تا راه حلی پیدا کنند، ولی وقتی می بینید جنجال هنوز ادامه دارد یا این که آنها می کوشند کمک شما را به دست بیاورد. آن گاه شماره دو را اعلام کنید و بگویید اگر نتوانید خودتان این مشکل را حل کنید، شماره ۳ اعلام خواهد شد. اگر هنوز جنگ ادامه دارد شماره ۳ یعنی زنگ پایان اعلام می شود و آنها حق باهم بودن را ندارند. بلافاصله شماره ۳ را اعلام کنید.

از تصحیح بیش از حد استفاده کنید.
این راه حل را برای زمانی نگه دارید که راه حل های دیگر مؤثر واقع نیفتاده اند. تقصیر کاران را بیش از حد تصحیح کنید اگر خودتان دیده اید که کودکی به عمد اسباب بازی خواهرش را شکست، قانون زیر را عنوان کنید: «کودکی که اسباب بازی یکی دیگه رو بشکند، باید به جاش دو تا از اون بخره.» اگر کودک پول نداشته باشد باید یکی از اسباب بازی های خودش را بدهد.
برای اسم گذاشتن روی یکدیگر از تصحیح بیش از حد استفاده کنید. نتیجه طبیعی آن می تواند ۱۰ بار گفتن جمله های خوشایند به یکدیگر و ۱۰ بار نوشتن آنها باشد. مثلا ده بار به یکدیگر بگوئید: «دوستت دارم».
منبع: ساعت 24
مشاوره ویدیویی
ارسال نظر
*پر کردن قسمت هایی که ستاره دارد ضروری است.
نام:
ایمیل:
* نظر:
* کد امنیتی: