پاسخ: شیطنت جزیی از وجود فرزندان است. کودکان به سرعت طاقتشان در برابر هیجانات لحظهای که از خودشان قویتر است، تمام میشود. مثل خشم - غم - گرسنگی - کسلی - خستگی و … پس در این حالت چون هنوز توانایی کلامی کافی برای بیان ناراحتیشان و خواستهشان ندارند گریه میکنند. گریه کردن روش اولیه ارتباط برقرار کردن است. احساسات نوزاد تان را درک کنید، کم محلی کردن او فقط او را از شما نا امید میکند. حتی میتوانید او را بغل کنید تا در آغوش شما گریه کند. وقتی او در آغوش شما گریه میکند، مطمئن میشود که احساسات واقعی او، حتی اگر منفی هم باشد پذیرفته است و پس از مدتی خودش آرام میشود. بچههای ۲ ساله و کوچکتر علیرغم اینکه دوست دارند همه چیز را کنترل کنند، داشتن میزان زیادی از قدرت برایشان ترسناک است و احساس امنیتشان را خدشهدار میکند. او نیاز دارد حس کند که شما در برابر رفتارش عصبی نمی شوید و خودتان را کنترل میکنید و در باره ی ایجاد قوانین برای او قاطعید. کودک شما قطعاً به مراقبت شما نیاز دارد. چرا که او هنوز بد و خوب خودش را تشخیص نمیدهد، پس اگر چیزی باید انجام شود، قاطعانه انجام دهید. کودکان تردید و احساس گیجی شما را سریعاً درک میکنند، انگار که برای این قضیه حس ششم دارند. پس هر گونه تردید شما ۱ عکسالعمل نق زدن از جانب کودک به دنبال خواهد داشت. در مورد فرزندان زیر ۵ سال شما نمیتوانید قوانین را توضیح دهید، فقط باید دستورات منصفانه و ساده و روشن را اعمال کنید.
برای ارسال نظر کلیک کنید
▼