درک احساسات کودکان، رشد عاطفی

پرسش: دختر 4 ساله ای دارم که اصلا عادت ندارد با وسایل خودش بازی و مدام در حال استفاده از وسایل من و پدرش است. به شدت خرابکاری می کند. خوب به مراتب منم هم مجبور هستم مدام تذکر بدهم. بسیار گریه می کند. سر هر موضوعی گریه می کند و به راحتی هم گریه اش قطع نمی شود. در واقع دیگر نمی دانم چگونه با او رفتار کنم. در منزل به شدت شیطون ولی در جمع بسیار خجالتی است. همیشه دوست دارد برترین باشد. لازم به ذکر است که من کارمند هستم.

پاسخ: دختر شما در همه رفتارهایش در حال فریاد این جمله است «مامان، بابا، من به توجه شما شدیداً نیاز دارم ، من از محبت شما سیراب نمی‌شوم و حالم خیلی خوب نیست» متاسفانه اکثر مادران کارمند، بچه‌هایی با دل‌بستگی‌های دارای مشکل پرورش می‌دهند. دل‌بستگی حالتی است که به خاطر نیرویی که کودک از مراقب اصلی ‌اش که مادر باشد می‌گیرد، می‌تواند با خیال راحت به کاوش در محیط بپردازد و بازی کند.

در واقع یک دل‌بستگی ایمن، حالتی است که کودک به خاطر اعتمادی که به مادرش دارد با محیط هم روابط مؤثر و مفیدی برقرار می‌کند. دل‌بستگی دارای زیرمجموعه‌هایی از قبیل رفتارهای دل‌بستگی که همان گریه کردن در حالات ناامنی، بغل مادر را خواستن، لبخند زدن به چهره مادر و هر نوع نزدیکی جسمی و روانی به مادر است و زیر مجموعه‌ی دیگر کاوش است. یعنی به راحتی در محیط بازی کردن و ارتباط برقرار کردن مفید.

در مورد دختر شما به نظر می‌رسد که متاسفانه رفتارهایی دل‌بستگی به اندازه کافی ارضا نشده و در نتیجه فرزند شما مرتباً در حال نزدیک جویی از طریق گریه مکرر و استفاده مرتب از وسایل شماست. به این ترتیب رشد عاطفی کودک شما با مشکل مواجه شده و رفتارهای کاوش در او ناکارامد است. ریشه ی زیربنایی رفتارهای فعلی فرزند شما، عدم احساس ایمنی است.

تذکر دادن کمکی به فرزند شما نمی‌کند. نکن یا نریز معنی نمی‌دهد ، سعی کنید از جملات مثبت استفاده کنید (به جای روی مبل نپر ، دخترم روی مبل بنشین ) البته قبل از این دستورات، شما باید اقدام به ترمیم دل‌بستگی او بکنید. سال‌های طلایی برای شکل‌گیری دل‌بستگی ایمن از 6 ماهگی تا 3‌ سالگی است. بالاخره به قول معروف ماهی را هر وقت از آب بگیری تازه است. از الان در صدد جبران برآیید.