311
کد: 213836
22 آبان 1398 - 10:53
با میوم رحم چه باید کرد و چه عوامل باعث احتمال افزایش بیماری میوم در زنان می شوند؟

با میوم رحم چه باید کرد؟ و چه عوامل باعث احتمال افزایش بیماری میوم در زنان می شوند؟ فیبروئید های رحم - تومور خوش خیم عضلات رحم است. میوم می تواند بسیار بزرگ و در موارد شدید با وزن چند کیلوگرم باشد. در یائسگی، یک نئوپلاسم خوش خیم به تنهایی از بین می رود. برخی از اقدامات برای حذف یک نئوپلاسم نشان داده شده به شدت ممنوع است.
به طور کلی، تومورهای عضلانی خوش خیم رحمی، اندازه، تعداد، شکل و مکان متفاوت دارند. میومای رحمی شایع ترین تومور خوش خیم در زنان است. اگر علائم جدی رخ دهد، آنها نیاز به درمان هورمونی یا جراحی دارند.

علائم میوم رحم
خونریزی طولانی مدت و غیرعادی دردناک (بیش از 5 روز)؛ خونریزی متناوب، به خصوص قبل از یائسگی؛ سقط جنین؛ ناباروری؛ خستگی و ناتوانی؛ حساسیت به عفونت؛خستگی ناشی از کم خونی؛ مشکلات مثانه: افزایش ادرار بدون علت.

تأثیر عوامل خطر زا در افزایش میوم
شایع ترین تومور سیستم تولید مثل زنان است که در بیش از 50٪ زنان 30 تا 50 ساله رخ می دهد. عوامل خطر خارجی و داخلی تأثیر قابل توجهی بر رشد میوم (فیبروئید )دارند. برای موارد میومای رحم، موارد منفی احتمالی وجود دارد که باید دنبال شود. ممنوعیت مطلق برای استفاده از مواد روانگردان و نوشیدنی های الکلی اعمال می شود. برخی از عوامل خطر را نمی توان تغییر داد - سن یا ژنتیک .

تاثیر سن باروری بر خطر ابتلا به میوم رحمی
سن باروری، خطر فیبروئید را افزایش می یابد. فیبرها تا زمان بلوغ ظاهر نمی شوند و فرکانس آنها با یائسگی کاهش می یابد. فیبرهای تشخیص داده شده در 25٪ از زنان سنین باروری و در 30-40٪ زنان بالای 40 سال تشخیص داده می شوند.
سن عامل خطر زا برای بیماری میوم است زنان مبتلا به یائسگی زودرس، احتمال ابتلا به فیبروئیدهای رحمی را افزایش می دهند. انتظار می رود که در اواخر یائسگی خطر ابتلا به فیبروئیدها را به دلیل طولانی مدت قرار گرفتن در معرض استروئید افزایش دهد. با این حال، اطلاعات اپیدمیولوژیکی در این مورد هنوز هم کافی نیست.

تاثیر ژنتیک بر خطر ابتلا به میوم رحمی
عوامل ژنتیکی می توانند نقش مهمی در توسعه فیبروئید داشته باشند. رشد میوما ها در رحم، نشان می دهد که ژنتیک نقش مهمی در توسعه فیبروئید ها ایفا می کند. تجزیه و تحلیل سیتوژنتیک سلول های میوم، وجود تقریبا 40٪ نمونه های آزمایش شده وجود اختلالات کروموزومی خاص تومور را تأیید کرده است.
تجزیه و تحلیل سیتوژنتیکی تعدادی از میوما ها از رحم می تواند تغییرات کروموزومی مختلف را نشان دهد، که ممکن است به این معنی باشد که هر فیبروئید به طور مستقل رشد می کند. مناطق خاصی از ژنوم ممکن است در پاتوژنز میوما دخیل باشند. عوامل تولید مثل بازخورد بین خطر ابتلا به فیبروئیدها و زایمان به خوبی شناخته شده است.

تاثیر بارداری و شیردهی بر میوم
افزایش تعداد حاملگی باعث کاهش خطر ابتلا به فیبروئیدها می شود. هر دو مکانیسم هورمونی و غیر هورمونی همچنین می توانند این ارتباط را توضیح دهند. فیبرهای شایع در زنان غیر باردار هستند، گرچه اضافه وزن و چاقی به نظر می رسد که بازخورد را کاهش دهند. خطر ابتلا به فیبروئید با سن زن در آخرین دوره بارداری کاهش می یابد.
نتایج مطالعه سلامت پرستاران II نشان می دهد که خطر ابتلا به فیبروئید در سنین در اولین و آخرین زایمان، و بعد از آن با تولد، کاهش می یابد. در چندین زن، رابطه معکوس بین خطر فیبروئید و تغذیه انحصاری با شیر مادر در طول زندگی در سایر مطالعات نشان داده شده است. این را می توان با این واقعیت توضیح داد که شیردهی هورمون های تخمدان را سرکوب می کند.
مشخص نیست که چرا بارداری خطر ابتلا به فیبروئیدها را کاهش می دهد، اما ممکن است اتفاق بیفتد که فیزیولوژیک بعد از زایمان رحم فیبروم را از بین می برد یا بعد از زایمان را کاهش می دهد. هورمون های اندوژن Myomas تنها در دوره باروری یافت می شود، که وابستگی آنها به استروئید تخمدان را اثبات می کند.
این واقعیت که استروژن و پروژسترون در شروع و رشد فیبروئید ها قابل توجه است، در مطالعات بالینی و تجربی مشهود است. چطور دقیقا بر شکل گیری و رشد فیبروئیدها تأثیر می گذارد هنوز کاملا درک نشده است. اعتقاد بر این است که استروژن باعث رشد میوما می شود.
مطالعات اخیر نشان داده است که پروژسترون همچنین ممکن است برای رشد میوما ها مهم باشد، زیرا با استروژن همکاری می کند و باعث رشد میوم جدید می شود. به همین علت، مولکول های پروژسترون، مانند آسئوپیزین، اولیپریستال و پیوندهای بدن، به عنوان داروهای بالقوه درمانی برای فیبروئید رحم مورد بررسی قرار گرفتند. استات الیپریستال نتایج امیدوار کننده ای را برای تبدیل شدن به یک عامل درمانی مناسب برای فیبروئیدهای رحم نشان داده است.
استفاده بیرونی از هورمون ها رابطه بین ضد بارداری خوراکی و میوما ها به طور گسترده مورد مطالعه قرار گرفته است. داده های اپیدمیولوژیک در ارتباط بین استفاده از داروهای ضد افتراقی خوراکی و میوما ها بحث برانگیز است. مطالعات منتشر شده نشان می دهد که کاهش یا عدم وجود خطر بین استفاده از قرص های ضد بارداری خوراکی و بروز میوما است
رابطه بین استفاده از قرص های ضد بارداری خوراکی و ظاهر myomas بحث برانگیز است طبق گفته دانشمندان، هیچ ارتباطی بین مصرف قرصهای ضد بارداری و خطر ابتلا به فیبروئید در زنان آمریکایی آفریقایی وجود ندارد. در این مطالعه، هیچ یک از اجزای پیشگیری از بارداری خوراکی، قدرت هورمونی، و مدت زمان و یا مدت استفاده از آن در معرض خطر ابتلا به فیبروئیدها نبود.
سن اولین استفاده از ضد بارداری خوراکی با ریسک کمی بالاتر همراه است. این مطالعه نشان می دهد که کاهش خطر ابتلا به میوما در کاربران فعلی تزریقی حاوی پروژستین تنها نشان می دهد. دلیل این امر، سرکوب گیرنده های استروژن در فیبرهای ناشی از پروژستین است.

تاثیر چاقی بر میوم
برخی مطالعات اپیدمیولوژیک نشان داده اند که افزایش خطر ابتلا به فیبروئیدها با چاقی و دیابت همراه است. یک عامل رایج در این ارتباط، مقاومت به انسولین است که اعتقاد بر این است که خطر ابتلا به فیبروئید در زنان چاق وجود دارد. BMI در خانمهای دارای فیبروئید به طور قابل توجهی بیشتر در مطالعات کوهورت فنلاند ثبت شد. این نتیجه را می توان با وجود سطح بالایی از استروژن های گردش خون توضیح داد.
با این حال، اکثر استروژنهایی که در حال گردش هستند، از تخمدانهای زنان قبل از یائسگی می آیند که این نظریه را تردید می کند. در ایالات متحده، چاقی در میان سیاهان، و نه در میان زنان سفید پوست معمول است. بنابراین، چاقی یکی از علل تفاوت های نژادی در خطر ابتلا به فیبروئیدها است. نتایج BWHS یک الگوی پیچیده غیر خطی، اما معکوس J را بین BMI و خطر فیبروئیدها نشان داد.

اشتباهاتی در سبک زندگی و افزایش خطر میوم
فاکتورهای سبک زندگی، مانند رژیم غذایی، کافئین و مصرف الکل، سیگار کشیدن، فعالیت بدنی و استرس، به طور بالقوه بر تشکیل میوم تاثیر می گذارد.
تاثیر تغذیه و رژیم غذایی بر میوم
تفاوت در رژیم غذایی ممکن است تا حدی به دلیل تفاوت های نژادی در شیوع میوما باشد. بنابراین، در زنان آفریقایی-آمریکایی، فیبروئیدها شایع تر هستند که مصرف میوه ها، سبزیجات، ویتامین ها و مواد معدنی کمتری دارند. برخی از عوامل رژیم غذایی در توسعه علائم میوم کمک کرده اند. خطر ابتلا به فیبروئید در خانم هایی که غذایی با شاخص گلیسمی بالاتر دارند، تا حدودی بالاتر است.
ویتامین های A و D از عوامل محافظتی بالقوه هستند. استدلال می شود که غذایی با محتوی سویا دارای بازخورد با میوما ها است، اما تحقیق در این زمینه نمی تواند این ارتباط را پیدا کند. علاوه بر این، کارشناسان نیز ثابت کرده اند که کاهش خطر ابتلا به فیبروئیدها در جمعیت با مصرف زیاد سویا می تواند ثابت شود.
گوشت
داده های کنونی ارتباط مثبت بین غذاهای غنی از گوشت قرمز و بروز میوما را نشان می دهد. دانشمندان نروژی یک مطالعه پیگیری در موارد ایتالیا را تایید کردند که نشان می دهد زنان با میوم رحمی مصرف گوشت گاو، گوشت قرمز و ژامبون بیشتری دارند. بنابراین، برای پیشگیری، کنترل مصرف بیش از حد گوشت قرمز در دستور کار است.
چربی
به تازگی، کارشناسان نتایج مربوط به نسبت مصرف چربی در رژیم غذایی و خطر ابتلا به فیبروئید در زنان آفریقایی-آمریکایی را منتشر کردند، که نشان دهنده افزایش خطر ابتلا به میوم در مصرف اسید های چرب امگا 3 است.خطر کلی فیبروئید ها با کل چربی مصرفی و زیر گروه های چربی در این مطالعه ارتباط نداشت.
میوه ها و سبزیجات
میوه ها و سبزیجات کارشناسان فرانسوی تایید کرده اند که رژیم غذایی غنی از میوه ها و سبزیجات خطر ابتلا به میوم را کاهش می دهد. زنانی که مقدار زیادی از سیترات مصرف میکردند خطر ابتلا به میوم رحمی کمتری داشتند. بازخورد بین میوما ها و مصرف میوه ها و سبزیجات نیز در یک مطالعه انجام شده در پکن ثبت شده است.
اثر محافظتی مصرف بالای سبزیجات و میوه های سبز (ارگانیک )در ایتالیا گزارش شده است. کارشناسان پیشنهاد کرده اند که مصرف بیشتر سبزیجات، میوه ها و ماهی ها عادات غذایی سالم و عادت های زندگی را نشان می دهد. میوه ها و سبزیجات خطر ابتلا به میوما ها را کاهش می دهد و محدودیت این مطالعه فقدان داده ها در مورد مصرف انرژی کل است، زیرا اطلاعات فقط بر میزان مصرف سبزیجات و در طی مصاحبه با بیماران پس از تشخیص فیبروئیدها جمع آوری شد.
محصولات لبنی
در یک مطالعه کنترل شده، دانشمندان ارتباط بین مصرف شیر، کره و خطر ابتلا به فیبروئیدها را مشخص کردند. در واقع مطالعات BWHS رابطه معکوس بین کلسیم، فسفر و نسبت کلسیم به فسفر با خطر فیبروئید را نشان داده است. داده های BWHS تایید کننده ی ارتباط مصرف شیر کم چرب با خطر فیبروئید را تایید می کنند. دانشمندان به این نتیجه رسیده اند که تفاوت نژادی در بروز میوما می تواند منجر به تفاوت در مصرف شیر شود.

تاثیر ویتامین ها بر میوم رحمی
ویتامین D
در هر دو زن سیاه و سفید، به عنوان یک عامل خطر بالقوه برای فیبروئیدها مطرح می شود. ویتامین D استروئید محلول در چربی است که پس از قرار گرفتن پوست در معرض نور خورشید تولید شده است. شواهد آزمایشگاهی و حیوانی نشان می دهد که دی هیدروکسوییتامین D3 رشد فیبروئیدها را مهار می کند و باعث آپوپتوز (یا مرگ سلول های میوم) می شود. یک مطالعه اخیر به این نتیجه رسید که زنان دارای ویتامین D کافی ، فیبروئید کمتری دارند.
آمریکایی های آفریقایی-آمریکایی که بیشتر احتمال دارد کمبود ویتامین D را داشته باشند احتمال بیشتری برای فیبروئیدها دارند.
ویتامین A
داده های مربوط به رابطه بین میوما و ویتامین A کمیاب است. ارتباط مثبتی بین ویتامین A و تشکیل فیبروئیدها در یک مطالعه نروژی تعیین شده است. آنها یک رابطه دوز-پاسخ بین سطح سرمی ویتامین A و احتمال ابتلا به فیبروئیدها را نشان دادند. سایر دانشمندان بازخورد مصرف ویتامین A را با غذا و خطر ابتلا به فیبروئید در زنان سیاه پوست نشان داده اند. با این حال، این رابطه تنها زمانی اتفاق می افتاد که مصرف ویتامین A از محصولات حیوانی حاصل می شود.

تاثیر قهوه و الکل بر میوم
کافئین و الکل
منع مصرف مطلق الکل برای میومای رحم است. تحقیقات نشان می دهد که هر دو کافئین و الکل می توانند سطح هورمون های اندوژن را تغییر دهند. ثابت شده است که مصرف الکل باعث افزایش خطر ابتلا به فیبروئید می شود. رابطه مثبت بین مصرف الکل و خطر ابتلا به myomas در زنان ژاپنی تایید شده است. در مطالعات دیگر، دانشمندان دریافته اند که این ارتباط در میان دوستداران آبجو قوی تر از دوستداران شراب است.
در ایتالیا بین خطر ابتلا به فیبروئیدها و مصرف قهوه، چای و الکل هیچ ارتباطی مشاهده نشد. دلیل عدم وجود چنین ارتباطی ممکن است این واقعیت باشد که شراب بیش از 90 درصد از الکل مصرف شده در این مطالعه را تشکیل می دهد. در زنان آفریقایی آمریکایی، کارشناسان هیچ ارتباطی بین مصرف قهوه و کافئین و خطر ابتلا به فیبروئیدها نیافتند. تحقیق بیشتر برای تعیین رابطه بین خطر فیبروئید و مصرف کافئین و الکل ضروری است.

تاثیر فعالیت فیزیکی بر میوم رحمی
مطالعات متعددی برای بررسی تأثیر فعالیت بدنی بر خطر فیبروئید انجام شده است. کاهش خطر ابتلا به فیبروئیدها در زنانی که ورزش می کنند و دارای وزن طبیعی بدن هستند دیده می شود. در زنان آسیایی ارتباط میان میوم و فعالیت بدنی هفته ای وجود داشت. زنان با شدت متوسط ​​فعالیت بدنی مرتبط با کار خطر ابتلا به فیبروئید را به میزان قابل توجهی کاهش دادند. با توجه به اینکه این یک عامل خطر قابل تغییر است، برای ارزیابی اثر فعالیت بدنی بر زیست شناسی فیبروئید، تحقیقات بیشتری لازم است.

تاثیر استرس بر میوم رحمی
استرس همچنین می تواند عامل خطر بالقوه برای فیبروئیدها باشد. با این حال، داده ها در این موضوع کافی نیست. استرس می تواند به تشکیل فیبروئیدها منجر شود، و باعث افزایش سطح استروژن و پروژسترون شود، به علت اثر فعال شدن غده هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال و انتشار کورتیزول. زنان سیاه پوست که در نتیجه تبعیض نژادی استرس بیشتری را تجربه می کنند بیشتر احتمال دارد فیبرویید داشته باشند. علل بالقوه این ارتباط مصرف الکل بیش از حد، رژیم غذایی نامناسب و چاقی است.

منبع: سیارک
مشاوره ویدیویی
ارسال نظر
*پر کردن قسمت هایی که ستاره دارد ضروری است.
نام:
ایمیل:
* نظر:
* کد امنیتی: