1519
کد: 22020
01 فروردين 1397 - 18:44
موسیقی ایرانی در طول سده‌ها و با گذر از تاریخ و کسب تجربیات متنوع و گوناگون، به اعتقاد کارشناسان و علاقمندان آنچنان جلایی یافته که هنری ظریف و بدیع از این دیار کهن برای جهانیان به ارمغان آورده است

موسیقی ایرانی در طول سده‌ها و با گذر از تاریخ و کسب تجربیات متنوع و گوناگون، به اعتقاد کارشناسان و علاقمندان آنچنان جلایی یافته که هنری ظریف و بدیع از این دیار کهن برای جهانیان به ارمغان آورده است.

اکنون اما به نظر می‌رسد که آوای موسیقی ایران کم‌طنین شده و بندرت نوایی از سازهای ایرانی به گوش می‌رسد.

بسیاری هنرمندان کشور از آن گله دارند که حتی در برنامه‌های مناسبتی نیز از نوای سرشار از روح عرفانی و تعقل موسیقی ایرانی کمتر استفاده می‌شود.

شاید از همین روست که کمتر جوانی اکنون با طنین موسیقی ایرانی آشناست و CDو کاستهای خوانندگان پاپ، جای این موسیقی اصیل را در ذهن آنان پر کرده است.

یک کارشناس موسیقی در این‌باره به خبرنگار ایرنا می‌گوید: امور فرهنگی کشور ما به خاطر جوان بودن جمعیت، دچار ایراداتی شده که یکی از آنها نداشتن گرایش به موسیقی ایرانی بخصوص از سوی جوانها است.

به اعتقاد "محمود بالنده"، بخشی از این کاستی به معرفی نشدن موسیقی ایرانی در رسانه‌ها و کم‌کاری و وقت نگذاشتن موزیسین‌ها مربوط می‌شود.

وی که مدیریت گروه موسیقی ایرانی دانشگاه هنر را برعهده دارد، تصریح کرد: رسانه‌ها در مقابل موسیقی ایرانی در حالی سکوت اختیار کرده‌اند که رسانه‌های غربی خیلی جدی در زمینه موسیقی کار می‌کنند بطوری که جوان ما اکنون گیتار را خیلی بهتر از کمانچه و تار می‌شناسد.

وی خاطرنشان کرد: در ذهن کودکان ما با شنیدن کلمه موسیقی، تصاویر ارگ و پیانو تداعی می‌شود و جوانان ما فراگرفتن نوازندگی گیتار را نوعی پرستیژ و کلاس و نشانه فخر می‌پندارند.

بالنده گفت: مفهوم موسیقی در میان جوانان از شکل حقیقی خود فاصله گرفته و به یک امر تجملاتی بدل شده است.

این استاد موسیقی افزود: جوانان ما موسیقی ایرانی را موسیقی غمگین، پیرمردپسندانه و خموده می‌دانند و طبیعی است که برنامه‌های کنسرت موسیقی ایرانی به زحمت یک سالن هزار نفره را پرمی‌کند اما درهمین دوره یک خواننده پاپ با اطمینان به دنبال یک سالن ۱۵هزار نفری می‌گردد.

وی اظهار داشت: اگر تهاجم فرهنگی برای دولتمردان بزرگترین دغدغه و آزاردهنده است برای هنرمندان موسیقی این امر یک "عذاب الیم" است.

وی یادآور شد: اکنون حضور ماهواره و اینترنت در بیشتر خانه‌ها غیرقابل کتمان است و از طریق این رسانه‌ها، مردم به راحتی با موسیقی غرب آشنا می‌شوند و در قبال آن موسیقی ایرانی در داخل کشور با سکوت همراه شده است.

بالنده گفت: رسانه‌ها و موزیسین‌های کشورمان برای معرفی ساز و مفهوم و محتوای موسیقی ایرانی به شکل جدی کاری انجام نداده‌اند تا جایی که از هر ۱۰هنرجو که وارد آموزشگاههای موسیقی می‌شوند، ۹نفر به دنبال گیتارهستند و فقط یک نفر آنها خواستار یادگیری موسیقی ایرانی است.

وی افزود: طبیعتا در بازار کار هم هنرمندی می‌تواند CDو کاست منتشر کند که مخاطب داشته باشد و وقتی می‌بیند CDو کاست موسیقی ایرانی یک دهم موسیقی پاپ هم فروش ندارد، نمی‌تواند انگیزه‌ای برای ادامه کار داشته‌باشد.

به گفته وی، موسیقی در میان جوانان مانند بقیه چیزها اعم از تاریخ و زبان ناشناخته مانده است، جوانان ما به دنبال ماهیت موسیقی نیستند، ما بارها به هنرجویان خود گفته‌ایم ساز گیتار خود را سرکلاس نیاورند اما بخاطر فخر فروختن و کلاس گذاشتن، این ساز را همواره بر دوش خود حمل می‌کنند.

وی خاطرنشان کرد: این درحالیست که متاسفانه جای موسیقی حرفه‌ای غرب هم در کشور ما خالی است، ارکستر سمفونیک ما هم یک ارکستر جدی و پربار نیست.

بالنده افزود: البته در شرایط فعلی نمی‌توان انتظار چندانی از جوانان داشت، چون موقعی می‌توان از آنان متوقع بود که قبلا اطلاعات جامع و کاملی درباره موسیقی ایرانی به آنها داده شده باشد.

وی تاکید کرد: البته این جو در بیشتر کشورها حاکم است، در سده اخیر غربگرایی بویژه در کشورهای جهان سوم توسعه یافته و پیروی از غرب در همه زمینه‌ها اعم از فناوری، هنر، فرهنگ و ... دیده می‌شود.

وی گفت: در دورافتاده‌ترین روستاهای آفریقا، کودکان سازهای غربی مانند پیانو و گیتار را می‌شناسند چرا که شبانه‌روز تصویر این سازها از شبکه‌های پرتعداد ماهواره‌ای پخش می‌شود.

به هرحال گنجینه موسیقی ایرانی، میراثی است که‌می‌تواند دست‌مایه هنرمندان و سیراب‌کننده روح متعالی جوانان کشور باشد و رسانه‌ها و موزیسین‌ها با شوری دوباره می‌توانند این هنر رسمی کشور را احیا کنند. ک/۴

 

مشاوره ویدیویی
ارسال نظر
*پر کردن قسمت هایی که ستاره دارد ضروری است.
نام:
ایمیل:
* نظر:
* کد امنیتی: