150
کد: 207993
09 شهريور 1398 - 22:37
علت نازایی و ناباروری در زنان و مردان چیست؟ چه شرایط پزشکی بر نازایی تاثیر دارد؟

علت نازایی و ناباروری در زنان و مردان چیست؟ چه شرایط پزشکی بر نازایی تاثیر دارد؟ آیا درمانی برای ناباروری وجود دارد؟ نازایی و ناباروری به عنوان ناتوانی زوج برای باردار شدن پس از یک سال مقاربت محافظت نشده در زنان زیر 35 سال و بعد از شش ماه در زنان 35 سال یا بالاتر تعریف شده است. ناباروری یک بیماری شایع است: در هر سال، حدود 15 درصد زوج های ایالات متحده که سعی در بارور شدن دارند، قادر به انجام این کار نیستند

ناباروری و درمان نازایی
توانایی یک زن و شوهر در بارداری بستگی به باروری طبیعی در هر دو زن و شوهر دارد. در یک مطالعه، از بین تمام موارد نابارور در کشورهای توسعه یافته، حدود 8 درصد از مشکلات مردان قابل درمان هستند، 37 درصد از مشکلات زنان قابل درمان است و 35 درصد از این افراد در زن و مرد قابل درمان هستند. در حدود 5 درصد زوجین، علت نازایی و ناباروری را نمی توان در مشکلات خاص هر یک از همسران یافت.
از آنجا که بارداری به زن و مرد با باروری طبیعی نیاز دارد، ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی بطور معمول هر دو شریک را در ارزیابی ارزیابی می کنند.

علل نازایی در مردان
موارد زیر علل شایع ناباروری در مردان است.

مایع منی و اسپرم
مایع منی، مایع شیری است که آلت مرد در هنگام ارگاسم آن را آزاد می کند. مایع منی از مایعات و اسپرم ها تشکیل شده است. این مایع از غده پروستات، وزیکول منی و سایر غدد جنسی ایجاد می شود.
اسپرم در بیضه ها تولید می شود.
هنگامی که یک مرد مایع منی را از طریق آلت تناسلی بیرون می ریزد و مایع منی را ترشح می کند، به انتقال اسپرم به سمت تخمک کمک می کند.
مشکلات زیر ممکن است وجود داشته باشد:
تعداد اسپرم کم: مرد تعداد کمی اسپرم را انزال می کند. تعداد اسپرم های زیر 15 میلیون کم در نظر گرفته می شود. در حدود یک سوم زوجها به دلیل کم بودن تعداد اسپرم در بارداری مشکل دارند.
تحرک کم اسپرم: اسپرم می تواند “شنا” کند، و باید به تخمک برسد.
اسپرم غیر طبیعی: اسپرم ممکن است شکل غیرمعمول داشته باشد، و حرکت و بارور کردن یک تخمک را سخت تر می کند. اگر اسپرم شکل مناسبی نداشته باشد یا نتوانند به سرعت و با دقت به سمت تخمک حرکت کنند، باروری ممکن است دشوار باشد. تصور می شود حداکثر 2 درصد از مردان دارای اسپرم غیر طبیعی هستند.
مایع منی غیرطبیعی ممکن است نتواند اسپرم را به طور مؤثر حمل کند. این می تواند ناشی از:
یک وضعیت پزشکی: این می تواند ناشی از یک عفونت بیضه، سرطان یا جراحی باشد.
بیضه های بیش از حد گرم: علل شامل بیضه غیر قابل بارور، واریکوسل یا واریس در رگ های بیضه، استفاده از سونا یا وان های گرم، پوشیدن لباس های تنگ و کار در محیط های گرم است.
اختلالات انزال: اگر مجاری انزال مسدود شود، مایع منی ممکن است در مثانه انزال شود.
عدم تعادل هورمونی: به عنوان مثال کم کاری هیپوگنادیسم می تواند منجر به کمبود تستوسترون شود.
علل دیگر ممکن است شامل موارد زیر باشد:
عوامل ژنتیکی: یک مرد باید دارای کروموزوم X و Y باشد. اگر او دارای دو کروموزوم X و یک کروموزوم Y باشد ، مانند سندرم کلاینفلتر، بیضه ها به طور غیر طبیعی رشد می کنند و تستوسترون کم و تعداد اسپرم کم یا اسپرم وجود نخواهد داشت.
اوریون: اگر این اتفاق پس از بلوغ رخ دهد، التهاب بیضه ها ممکن است بر تولید اسپرم تأثیر بگذارد.
هیپوسپادیاس: به جای نوک آن، دهانه مجرای ادرار زیر آلت تناسلی است. این ناهنجاری معمولاً در نوزادی با جراحی اصلاح می شود. اگر اصلاح انجام نشود، ممکن است رسیدن اسپرم به دهانه رحم ماده سخت باشد. هیپوسپادیس در هر 500 پسر تازه متولد شده حدود 1 نفر را تحت تأثیر قرار می دهد.
فیبروز کیستیک: این یک بیماری مزمن است که منجر به ایجاد مخاط چسبنده می شود. این مخاط عمدتاً روی ریه ها تأثیر می گذارد، اما نرها نیز ممکن است دچار نقص در عروق مایع شده و یا انسداد شوند. vas deferens اسپرم را از اپیدیدیم تا مجرای انزالی و مجرای ادرار حمل می کند.
پرتودرمانی: این می تواند تولید اسپرم را مختل کند. شدت آن بستگی به میزان نزدیک شدن اشعه به بیضه ها دارد.
بعضی از بیماری ها: شرایطی که گاهی با باروری کم در مردان در ارتباط است کم خونی، سندرم کوشینگ، دیابت و بیماری تیروئید است.
برخی از داروها خطر بروز مشکلات باروری در مردان را افزایش می دهند.
سولفاسالازین: این داروی ضد التهاب می تواند تعداد اسپرم های مرد را به میزان قابل توجهی کاهش دهد. اغلب برای بیماری کرون یا آرتریت روماتوئید تجویز می شود. تعداد اسپرم ها اغلب پس از قطع دارو به حالت عادی برمی گردد.
استروئیدهای آنابولیک: محبوب بدنسازان و ورزشکاران، استفاده طولانی مدت می تواند تعداد اسپرم و تحرک را به طور جدی کاهش دهد.
شیمی درمانی: بعضی از انواع آن ممکن است تعداد اسپرم ها را به میزان قابل توجهی کاهش دهند.
داروهای غیرقانونی: مصرف ماری جوانا و کوکائین می تواند تعداد اسپرم ها را کاهش دهد.
سن: باروری مردان بعد از 40 سال شروع به کاهش می کند.
قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی: به عنوان مثال سموم دفع آفات ممکن است خطر را افزایش دهد.
مصرف زیاد الکل: این ممکن است قدرت باروری مردان را کاهش دهد. میزان مصرف الکل در اکثر مردان کاهش باروری نشان داده نشده است، اما ممکن است در کسانی که قبلاً تعداد اسپرم کم داشتند، تأثیر بگذارد.
اضافه وزن یا چاقی: این ممکن است احتمال باروری را کاهش دهد.
استرس روانی: استرس می تواند یکی از عوامل باشد، به خصوص اگر منجر به کاهش فعالیت های جنسی شود.
مطالعات آزمایشگاهی نشان داده اند که مصرف طولانی مدت استامینوفن در دوران بارداری ممکن است با کاهش تولید تستوسترون روی باروری در مردان تأثیر بگذارد. به خانمها توصیه می شود بیش از یک روز از این دارو استفاده نکنند.

علل نازایی و ناباروری
نازایی یا ناباروری در زنان نیز می تواند علل مختلفی داشته باشد.

عوامل خطر نازایی در زنان و مردان
عواملی که خطر را افزایش می دهد عبارتند از:
سن: توانایی باروری در حدود 32 سالگی شروع می شود.
سیگار کشیدن: سیگار کشیدن خطر نازایی یا ناباروری را در آقایان و خانمها را به میزان قابل توجهی افزایش می دهد و ممکن است اثرات درمان باروری را تضعیف کند. استعمال سیگار در دوران بارداری احتمال کاهش بارداری را افزایش می دهد. استعمال دخانیات نیز با کاهش باروری در ارتباط است.
الکل: هر مقدار مصرف الکل می تواند احتمال ابتلا به بیماری را تحت تأثیر قرار دهد.
چاق بودن یا اضافه وزن: این می تواند خطر ناباروری در زنان و همچنین مردان را افزایش دهد.
اختلالات خوردن غذا: اگر اختلال خوردن منجر به کاهش وزن جدی شود، ممکن است مشکلات باروری ایجاد شود.
رژیم غذایی: کمبود اسید فولیک، آهن، روی و ویتامین B-12 می تواند روی باروری تأثیر بگذارد. زنانی که در معرض خطر هستند، از جمله رژیم های وگان، باید از پزشک خود در مورد مکمل ها سوال کنند.
ورزش: ورزش بیش از حد و یا بسیار کم می تواند منجر به مشکلات باروری شود.
عفونت های مقاربتی (STI): کلامیدیا می تواند به لوله های فالوپ در خانم آسیب برساند و باعث ایجاد التهاب در اسکروتوم مرد شود. برخی از STI های دیگر نیز ممکن است باعث نازایی شوند.
قرار گرفتن در معرض برخی مواد شیمیایی: برخی از سموم دفع آفات، علف کش ها، فلزات، مانند سرب و حلالها در مردان و زنان با مشکلات باروری مرتبط است. یک مطالعه بر روی موشها نشان داده است که مواد تشکیل دهنده برخی از شوینده های خانگی ممکن است باعث کاهش باروری شود.
استرس روانی: این ممکن است در تخمک گذاری زنان و تولید اسپرم مرد مؤثر باشد و منجر به کاهش فعالیت جنسی شود.

شرایط پزشکی
برخی از شرایط پزشکی می تواند بر باروری تأثیر بگذارد.
به نظر می رسد اختلالات تخمک گذاری شایع ترین علت نازایی یا ناباروری در زنان است.
تخمک گذاری انتشار ماهانه یک تخم است. تخمک ها ممکن است هرگز آزاد نشوند یا فقط در بعضی از چرخه ها آزاد شوند.
اختلالات تخمک گذاری می تواند ناشی از:
نارسایی زودرس تخمدان: تخمدانها قبل از 40 سالگی کار خود را متوقف می کنند.
سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS): تخمدان ها به طور غیر طبیعی عمل می کنند و تخمک گذاری ممکن است رخ ندهد.
هایپرپرولاکتینمی: اگر میزان پرولاکتین زیاد باشد، و خانم باردار یا شیرده نباشد، ممکن است در تخمک گذاری و باروری تأثیر بگذارد.
کیفیت تخمک ضعیف: تخمک هایی که آسیب دیده یا دچار ناهنجاری های ژنتیکی می شوند، نمی توانند بارداری را حفظ کنند. هرچه زن مسن تر باشد، این خطر بیشتر است.
مشکلات تیروئید: غده تیروئید بیش فعال یا تحت فشار نمی تواند منجر به عدم تعادل هورمونی شود.
شرایط مزمن: اینها شامل ایدز یا سرطان است.
مشکلات موجود در رحم یا لوله های فالوپی : این مشکلات می تواند مانع از حرکت تخم از تخمدان به رحم شود.
اگر تخمک سفر نکند ، می توان به طور طبیعی بارداری دشوارتر شود.
علل آن عبارتند از:
جراحی: عمل جراحی لگن می تواند بعضی اوقات باعث ایجاد زخم یا آسیب به لوله های فالوپ شود. جراحی دهانه رحم گاهی اوقات می تواند باعث زخم شدن یا کوتاه شدن دهانه رحم شود.
فیبروم های زیر مخاط: تومورهای خوش خیم یا غیر سرطانی در دیواره عضلانی رحم رخ می دهد. آنها می توانند در لانه گزینی دخالت کرده یا لوله فالوپی را مسدود کنند و از لقاح اسپرم و تخمک جلوگیری کنند. فیبروم های بزرگ زیر مخاطی رحم ممکن است حفره رحم را بزرگتر کند و مسیری را برای سفر اسپرمها افزایش دهد.
آندومتریوز: سلولهایی که بطور معمول در قسمت داخلی رحم ایجاد می شوند، در جای دیگری از بدن رشد می کنند.
درمان عقیم سازی قبلی: در خانمهایی که تصمیم گرفته اند لوله های فالوپ خود را مسدود کنند، روند برگشت معکوس می شود، اما شانس بارور شدن مجدد زیاد نیست.

داروها و درمان های نازایی و ناباروری
برخی از داروها می توانند در باروری در زن تأثیر بگذارند.
داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs): استفاده طولانی مدت از آسپیرین یا ایبوپروفن ممکن است باروری را دشوارتر کند.
شیمی درمانی: برخی از داروهای شیمی درمانی می توانند منجر به نارسایی تخمدان شوند. در بعضی موارد، این ممکن است دائمی باشد.
پرتودرمانی: اگر این هدف در نزدیکی اندام تولید مثل باشد، می تواند خطر بروز مشکلات باروری را افزایش دهد.
داروهای غیرقانونی: بعضی از خانمهایی که از ماری جوانا یا کوکائین استفاده می کنند ممکن است مشکلات باروری داشته باشند.
کلسترول: یک مطالعه نشان داده است که میزان کلسترول بالا ممکن است در باروری زنان تأثیر داشته باشد.

عوامل موثر در درمان نازایی
درمان به عوامل زیادی بستگی دارد از جمله سن فردی که مایل به باروری است، ناباروری چه مدت به طول انجامیده است، ترجیحات شخصی و وضعیت عمومی سلامتی آنها بستگی دارد.

زیاد بودن تعداد مقاربت
ممکن است به زوجین توصیه شود که بیشتر اوقات در زمان تخمک گذاری رابطه جنسی داشته باشند. اسپرم تا 5 روز می تواند در داخل بدن زن زنده بماند، در حالی که تخمک تا 1 روز پس از تخمک گذاری می تواند بارور شود. از نظر تئوری می توان در مورد هر یک از این 6 روز که قبل و حین تخمک گذاری اتفاق می افتد مقاربت کرد.
با این حال، یک نظرسنجی نشان داده است که 3 روز به احتمال زیاد یک پنجره باروری را ارائه می دهد، 2 روز قبل از تخمک گذاری به علاوه 1 روز تخمک گذاری است. برخی تصور می کنند که برای افزایش عرضه اسپرم باید تعداد دفعاتی که زوج باهم مقاربت می شوند کاهش یابد، اما بعید است تغییر ایجاد کند.

درمان ناباروری برای مردان
درمان به علت اصلی ناباروری بستگی دارد.
اختلال در نعوظ یا انزال زودرس: داروها، رویکردهای رفتاری یا هر دو ممکن است به بهبود باروری کمک کنند.
واریکوسل: جراحی برای از بین بردن رگ واریس در ناحیه کتف می تواند کمک کند.
انسداد مجرای انزالی: اسپرم را می توان مستقیم از بیضه ها استخراج کرد و در آزمایشگاه به تخمک تزریق کرد
انزال رتروگراد: اسپرم را می توان مستقیم از مثانه گرفته و در آزمایشگاه به تخمک تزریق کرد.
جراحی برای انسداد اپیدیدیمال: یک اپیدیدیم مسدود شده را می توان با جراحی ترمیم کرد. اپیدیدیم ساختاری شبیه سیم پیچ در بیضه ها است که به ذخیره و انتقال اسپرم کمک می کند. اگر اپیدیدیم مسدود شده باشد، ممکن است اسپرم به درستی انزال نشود.

درمان نازایی و ناباروری برای زنان
داروهای باروری ممکن است برای تنظیم یا القاء تخمک گذاری تجویز شوند.
آنها شامل موارد زیر هستند:
کلومیفن (Clomid ، Serophene): این تخمک گذاری را در افرادی که بطور نامنظم یا اصلاً تخمک گذاری نمی کنند، تجویز می شود، بخاطر PCOS یا اختلال دیگری. این باعث می شود غده هیپوفیز هورمون تحریک کننده فولیکول (FSH) و هورمون لوتئین کننده (LH) را آزاد کند.
متفورمین (گلوکوفاژ): اگر کلومیفن مؤثر نباشد، ممکن است متفورمین به زنان مبتلا به PCOS کمک کند، به ویژه هنگامی که با مقاومت به انسولین در ارتباط است.
گنادوتروپین یائسگی انسان یا hMG) Repronex): این شامل هم FSH و هم LH است. بیمارانی که به دلیل وجود نقص در غده هیپوفیز تخمک گذاری نمی کنند، ممکن است این دارو را به عنوان تزریق دریافت کنند.
هورمون تحریک کننده فولیکول (Gonal-F ، Bravelle): این هورمون توسط غده هیپوفیز تولید می شود که تولید استروژن توسط تخمدان ها را کنترل می کند. این تخمدان ها بلوغ فولیکول های تخمک را تحریک می کند.
گنادوتروپین کوریونی انسانی (Ovidrel ، Pregnyl): به همراه کلومیفن، hMG و FSH استفاده می شود، این می تواند باعث تحریک فولیکول در تخمک گذاری شود.
آنالوگهای هورمون آزاد کننده گنادوتروپین (Gn-RH): اینها می توانند به خانمهایی که زودتر تخمک گذاری می کنند- قبل از بلوغ فولیکول – در طول درمان hmG کمک کنند. این ماده یک منبع مداوم Gn-RH را به غده هیپوفیز انتقال می دهد، که تولید هورمون را تغییر می دهد و به پزشک این امکان را می دهد تا با FSH رشد فولیکول را القا کند.
بروموکریپتین (پارلودل): این دارو تولید پرولاکتین را مهار می کند. پرولاکتین تولید شیر را در حین شیردهی تحریک می کند. در خارج از بارداری و شیردهی، خانمهایی که میزان بالایی پرولاکتین دارند ممکن است چرخه تخمک گذاری نامنظم و مشکلات باروری داشته باشند.

کاهش خطر بارداری های متعدد
داروهای باروری تزریقی بعضی اوقات می توانند منجر به زایمان های متعدد، به عنوان مثال، دوقلوها یا سه قلو شوند. احتمال تولد چندگانه با داروی باروری خوراکی کمتر است.
نظارت دقیق در طول درمان و بارداری می تواند به کاهش خطر عوارض کمک کند. هرچه جنین بیشتر باشد، خطر زایمان زودرس بیشتر است.
اگر یک زن برای فعال کردن تخمک گذاری نیاز به تزریق HCG داشته باشد و اسکن های اولتراسوند نشان دهند که تعداد زیادی فولیکول ایجاد شده است، می توان از تزریق HCG جلوگیری کرد. ممکن است زوجها تصمیم بگیرند که فارغ از این که میل به باردار شدن وجود داشته باشد، این کار را انجام دهند.
اگر بیش از حد تعدادی جنین ها ایجاد شود، می توان یک یا تعداد بیشتری از آنها را از بین برد. زوجین باید جنبه های اخلاقی و عاطفی این روش را در نظر بگیرند.

روش های جراحی برای نازایی زنان
اگر لوله های فالوپ مسدود شده یا زخم خورده باشند، ترمیم جراحی ممکن است عبور تخمک ها را راحت تر کند. آندومتریوز ممکن است از طریق عمل جراحی لاپاروسکوپی درمان شود. برش کوچکی در شکم ایجاد می شود و یک میکروسکوپ نازک و انعطاف پذیر با نوری در انتهای آن به نام لاپاروسکوپ ایجاد می شود. جراح می تواند ایمپلنت ها و بافت اسکار را از بین ببرد و این ممکن است باعث کاهش درد و کمک به باروری شود.

ارزیابی نازایی در مردان
باروری در مردان نیاز به عملکرد طبیعی هیپوتالاموس، غده هیپوفیز و بیضه دارد. بنابراین، انواع شرایط مختلف می تواند به ناباروری منجر شود. ارزیابی ناباروری مردان ممکن است به یک دلیل اساسی اشاره داشته باشد، که می تواند درمان را راهنمایی کند. ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی معمولاً با سابقه پزشکی، معاینه جسمی و آزمایش مایع منی شروع می کند. آزمایش های دیگر ممکن است مورد نیاز باشد.
تاریخچه:
تاریخچه بهداشت و پزشکی گذشته مرد در فرآیند ارزیابی حائز اهمیت است. ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی در مورد رشد و پیشرفت او سؤال خواهد کرد. رشد جنسی در دوران بلوغ. تاریخ مقاربت جنسی؛ بیماریها و عفونتها. جراحی؛ داروها؛ قرار گرفتن در معرض برخی از عوامل محیطی (الکل، پرتونگاری، استروئیدها، شیمی درمانی و مواد شیمیایی سمی) و هر آزمایش قبلی برای باروری.
معاینه جسمی:
معاینه جسمی معمولاً شامل اندازه گیری قد و وزن، ارزیابی چربی بدن و توزیع ماهیچه ها، بررسی الگوی پوست و مو و معاینه بینایی دستگاه تناسلی و سینه ها است.
توجه ویژه ای به ویژگی های کمبود تستوسترون شده است که ممکن است شامل از بین رفتن موهای صورت و بدن و کاهش اندازه بیضه باشد.
سایر شرایطی که ممکن است روی باروری تأثیر بگذارد عبارتند از:
واریکوسل ، رگ واریس از بیضه
ضخیم شدن اپیدیدیم

آنالیز مایع منی
آزمایشات آزمایشگاهی – آنالیز مایع منی (تعداد اسپرم ها) بخش اصلی ارزیابی ناباروری مردان است. این تجزیه و تحلیل اطلاعاتی درباره میزان مایع منی و تعداد، تحرک و شکل اسپرم را ارائه می دهد.
قبل از تهیه نمونه مایع منی، مرد باید دو یا هفت روز از انزال (رابطه جنسی و استمناء) خودداری کند. در حالت ایده آل، یک نمونه باید پس از استمناء در مطب پزشک جمع آوری شود. اگر این امکان پذیر نباشد، مرد ممکن است نمونه ای را در خانه در یک ظرف آزمایشگاهی استریل یا کاندوم بدون مواد شیمیایی جمع آوری کند. نمونه باید طی یک ساعت از جمع آوری به آزمایشگاه تحویل داده شود.
اگر تجزیه و تحلیل مایع منی اولیه غیر طبیعی باشد، پزشک معالج اغلب نمونه اضافی را درخواست می کند. این بهتر است یک تا دو هفته بعد انجام شود.

آزمایش خون
آزمایش خون اطلاعاتی درباره هورمون هایی که در باروری مردان نقش دارند، ارائه می دهد. اگر غلظت اسپرم کم باشد یا پزشک مشکوک به مشکل هورمونی باشد، پزشک ممکن است آزمایش خون را برای اندازه گیری تستوسترون کل، هورمون لوتئین کننده (LH)، هورمون تحریک کننده فولیکول (FSH) و پرولاکتین (هورمون هیپوفیز) انجام دهد.

آزمایشات ژنتیکی
اگر به ناهنجاری های ژنتیکی یا کروموزومی مشکوک هستید، ممکن است برای بررسی تعداد و ساختار کروموزوم ها و همچنین مناطق غایب یا غیر طبیعی کروموزوم های نر (کروموزوم Y) آزمایش خون تخصصی انجام شود. برخی از مردان ژنهای مرتبط با فیبروز کیستیک را به ارث می برند که به دلیل تعداد کم اسپرم ها منجر به ناباروری مردان می شود. با این حال، این مردان علائم معمول دیگری از فیبروز کیستیک مانند بیماری ریه یا دستگاه گوارش ندارند.
اگرچه ممکن است درمان های ناباروری بتوانند بر ناهنجاری های ژنتیکی یا کروموزومی غلبه کنند، اما امکان انتقال ناهنجاری به کودک وجود دارد. در این حالت، مشاوره ژنتیکی اغلب توصیه می شود تا در مورد احتمال انتقال والدین به کودک و تاثیر احتمالی ناهنجاری به زوجین اطلاع دهند.

آزمایش های دیگر
در صورت وجود انسداد در دستگاه تولید مثل (اپیدیدیمیس یا واز دفران)، آزمایش سونوگرافی ترشحی ممکن است تجویز شود.
اگر به انزال رتروگراد (حرکت مایع منی به مثانه) مشکوک شود، به نمونه ادرار بعد از انزال نیاز است.
بیوپسی بیضه (مجموعه ای از نمونه بافت کوچک) ممکن است در مردان بدون اسپرم در آنالیز مایع منی توصیه شود. بیوپسی را می توان با باز کردن بیضه یا با سوزن ریز (وارد کردن یک سوزن کوچک در بیضه و برداشتن نمونه ای از بافت) انجام داد. بیوپسی باز معمولاً در اتاق عمل با بیهوشی عمومی انجام می شود، در حالی که ممکن است آسپیراسیون سوزن ریز با بیهوشی موضعی در یک مطب انجام شود. بیوپسی به پزشک اجازه می دهد ساختار میکروسکوپی بیضه را معاینه کند و مشخص کند که اسپرم وجود دارد یا خیر. وجود تولید اسپرم در بیضه ها وقتی در انزال وجود ندارد، بیانگر انسداد در دستگاه تناسلی است.

ارزیابی نازایی در زنان
اگرچه آزمایشهای متنوعی برای ارزیابی ناباروری زنان در دسترس است، اما ممکن است لازم نباشد که همه این تست ها انجام شود. ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی معمولاً با سابقه پزشکی، معاینه کامل جسمی و برخی آزمایش های اولیه شروع می شوند.

تاریخچه پزشکی
تاریخچه پزشکی گذشته زن ممکن است سرنخهایی درباره علت ناباروری ارائه دهد. ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی در مورد رشد او سؤال خواهد کرد. رشد جنسی در دوران بلوغ. تاریخ جنسی؛ بیماریها و عفونتها. جراحی؛ داروهای مورد استفاده؛ قرار گرفتن در معرض برخی از عوامل محیطی (الکل، پرتونگاری، استروئیدها، شیمی درمانی و مواد شیمیایی سمی). و هرگونه ارزیابی باروری قبلی که انجام شده است.

تاریخ قاعدگی
آمنوره (دوره های قاعدگی غایب) معمولاً نشانگر عدم وجود تخمک گذاری است که می تواند باعث نازایی شود. الیگومنوره (چرخه قاعدگی نامنظم) می تواند نشانه تخمک گذاری نامنظم یا غیاب باشد. اگرچه الیگومنوره بارداری را غیرممکن نمی کند، اما می تواند در توانایی بارداری اختلال ایجاد کند.

معاینه جسمی
معاینه جسمی معمولاً شامل معاینه عمومی است، با توجه ویژه به علائم کمبود هورمون یا اضافی آن (مانند موهای صورت) یا علائم سایر شرایطی که ممکن است باعث باروری شود. ارائه دهنده همچنین معاینه لگن را انجام می دهد که می تواند ناهنجاری های دستگاه تناسلی و علائم سطح پایین هورمون را تشخیص دهد. معاینه جسمی ممکن است توسط ارائه دهنده مراقبت های اولیه بیمار، متخصص زنان و زایمان یا متخصص ناباروری انجام شود.

آزمایش خون
آزمایش خون می تواند اطلاعاتی درباره میزان چندین هورمون که در باروری زنان نقش دارند، فراهم کند. در زنان، هورمونهای کلیدی توسط هیپوتالاموس، غده هیپوفیز و تخمدان ها تولید می شوند. این هورمون ها می توانند شامل هورمون تحریک کننده فولیکول (FSH)، استرادیول و سطح هورمون ضد مولر (AMH) برای ارزیابی میزان عملکرد تخمدان ها، TSH برای آزمایش عملکرد تیروئید و پرولاکتین برای ارزیابی وجود تومور خوش خیم هیپوفیز باشند.
سطح هورمون لوتئین کننده (LH) به طور ناگهانی از حدود 38 ساعت قبل از تخمک گذاری شروع می شود. این افزایش هورمون با استفاده از آزمایش ادرار بدون نسخه خانگی قابل تشخیص است. با این حال، این کیت در حدود 15 درصد از زمان قادر به افزایش هورمون نیست. بنابراین، یک پزشک ممکن است آزمایش خون را برای تأیید تخمک گذاری توصیه کند.
سطح هورمون پروژسترون خون شاخص دقیق تری در تخمک گذاری است. به طور معمول، سطح پروژسترون تقریباً یک هفته پس از تخمک گذاری افزایش می یابد. آزمایش برای اندازه گیری سطح پروژسترون معمولاً 20 تا 24 روز پس از اولین روز از قاعدگی در صورت داشتن دوره قاعدگی منظم انجام می شود.

درجه حرارت پایه بدن
نظارت بر دمای پایه بدن (قبل از خارج شدن از رختخواب در صبح اندازه گیری می شود) برای تعیین اینکه تخمک گذاری رخ داده است یا خیر انجام می شود. درجه حرارت یک خانم معمولاً پس از تخمک گذاری با دمای 5/0 تا 1/0 درجه فارنهایت افزایش می یابد. با این حال، الگوهای درجه حرارت پایه بدن می تواند دشوار باشد و به طور کلی در ارزیابی ناباروری توصیه نمی شود.

آزمایش برای ارزیابی لوله های رحمی و فالوپ
ناهنجاری های رحمی که می توانند به ناباروری کمک کنند شامل ناهنجاری های ساختاری مادرزادی مانند سپتوم رحمی (باند بافتی که حفره رحم را تقسیم می کند). فیبروئیدها پولیپ؛ و ناهنجاری های ساختاری که می تواند ناشی از ناباروری زنان باشد.
زخم و انسداد لوله های فالوپ می تواند در نتیجه بیماری التهابی لگن، اندومتریوز یا چسبندگی لگن (بافت اسکار) ناشی از عفونت شکمی یا جراحی ایجاد شود.
Hysterosalpingogram – Hysterosalpingogram (HSG) برای کمک به شناسایی ناهنجاری های ساختاری رحم و لوله های فالوپی استفاده می شود. این شامل قرار دادن یک سوند کوچک از طریق دهانه رحم و داخل رحم است. یک رنگ مایع که روی اشعه ایکس دیده می شود از طریق سوند تزریق می شود و لوله های رحمی و فالوپ را پر می کند. اشعه ایکس بعد از تزریق مایع گرفته می شود و نمای کلی رحم و لوله ها را نشان می دهد. رحم غیر طبیعی و یا لوله فالوپی مسدود شده روی اشعه ایکس قابل مشاهده خواهد بود.
این آزمایش در حالی انجام می شود که زن هوشیار است و روی میز اشعه ایکس قرار دارد. بیشتر خانم ها هنگام تزریق مایع دچار گرفتگی لگنی متوسط ​​تا شدید می شوند، اما این معمولاً بعد از 5 تا 10 دقیقه بهبود می یابد. این آزمایش معمولاً 6 تا 10 روز پس از قاعدگی (قبل از وقوع تخمک گذاری) انجام می شود.

هیستروسکوپی
در هیستروسکوپی ، یک لوله کوچک حاوی یک منبع نوری از طریق دهانه رحم و داخل رحم وارد می شود تا بطور مستقیم پوشش دهی رحم و مکانهایی که لوله های فالوپ وارد رحم می شوند، نشان داده شود. هوا یا مایع برای گسترش رحم و اجازه دیدن پزشک در داخل رحم تزریق می شود.
هیستروسکوپی معمولاً در زنانی انجام می شود که تصور می شود رحم غیرطبیعی دارند که بر اساس تاریخ، هیستروسالپنگوگرام یا سونوگرافی انجام می شود. هیستروسکوپی تشخیصی می تواند در مطب پزشک بدون بیهوشی یا آرام بخش انجام شود. اگر جراحی هیستروسکوپی ضروری باشد، معمولاً این عمل در اتاق عمل سرپایی با بی حسی منطقه ای (موضعی ، اپیدورال یا نخاعی) یا بیهوشی عمومی انجام می شود.

سونوگرافی لگن
در سونوگرافی خارج واژینال، یک پروب سونوگرافی کوچک به داخل واژن وارد می شود. این یک تصویر واضح تر از رحم و تخمدان ها نسبت به سونوگرافی که از طریق شکم انجام می شود فراهم می کند. نیازی نیست که بیمار آرام بگیرد یا بیهوش شود و خطرات کمی نداشته باشد. برای اندازه گیری اندازه و شکل رحم و تخمدان ها و تعیین اینکه آیا ناهنجاری های ساختاری مانند فیبروم یا کیست تخمدان وجود دارد، استفاده می شود. در صورت مشاهده ناهنجاری ها، ممکن است آزمایش بیشتری انجام شود.
تزریق نمکی استریل به داخل حفره رحم از طریق یک سوند کوچک که از طریق دهانه رحم قرار می گیرد باعث افزایش مشاهده داخل رحم در هنگام سونوگرافی خارج واژینال می شود.

لاپاروسکوپی
در حین لاپاراسکوپی، یک لوله نازک و روشن از طریق برش کوچک در شکم وارد می شود و به پزشک اجازه می دهد رحم، تخمدان ها و لوله های فالوپ را مشاهده کند. لاپاروسکوپی به عنوان یک عمل جراحی روزانه انجام می شود و نیاز به این دارد که بیمار بیهوشی عمومی را دریافت کند.
لاپاروسکوپی می تواند آسیب و انسداد لوله های فالوپ، آندومتریوز و سایر ناهنجاری های ساختار لگن را تشخیص دهد. این بهترین آزمایش برای تشخیص اندومتریوز یا چسبندگی لگن (زخم) است. علاوه بر این، آندومتریوز می تواند در طول لاپاروسکوپی درمان شود، که می تواند به بهبود میزان حاملگی در زنان ناباروری که دارای آندومتریوز هستند کمک کند. با این حال، لاپاروسکوپی به طور معمول در طی ارزیابی نازایی انجام نمی شود.

آزمایشات ژنتیک
اگر شک و تردید وجود داشته باشد که ناهنجاری های ژنتیکی یا کروموزومی در ناباروری نقش دارند، آزمایش ژنتیک ممکن است توصیه شود. این آزمایشات معمولاً به یک نمونه خون کوچک نیاز دارند که برای ارزیابی به آزمایشگاه ارسال می شود.
اگرچه تکنیک های تولید مثل ممکن است بتوانند بر ناهنجاری های ژنتیکی یا کروموزومی غلبه کنند، اما امکان انتقال ناهنجاری به کودک وجود دارد. مشاوره ژنتیکی اغلب توصیه می شود که در مورد امکان انتقال والدین به کودک، تأثیر احتمالی ناهنجاری و روشهای درمانی موجود برای جلوگیری از انتقال والدین به کودک، به یک زوج آموزش دهند.

مشاوره نازایی
در کلینیک های باروری باید نیازهای روانی – اجتماعی و عاطفی زوج های نابارور و همچنین نیازهای پزشکی آنها برطرف شود. محتوای مشاوره ممکن است بسته به زوج مورد نظر و گزینه های درمانی موجود متفاوت باشد. این امر معمولاً شامل مشاوره در مورد درمان، مشاوره پشتیبانی عاطفی و مشاوره درمانی می باشد.
بیشتر زوج های نابارور از آنچه می توانند از طریق رسانه ها به آنها پیشنهاد شود آگاه هستند. متأسفانه، این اغلب منجر به انتظارات غیرقانونی زیاد از تکنیک های تولید مثل کمک می شود (ART). احتمال تولد زنده به دنبال درمان تقریبا 50٪ است. با سن متفاوت است (سن مطلوب زن بین 23 تا 39 سال است) و با وزن بدن (شاخص توده بدنی ایده آل بین 19 تا 30 سال است). در زنانی که قبلاً باردار بوده اند، موفق تر است. هیچ وسیله قابل اطمینان برای پیش بینی اینکه آیا استفاده از هر گزینه درمانی موفقیت آمیز خواهد بود و پس از چند بار تلاش وجود ندارد. امکانات موجود و مهارت پرسنل مهمترین عامل تعیین کننده میزان موفقیت است.
تخمین زده می شود 28٪ از تمام زوج هایی که به دنبال تولید مثل هستند، ممکن است یافته های عادی در ارزیابی بالینی خود داشته باشند، و نازایی غیر قابل توضیح را یک تشخیص موقت شایع تر می کند. میزان پیش بینی بارداری برای این گروه در حدود 5٪ پس از مقاربت به موقع، 10٪ بعد از عمل تخمک گذاری با لقاح داخل رحمی (IUI) و 15٪ تا 25٪ پس از تکنیک های تولید مثل کمک می شود (ART). این نرخ ها، البته برای زنان مسن تر که دارای مدت زمان طولانی تری برای ناباروری هستند ، تعدیل می شود.
با شروع درمان، ممکن است زوج ها چرخه های خوش بینی و ناامیدی را با هر چرخه قاعدگی در حال تجربه، تجربه کنند. با طولانی شدن مدت زمان درمان، رنج روانی به احتمال زیاد افزایش می یابد. پزشک معالج ممکن است احساس عدم کفایت کند و اعتماد بین پزشک و بیمار از بین برود. در این مرحله باید مشاوره و پشتیبانی روانشناسی ارائه شود.
شیوع ناهنجاری مادرزادی در نوزادان مبتلا به IVF بین 2 تا 3 درصد در سرتاسر جهان متغیر است و مشابه نوزادانی است که بطور طبیعی تصور می شوند. با این وجود، احتمال بروز ناهنجاریهای کروموزومی در نوزادان متولد شده در ICSI حداقل 46/46٪ افزایش یافته است که مستلزم مشاوره در مورد زوجین مربوطه است.

پیامد های روانی در نازایی و ناباروری
ناباروری به خودی خود زندگی را تهدید نمی کند، اما پیامدهای مخربی روانی – اجتماعی بر زوج های نابارور دارد. این یک چالش با مشکل جهانی است. مدیریت ناباروری نه تنها به دلیل مشکل در تشخیص و معالجه اختلالات تولید مثل در هر یک از همسران یا تعامل ضعیف ناپایدار بین پتانسیلهای باروری شرکا است، بلکه هنوز هم به عنوان یک کار پزشکی دشوار بوده است، بلکه به دلیل موفقیت درمان به روشنی قابل شناسایی است. دستاورد بارداری پزشک معالج که در مورد ناباروری خود به زوج مشاوره می دهد، باید با دلایل، تحقیقات و گزینه های درمانی موجود آشنا باشد. به زوجین باید اطلاعات واقعی در مورد شانس تولد نوزاد و همچنین خطرات و هزینه های برنامه مدیریت و گزینه های جایگزین آن داده شود. با پیروی از پروتکل مدیریتی پیشنهادی، مبتنی بر شواهد، بیان شده در این مقاله، زوج های نابارور شانس خوبی برای شروع درمان خود به روش مناسب در اوایل زمان با حمایت مالی کافی از طریق کاهش هزینه های صرف شده برای تحقیقات غیر ضروری خواهند داشت.
برای زوج هایی که مشکلات باروری را تجربه می کنند و کسانی که مایل به فرزندآوری در سنین بالاتر هستند، گزینه های بیشتری نسبت به گذشته وجود دارد.
در سال 1978، اولین نوزاد در اثر IVF به دنیا آمد. تا سال 2014، بیش از 5 میلیون نفر از طریق IVF متولد شدند.
با دستیابی به فناوری جدید، امروزه درمان باروری برای افراد بیشتری قابل دسترسی است و میزان موفقیت و ایمنی در همه حال در حال افزایش است.
تأمین اعتبار برای درمان باروری نیز می تواند پرهزینه باشد، اما برنامه هایی وجود دارد که می تواند در این زمینه کمک کند.

مشاوره ویدیویی
ارسال نظر
*پر کردن قسمت هایی که ستاره دارد ضروری است.
نام:
ایمیل:
* نظر:
* کد امنیتی: