1685
کد: 27077
01 فروردين 1397 - 10:14
صاحب نظران معتقدند با اینکه مادران در تربیت مهارت بیشتری دارند ولی پدران در تربیت مؤثرترند. بنابراین پدران باید در امر تربیت، نگهداری و رشد و شکوفایی کودکان نقش و مشارکت داشته باشند. معمولاً کودکان تصوری اغراق آمیز از پدر دارند.

 زنان ایران: تربیت فرزندان نتیجه پذیرش مسؤولیت و تلاش و هماهنگی پدر و مادر است. واگذاری تربیت فرزندان به مادر و خالی کردن میدان تربیت از پدران، فرزندان را معمولاً با مشکلات و اختلالات رفتاری غیرقابل جبران مواجه می سازد. صاحب نظران معتقدند با اینکه مادران در تربیت مهارت بیشتری دارند ولی پدران در تربیت مؤثرترند. بنابراین پدران باید در امر تربیت، نگهداری و رشد و شکوفایی کودکان نقش و مشارکت داشته باشند. معمولاً کودکان تصوری اغراق آمیز از پدر دارند. او را بزرگ تر ، قوی تر و دارای نیروی مضاعف می پندارند که اطلاعات کافی هر زمینه و توانایی حل همه مشکلات را دارند. او را کانون ارضای نیازهای مادی، روانی، اجتماعی ، عاطفی و ارتباطی و عامل امنیت خانه و خانواده می دانند. این تصورات و توقع ها مسؤولیت های بزرگ و تعیین کننده ای بر عهده پدران می گذارد و آنان را وا می دارد تا د رامر تربیت و چگونگی رشد و شکوفایی کودک مشارکت و نقش ویژه ای داشته باشند. در خانه هایی که پدر فقط نقش «نان آور» را دارد و فرزندان فرصت تعامل و همانند سازی با پدر را ندارند، متأسفانه از تربیت مطلوب محروم می شود. چنانکه سعدی می گوید

پسر کاو ندارد نشان از پدر
تو بیگانه خوانش مخوانش پسر
موفق باشید


تعریف پدر:
از نظر زیستی پدر یکی از دو عامل مهم در تولد یک موجود (مولود) است، در حالیکه از نظر تربیتی به منزله راهنما و معلم، مرشد فکری و عملی و الگوی رفتاری است، چنانکه پیغمبر اسلام حضرت محمد(ص) خطاب به حضرت علی (ع) می فرمایند.
«یا علی ان و انت ابواه هذه الامه»
ای علی (ع) من و تو پدران(مرشدان فکر و عملی) ، این امت هستیم.

نقش پدر در تربیت فرزندان :
از بررسی نتایج برخی تحقیقات که در دهه آخر قرن بیستم در جهان انجام شده ، در می یابیم:
-
یکی ا از عوامل ضعف خانواده های امروزی کاهش نقش پدر در خانواده است.
-
کودکانی که در غیبت پدر پرورش یافته اند زمینه های بروز بزهکاری در آنان بیشتر دیده شده است.
-
کودکانی که از تربیت و همراهی پدر در بازی و تفریح و سرگرمی برخوردار بوده اند، ضمن داشتن روابط عمیق تر با دوستان دارای خود کنترلی و مهارت بیشتر در بیان حالات هیجانی خود و تشخیص احساسات و عواطف دیگران بوده اند.
-
پدرانی که دخالت بیشتری در تربیت داشته اند، فرزندان آنها علاوه بر داشتن رفتار مسؤولاانه ، حس مسئولیت پذیری بالاتر در مورد رفتار خودشان داشته، کمتر دیگران و شانس و «اقبال بد» را به عنوان مشکلات رفتاری خود مطرح می کردند.
-
فرزندانی که پدران آنها به اندازه کافی در تربیت ایشان نقش داشته اند دارای توانمندی بیشتری در حال مسائل ، مهارتهای کلامی و پیشرفت تحصیلی بوده اند.
- 55%
زندانیان 70% اخراج شدگان مدارس و 82% دختران نوجوان فراری و اکثر معتادان از خانواده هایی بوده اند که یا از وجود پدر محروم بوده اند و یا پدر نقش صحیح ، مفید و مؤثر خود را در تربیت آنان ایفا نکرده است.
-
مشاهدات بیانگر آن است افرادی که در بزرگسالی همدلی بیشتری با دیگران نشان می دهند، در کودکی از مشارکت صحیح پدر در تربیت خود بهره مند بوده اند.
-
پسران نوجوان فاقد پدر به راحتی دچار دضطراب و ناراحتی می شوند.
-
در خانواده ای که پدر حضور نداشته و یا وجودش بی تأثیر باشد، فرزند تمایل بیشتر به الگو قراردادن رفتار مادر نشان می دهد ، این امر مشکلاتی را – به ویژه برای پسرها بوجود می آورد.
-
دختران خانواده هایی که در آنها مادر مسلط و پدر منفعل بوده است در دوره نوجوانی و بزرگسالی و در ارتباط با مردان و تشکیل خانواده بیشتر دچار مشکل شده اند.

پدر ، الگوی مناسب :
فرزند در مسیر رشد و شکل گیری شخصیت خود با افراد زیادی در ارتباط است و از آنها تأثیر می پذیرد. چنانچه پدر بتواند به گونه ای رفتار کند که فرزند جنبه های مثبت و سازنده رفتارهای پدر را مشاهده کند به سلامت زندگی فرزندش کمک کرده است.
-
دختر برخورد با مرد را از پدر می آموزد، او از پدر مسائلی را می آموزد که هرگز از مادر نخواهد آموخت.
-
فرزند ، محبت کردن طرز صحبت، راستگویی ، وفاداری، روابط اجتماعی، شیوه غذا خوردن ، نشست و برخاست کردن و همه سجایای اخلاقی را می تواد از پدر بیاموزد.به گفته خواجه نصیر الدین طوسی «از طریق پدر است که فرزندان تدبیر و کمالات نفسانی چون آداب و فرهنگ، هنر و صناعات و علوم طریق زندگی را که اسباب بقا و کمال نفس هستند یاد می گیرند».

ما پدران بیشتر باید بدانیم و عمل کنیم:
 حتی قبل از تولد می توانیم به روشهای گوناگون با فرزند ارتباط برقرار کنیم:
الف) با قراردادن دست روی شکم همسر و صحبت کردن با او
ب) نشان دادن دلبستگی خود به همسر با دادن هدیه (یک شاخه گل ، یک لبخند، یک نگاه محبت آمیز و یا کمک در کار منزل) 
ج) ابراز علاقه به بارداری همسربا مشارکت در انتخاب پزشک، محل زایمان و یا همراهی کردن در معایه های پزشکی
 با فرزندانمان با لحن خوب و مؤدبانه سخن بگوییم.


 ابراز محبت را به فرزندان بطور مستمر ادامه دهیم، زیرا رفتار مردانه بدون مهربانی، الگوی جنسیتی پدر را بی تأثیر می کند.
 به فرزندمان احترام بگذاریم و از تحقیر شخصیت و انتقاد نابجا بپرهیزیم.
 با ایجاد رابطه ی دوستانه زمینه انس با فرزند را هموار سازیم تا بتواند به راحتی حرف دلش را به ما بگوید.
 وقتی با فرزندمان تنها هستیم با او همبازی شویم و یا ورزش کنیم.
 شرایطی را بوجود بیاوریم تا فرزندمان بتواند نقاط قوت خود را نشان دهد.
 برای شناخت بهتر فرزندمان – به ویژه در هفت سال دوم – سعی کنیم نقش مربی ورزش او را داشته باشیم و رشته ورزشی را طبق خواست و توانمندیهای خودش انتخاب کند.
 گاهی فرزندانمان به تأیید رفتارهای خود از طرف پدر سخت نیازمندند.
 برای فرزندمان وقت بگذاریم تا تکریم و احساس با ارزش بودن را در او تقویت کنیم.
 از رفتارهای نادرست او چشم پوشی نکنیم و با توجه به شرایط روحی و روانی، زمانی و مکانی، او را از کار نادرستش آگاه کنیم.
 در هنگام تصمیم گیری در امور مربوط به فرزندان با آنان مشورت کنیم.
 با تشکیل جلسات خانوادگی و شرکت دادن همه اعضای خانواده در تصمیم گیریهای زندگی به رشد اعتماد به نفس فرزندان کمک کنیم.
 سعی کنیم از ویژگیهای فرزندمان اطلاعات و آگاهی های لازم را داشته باشیم.
 به استعداد و سلیقه های آنان احترام بگذاریم.
 اوقات بیشتری را در جمع خانواده و فرزندان سپری کنیم.
 فرزندمان را با مهارت های ارتباطی و اجتماعی و دوست یابی آشنا کنیم.
 به تحصیل و درس فرزندان اهمیت داده و با شرکت در جلساتی که مدارس تشکیل می دهند به آنها ارزش و اعتبار دهیم.
 رفتارهای خودمان ر اصلاح کنیم تا الگوی مناسبی برای فرزندان باشیم. پدرانی که بین عمل و گفتارشان تفاوت وجود دارد هرگز الگوی خوبی برای آنها نخواهند بود.
 سعی کنیم هرچند وقت آنها را به مسافرتهای خارج از شهر ببریم و از تجارب خود در سفر با فرزندان گفتگو کنیم.
 در میان اعضای خانواده تبعیض قائل نشویم و گاهی با آنان درد دل کنیم.
 در انجام بعضی از امور و یا کارهای منزل (نظافت ، تعمیرات، ساخت وسایل ) از فرزندان نیز کمک بگیریم تا احساس مفید و بزرگ بودن در آنها تقویت شود.
 آنان را با دوران کودکی و نوجوانی خود و سایر افراد مقایسه نکنیم.
 به موفقیت هایشان احترام بگذاریم و هر چند وقت یکبار آنها را یادآوری کنیم.
 در هنگام رفتن به سفرهای طولانی بهتر است از خود نشانه هایی بر جای بگذاریم (عکس، کاست صوتی و یا تصویری و...) در طول سفر از طریق تلفن با فرزندمان صحبت کنیم، در صورت امکان فرزند بزرگتر را با خود ببریم و در بازگشت از مسافرت سوغات آنها را فراموش نکنیم.
 سعی کنیم نقش تربیتی خود را برای فرزندان نوجوان ، از یک «مصلح و هدایت کننده» به یک «مشاور» تبدیل کنیم.
 تلاش کنیم در سنین نوجوانی با فرزندمان همسو شده و همواره در کنار او باشیم.
 در هنگام صحبت کردن فرزند نوجوان، ضمن توجه به سخنان او، افکار و احساسات خود را برای او تشریح نماییم.
 وقتی فرزندمان کار خوبی انجام می دهد احساس خوشحالی خود را به او نشان دهیم و سپس او را در آغوش گرفته و بگوییم که چقدر دوستش داریم.
 لازم است فرزندان احساس کنند که پدر برای مادرشان احترام زیادی قائل است.
 برای حفظ ارتباط با فرزندان نوجوان خود حداقل یکبار در ماه با او به تنهایی بیرون برویم و تلاش کنیم درباره آنچه در احساس و اندیشه ی او می گذرد با هم گفتگو کنیم.
 محیطی صمیمی ایجاد نماییم تا فرزند نوجوان ما بتواند آزادانه احساساتش را باز گو کند.
 با القای این حس که در منزل واقعاً مورد احترام می باشد در احساس ارزشمند بودن او کمک کنیم.
 اگر لازم بود از روش تذکر یا توبیخ در فرزندمان استفاده کنیم، تذکر و توبیخ ما باید به گونه ای باشد که فرزندان متوجه شوند «رفتارشان نامناسب و بد است نه خود آنها».
 در صورت داشتن مشغله زیاد، سعی کنیم در شبانه روز حداقل نیم ساعت با فرزندمان همراه باشیم، با آنها حرف بزنیم ، بگوییم و بخندیم و استراحت و تفریح کنیم.
 اگر پسر نوجوان داریم، بدانیم که او نیازمند است که اوقاتی را در حریم حمایت و هدایت پدری محبوب، منطقی ، استوار و مقتدر سپری کند.
 به جای انتقاد و تکذیب، از سخنان اطمینان بخش و تأیید کننده استفاده نمائیم. 38 – بین خود و فرزندان به جای رابطه خشک و آمرانه، ارتباط عاطفی توأم با گذشت و صبر را حاکم نماییم تا مروت و مردانگی را بیاموزند.
 سخن ما به عنوان پدر در خانواده موقعی نافذ است که خودمان به آن اعتقاد داشته و عمل نماییم.
 اقتدار پدری لازمه تربیت کودک و نوجوان است، این اقتدار در سایه مهربانی، دوستی و قاطعیت شکل می گیرد نه در برخورد خشن، ناسزا گویی و احتمالاً کتک زد

 

 

مشاوره ویدیویی
ارسال نظر
*پر کردن قسمت هایی که ستاره دارد ضروری است.
نام:
ایمیل:
* نظر:
* کد امنیتی: