6020
کد: 170664
13 اسفند 1396 - 18:01
لیومیوسارکوم رحم یک تومور نادر ولیکن اگرسیو می‌باشد. معمولا با علایم خونریزی، درد و توده لگنی تظاهر می‌کند.
لیومیوسارکوم رحم یک تومور نادر ولیکن اگرسیو می‌باشد. معمولا با علایم خونریزی، درد و توده لگنی تظاهر می‌کند. درمان آن جراحی است. درمان‌های کمکی تأثیری در سوروایوال بیماری تاکنون نداشته‌اند. رادیوتراپی لگنی عود لگنی تومور را کم می‌کند ولیکن تأثیری در سوروایوال بیماری ندارد، شیمی درمانی نیز در افزایش سوروایوال بیماران به عنوان کمک درمانی در مراحل اولیه تأثیری نداشته است. در موارد پیشرفته و یا عود بیماری، از شیمی درمانی با استفاده از تاکسول+ کاربوپلاتین استفاده می‌شود. از جراحی در موارد متاستاز که رزکسیون تومور امکان‌پذیر باشد استفاده می‌شود. مطالعات جدید در مورد کاربرد روش‌های درمانی بر اساس بیولوژی مولکولی در حال بررسی است.

زمینه و هدف
تومور عضله صاف رحم از میومتر رحم منشاء گرفته و شامل لیومیوم و لیومیوسارکوم می‌باشد. لیومیوم رحم یک تومور خوش‌خیم بوده و نسبتاً شایع می‌باشد به طوری‌که در بعضی از جوامع تا 77% نیز گزارش شده است. در حالی‌که لیومیوسارکوم یک تومور بدخیم با سیر تهاجمی و پیش‌آگهی بد بوده و نادر است و حدود 1 درصد کانسرهای رحمی را تشکیل می‌دهد. تظاهر بالینی هر دو این تومورها خونریزی رحمی، درد و علایم فشاری می‌باشد. لیومیوم معمولاً در دهه چهارم تا پنجم در حالی که لیومیوسارکوم در سنین بالاتر حدود دهه پنجم تا ششم زندگی می‌باشد. انسیدانس لیومیوسارکوم در نمونه‌های جراحی شده با تشخیص لیومیوم خیلی نادر است حدود 5/0% در حالی که هر چه سن بالاتر باشد و بیمار با علایم لیومیوم تحت جراحی قرار گیرد احتمال لیومیوسارکوم بیشتر و حدود 7/1% می‌باشد. گرچه همیشه عقیده بر این بوده که رشد سریع و ناگهانی لیومیوم احتمال سارکوم را بیشتر می‌کند ولیکن یک مطالعه مروری این عقیده را تأیید نمی‌کند. به طوری‌که شانس سارکوم در لیومیومی که رشد سریع داشته است حدود 27/0% می‌باشد.1 بنابراین درمان لیومیوم رحم در زنان قبل از منوپوز ترجیحا محافظه‌کارانه می‌باشد و در صورت عدم پاسخ به درمان‌های محافظه‌کارانه درمان‌های جراحی پیشنهاد می‌شود.
ولیکن بروز یک توده رحمی پس از منوپوز، درمان جراحی را در اولویت قرار می‌دهد. لیومیوسارکوم رحمی توموری با پیشرفت تهاجمی و آگرسیو بوده و در موارد نادری پیشرفت کند دارد به طوری‌که سوروایوال 5 ساله آن 75-25% می‌باشد.2 در این مقاله در مورد اپیدمیولوژی، نحوه مراقبت و درمان لیومیوسارکوم بحث خواهیم کرد.

اپیدمیولوژی و تظاهرات بالینی
1% تومورهای رحمی را لیومیوسارکوم رحم تشکیل می‌دهد. بیماران در سنین 60-50 ساله هستند. رادیوتراپی لگنی انسیدانس کارسینوسارکوم را افزایش می‌دهد (M.M.T) ولیکن رابطه‌ای بین لیومیوسارکوم و رادیوتراپی وجود ندارد.4و3 همچنین مصرف تاموکسیفن شانس کارسینوسارکوم را افزایش می‌دهد نه لیومیوسارکوم را. علایم بیماری نیز خونریزی- درد و توده لگنی می‌باشد.

آمبولیزاسیون شریان رحمی Uterine artery embolization
از سال 1995 که آمبولیزاسیون شریان رحمی (UAE) به عنوان روشی برای حفظ رحم در موارد لیومیو‌م‌های علامت‌دار،‌ معرفی شد روز به روز محبوبیت بیشتری پیدا کرده است این روش توسط رادیولوژیست‌های دوره دیده انجام می‌شود و از بین رفتن علایم بیماری و دوره نقاهت خیلی سریع بوده ولیکن چون نمونه پاتولوژی وجود ندارد ممکن است تشخیص LMS (لیومیوسارکوم) به تعویق بیافتد.
جهت تشخیص LMS رحم قبل از انجام آمبولیزاسیون روش موثری وجود ندارد. انجام تست‌های خونی، رادیولوژی و یا نمونه‌گیری از آندومتر کافی نمی‌باشند این بررسی‌ها قبل از آمبولیزاسیون انجام می‌شود که میزان موفقیت درمانی را پیش‌بینی کند.9-7 انجام MRI قبل از آمبولیزاسیون بهترین روش برای تعیین موقعیت فیبروم می‌باشد زیرا فیبروم‌های پدانکوله و ساب‌سروز کمتر به این روش درمانی پاسخ می‌دهند.10 از طرفی سیگنال‌های MRI تا حدودی ممکن است بتواند موارد بدخیم را نشان دهد.10 گرچه احتمال لیومیوسارکوم رحم در نمونه‌های جراحی برای لیومیوم خیلی کم می‌باشد (5/0%). ولیکن به هر حال وجود دارد و تاکنون هفت مورد لیومیوسارکوم رحم پس از آمبولیزاسیون گزارش شده است.12و11
که در سه مورد تأخیر در تشخیص شش ماه و در چهار مورد 12 ماه یا بیشتر بوده است. از این هفت مورد دو مورد متأسفانه در موقع تشخیص متاستاز داشتند. به هر حال آمبولیزاسیون رحمی یک روش مفید در درمان لیومیوم رحم می باشد. آمبولیزاسیون رحم در زنان پس از یائسگی پیشنهاد نمی شود و همچنین در بیماری که آمبولیزاسیون منجر به از بین رفتن علایم بیمار نمی‌شود و در حقیقت شکست درمانی وجود دارد این احتمال را باید در نظر گرفت و بیماران را برای جراحی کاندید کرد.

پاتولوژی
به طور کلی لیومیوسارکوم یک توده صاف، زردرنگ با نقاط نکروز و هموراژی می‌باشد. معمولا تشخیص هیستوپاتولوژیک لیومیوسارکوم مشکل نمی‌باشد و اکثر تومورهای بدخیم عضله صاف رحم دارای خصوصیات زیر هستند.
هیپرسلولاریتی، آتی‌پیسم هسته، میتوز بالا بیش از 15 میتوز در هر میدان میکروسکوپی (MF/10HPF) و علاوه بر آن معمولا ویژگی‌های دیگر مثل منوپوز، گسترش تومور به خارج از رحم، سایز بزرگ (بیش از 10 سانتی‌متر)، تهاجم تومور به نسوج اطراف،‌ نکروز و آتیپیکال میتوز دیده می‌شود.
در مورد لیومیوسارکوم از نوع اپی‌تلوئید یا میگزوئید ممکن است تشخیص مشکل باشد زیرا آتی‌پیسم در هسته و تعداد میتوز کم است که در غیاب هیپرسلولاریتی و آتیپسم هسته معمولا این نوع لیومیوسارکوم بر اساس حاشیه تهاجمی تومور (Infiltrative border) تشخیص داده می‌شود.
گاهی تشخیص افتراق لیومیوسارکوم از نوع تومور عضله صاف و stump مشکل است. (جدول 2 و 3). اکثر پاتولوژیست‌ها معتقدند در صورت دو معیار از سه معیار زیر تشخیص لیومیوسارکوم داده می‌شود:
– تعداد میتوز بیش از 10
– آتیپی سلولی
– وجود نکروز Coagulative necrosis
اکثر پاتولوژیست‌ها وقتی دو تا از معیارهای فوق وجود داشته باشد تشخیص LMS می‌دهند. همانطور که گفته شد تشخیص افتراقی لیومیوم از لیومیوسارکوم ساده است و مشکلی در گزارش نهایی پاتولوژی وجود ندارد ولیکن در بعضی از لیومیو‌م‌ها گزارشاتی مثل آتی‌پیکال، سلولار، میتوتیک اکتیویتی و یا Bizarre leiomyoma وجود دارد که به شرح آنها خواهیم پرداخت.
گزارشات دیگری مثل هیدورپیک لیومیوما، میگزوئید لیومیوما، اپی‌تلیوئید لیوموما، نیز وجود دارد.
Atypical leiomyoma آتیپی سلولی وجود دارد ولیکن نکروز دیده نمی‌شود. نوع شدید آتی‌پیکال لیومیوم همان bizarre می‌باشد که آتی‌پی سلول شدید است ولیکن علی‌رغم هیپرسلولاریتی تعداد میتوز از 10 عدد کمتر است و نکروز سلولی وجود ندارد.14و13
Kempson و Hendrickson یک گروه کوچک از تومورهای عضله صاف رحم (Smooth muscle tumors) را معرفی کردند که رفتار کلینیکی آن‌ها را نمی‌توان پیش‌بینی کرد این محققین از واژه Smooth muscle Tumors of Uncertain Malignant Potential (STUMP) برای آن‌ها استفاده کردند.14
این تومورها شامل:
–تومورهای عضله صاف با حداقل آتی‌پیسم سلولی و تعداد میتوز کم ولیکن نمی‌توان هیستولوژی آن را مشخص کرد.
– تومور عضله صاف با آتی‌پی سلولی منتشر و شدید، میتوز کم و عدم قطعیت در مورد وجود یا عدم وجود کوآگولاتیو نکروزیس
– تومور عضله صاف با میزان متوسط تا شدید آتی‌پی سلول و ایندکس میتوز که نمی‌تـوان قطعا تعداد آن را مشخص کرد به دلیل آن که احتمالا تعدادی از سلول‌های در حال دژنراسیون شبیه به میتوز به نظر می‌رسد.

ایمونوهیستوشیمی Immunohistochemistry
لیومیوسارکوم معمولا مارکرهای عضله صاف را مثل h-caldesmon, desminT smooth- muscleactine، histone deactylase 8 را بیان می‌کند و بایستی بدانیم که نوع میگزوئید و اپی‌تلیوئید ممکن است برای این مارکرها مثبت نشود. همچنین لیومیوسارکوم CD10 و مارکرهای اپی‌تلیوئید مثل کراتین یا EMA را ممکن است بیان کند. لیومیوسارکوم‌ها ممکن است برای گیرنده‌های استروژن و پروژسترون هم مثبت شوند در مطالعات اخیر نشان داده شده که Ki67 نیز در سطح بالایی مثبت می‌شود.

فاکتورهای پروگنوستیک
لیومیوسارکوم رحم حتی اگر محدود به رحم باشد پیش‌آگهی بدی دارد در اکثر بیماران (40%) اولین عود در ریه‌ها دیده می‌شود و در 13% عود ابتدا در لگن اتفاق می‌افتد. سوروایوال 5 ساله در بیماران در مرحله I، 50% و در مرحله II، 25% می‌باشد.
در مطالعات مختلف عوامل پیش‌آگهی شامل سن، سایز تومور، مرحله بیماری، حاشیه تومور، وجود یا عدم وجود نکروز،‌ تعداد میتوز، میزان آتی‌پیسم سلولی و تهاجم به عروق، بوده است ولیکن توافق کلی در این زمینه وجود ندارد. یک مطالعه نشان داد که سایز تومور مهمترین عامل پروگنوستیک می‌باشد. در بعضی مطالعات دیگر سایر تومور و تعداد میتوز در تعیین پیش‌آگهی بیماری مهم بوده‌اند.
اکثرا معتقدند سایر پارامترها، عوامل وابسته به سایز تومور هستند و لذا اندازه تومور در staging جدید FIGO به عنوان یک عامل مهم در تعیین مرحله بیماری و بالطبع پیش‌آگهی آن آمده است.

جراحی Surgical management
خوشبختانه اکثر موارد تومورهای علامت‌دار رحمی که جراحی می‌شوند نهایتا هم خوش‌خیم هستند و فقط5/0%  نمونه‌های هیسترکتومی ممکن است جواب لیومیوسارکوم باشد. همانطور که قبلا نیز گفته شد روش قطعی برای افتراق این دو پدیده خوش‌خیم و بدخیم قبل از جراحی وجود ندارد. نمونه‌گیری از آندومتر فقط در مواردی که توده ساب‌موکوزال باشد ممکن  است کمک‌کننده باشد، MRI و اندازه‌گیری لاکتات دهیدروژناز گرچه کمک کننده هستند ولیکن قطعی نیست. برای Staging  لیومیوسارکوم سیستم مرحله‌بندی FIGO را باید به کار برد.15 تومور بایستی به طور کامل خارج شود. از روش میومکتومی در مواردی که بیمار حفظ باروری برایش مهم است و فرزند ندارد فقط هشت مورد گزارش شده است16 که وقتی به پاتولوژی این بیماران دقت می‌کنیم تعدادی از آن‌ها لیومیوم‌های غیرعادی بوده است و در حقیقت سارکوم نبوده است. هیسترکتومی درمان استاندارد برای این بیماران می‌باشد.

حفظ تخمدان‌ها
برای حفظ تخمدان‌ها در بیماران مبتلا به لیومیوسارکوم رحم هنـوز جـواب قاطعـی وجود ندارد بعضی از سارکوم‌های رحمی گیرنده هورمونی دارند و همچنین احتمال متاستاز میکروسکوپی در تخمدان وجود دارد لذا حفظ تخمدان‌ها مورد بحث است و یا قاطعیت نمی توان به آن پاسخ داد. در چندین مطالعه محققین وجود گیرنده‌های استروژنی را در لیومیوسارکوم گزارش داده‌اند.18و17 همچنین در یک گزارش موردی، قطع استروژن پس از اووفرکتومی منجر به از بین رفتن متاستازهای ریه در بیمار لیومیوسارکوم با گرید پایین شد.19 بنابراین بر اساس این گزارشات این احتمال وجود دارد که با حفظ تخمدان‌ها، سلول‌های باقیمانده سارکوم ممکن است مجدداً رشد و منجر به عود بیمار می‌شوند. در چندین مطالعه نیز احتمال متاستاز مخفی در تخمدان‌ها بررسی شده است در دو گزارش محققین گزارش کرده‌اند که در تخمدان‌ها به‌ظاهر سالم در نمونه پاتولوژی نیز هیچ متاستازی مشاهده نشد.
اما در گزارش دیگری از Levirao و همکارانش در 108 نمونه لیومیوسارکوم که تخمدان‌ها به طور ماکروسکپی سالم بودند در 9/1% از بیماران (2 درصد) متاستاز در نمونه‌ میکروسکپی مشاهده شد.
بنابراین با در نظر گرفتن احتمال پایین درگیری تخمدان در تخمدان‌هایی که به ظاهر سالم هستند، حفظ تخمدان‌ها در زنان جوان امکان‌پذیر است.
Aaro و همکارانشان سوروایول 5 ساله در 9 مورد لیومیوم سارکوم رحم با حفظ تخمدان‌ها را 78% گزارش دادند.
مطالعات بعدی هم این نظریه را تأیید کردند.23و22 به طوری که در یک گزارش از میوکلینیک در 25 موردی که تخمدان‌ها حفظ شد نسبت به بیماران که تخمدان‌ها برداشته شده بود و از نظر stage، گرید و سن با هم مطابقت داشتند میزان عود و سوروایول تفاوتی نداشت.
با بررسی گزارش 1396 مورد لیومیوسارکوم محدود به رحم در 341 بیمار کمتر از 50 سال 5- year disease free survival در بیمارانی که اووفورکتومی شده بودند با آنهایی که اووفرکتومی شده بودند تفاوتی مشاهده نشد.

لنفادنکتومی Lymph node evaluation
نقش لنفادنکتومی در لیومیوسارکوم رحم (LMS) مورد بحث است. در بررسی EER database در 348 مورد لیومیوسارکوم رحم 23 مورد (6/6%) غدد لنفاوی درگیر بود24 و سوروایول 5 ساله در آنهایی که غدد درگیر داشتند 26% نسبت به 64% در آنهایی که درگیری غدد نداشتند (001/0p<) ولیکن خود غدد لنفاوی درگیر به تنهایی تأثیری در سوروایول نداشت.7 در یک مطالعه توسط Gynecologic Oncology Group (GOG) در سارکوم رحم درگیری غدد لنفاوی تأثیری در پیش‌آگهی بیماری نداشت.
به هر حال اینکه بررسی غدد لنفاوی در لیومیوسارکوم رحم لازم است یا نه. جواب قاطعی وجود ندارد ولیکن به نظر می‌رسد درگیری غدد لنفاوی در موارد پیشرفته بیماری دیده می‌شود و به همین دلیل پیش‌آگهی بیماری در این موارد بد می‌شود و اما در موارد نادری نیز گزارش شده است که در بیماری محدود به رحم، غدد لنفاوی درگیر بوده است.

شاخص‌های پیش‌آگهی
همانطور که قبلا نیز گفته شد لیومیوسارکوم رحم یک بیماری تهاجمی با پروگنوز بد می‌باشد به طوری‌که متوسط دوره عادی از بیماری پس از درمان 2/2 سال می‌باشد و متوسط سوروایوال 9/4 سال است.
فاکتورهای موثر در پیش‌آگهی بیماری: 
گرید تومور، مرحله بیماری و تعداد میتوز می‌باشد.26
مروری بر یافته‌های SEER data base نشان می‌دهد که سوروایول 5 ساله بیماران در مرحله I، II، III، IV به ترتیب 75%، 60%، 44% و 28% می‌باشد.24
سایر فاکتورها مثل سایز کوچک تومور، سن پایین، قبل از یائسگی عوامل موثر در پروگنوز خوب بیماری هستند در یک مطالعه اخیر نیز عدم درگیری فضاهای عروقی (Vascular space involvement) در پیش‌آگهی بهتر موثر بوده است.

درمان‌های کمکی Adjuvant therapy
رادیوتراپی
استفاده از رادیوتراپی در درمان لیومیوسارکوم رحم معلوم نیست. در یک بررسی مروری بر نتایج مطالعات که توسط sala zar و Dunne انجام شد تفاوتی در سوروایوال بیماران در مرحله I که رادیوتراپی گرفته بودند با آنهایی که دریافت نکرده بودند، مشاهده نشد.28 در بعضی از مطالعات نشان داده شده است که کنترل موضعی با رادیوتراپی بهتر می‌شود.29و25و23و22 در مطالعه Brooks و همکارانش در روی 2677 بیمار با سارکوم رحم اضافه کردن رادیوتراپی به جراحی در بیماران مرحله II-IV با سوروایول بهتر بیماران همراه بود. منتهی محققین در مورد هیستولوژی و باقیمانده تومور پس از جراحی صحبتی نکرده‌اند. تنها در یک مطالعه Randomized Trial (RCT) که 224 بیمار مرحله I و II سارکوم رحم (103 مورد LMS و 91 مورد کارسینوسارکوم و 28 مورد آندومتریال استرومال سارکوم) به دو گروه رادیوتراپی و بدون رادیوتراپی تقسیم شدند.30 در این مطالعات بیماران مبتلا به LMS با دریافت رادیوتراپی بهبودی در کنترل موضعی و بقا مشاهده نشد. محققین نتیجه گرفتند که تمایل LMS به متاستاز از راه خونی دلیل عدم پاسخ به رادیوتراپی و عدم بهبود میزان بقای بیماران می‌باشد. محققین مسیر کلینیک نیز با بررسی پرونده های بیماران همین نتیجه را گرفتند که رادیوتراپی تأثیری در میزان بقای بیماران ندارد.23 بنابراین رادیوتراپی کمکی پس از جراحی به بیماران توصیه نمی شود.
شیمی درمانی Adjuvant chemotherapy
مطالعه کنترل شده تصادفی (RCT) در مورد کاربرد شیمی درمانی به عنوان درمان کمکی (Adjuvant) در LMS رحم وجود ندارد.
داکسی‌روبین (Doxirubin) به عنوان موثرترین دارو معرفی شده است.33-31 Omura و همکارانش یک مطالعه RCT را در نقش کموتراپی کمکی مورد سارکوم رحم گزارش دادند در این مطالعه در ساب‌گروه‌های مرحله I و II لیومیوسارکوم رحم تفاوتی در میزان عود در کسانی که شیمی درمانی گرفته بودند با آنهایی که درمانی نگرفته بودند مشاهده نشد. در مطالعه میوکلینیک نیز تفاوتی در سوروایول بیمارانی که شیمی درمانی دریافت کرده بودند با آنهایی که فقط کنترل شدند مشاهده نشد.

رژیم ترکیب Gemcitabine به همراه Docetaxeol
نتایج قابل توجهی در بیماران متاستاتیک و عود نشان داده است. این رژیم اخیراً در 25 بیمار مرحله I-IV لیومیوسارکوم به کار رفته است.36و35 مدت زمان عاری از بیماری P.F.S در گروه درمان شده نسبت به گروه با درمان‌های قبلی بیشتر بود.37 بنابراین هنوز تحقیقات در مورد لیومیوسارکوم و شیمی درمانی باید ادامه یابد. یک داروی جدید که نتایج رضایت‌بخشی نشان داده Trabectedine می‌باشد. یک نوع الکالوئید از گیاهان دریایی که باعث صدمه به DNA شود.38 گرچه هنوز مطالعه کافی در مورد آن وجود ندارد. یک گزارش اخیراً 45% پاسخ درمانی در زنان مبتلا به LMS که با رژیم‌های دیگر درمان شده و پاسخ نداده بودند، دیده‌اند. گرچه تعداد نمونه کم است ولیکن نتایج قابل توجه است.

عود Persistent or recurrent
در حدود 30% لیومیوسارکوم‌ها در موقع تشخیص متاستاز دارند (stage III, IV)24 و احتمال عود در LMS در حدود 40 تا 73 درصد می‌باشد. برای این بیماران درمان‌ها مختلفی پیشنهاد می‌شود که شامل: جراحی مجدد و برداشتن تومور، شیمی درمانی، هورمون تراپی و درمان‌های تسکینی (Palliative) می‌باشد. شیمی درمانی رایج‌ترین درمانی است که در موارد عود بیماری به کار می‌رود Doxorubicine در حدود 25% پاسخ درمانی می‌دهد.
یک مطالعه اخیرا با استفاده از Doxil (tiposomal doxorubicin) در موارد عود یا بیماری پیشرفته هیچ مزیتی نسبت به دوکسی روبین مشاهده نشد.40 اخیرا دو رژیم شیمی درمانی با نتایج قابل توجه در مورد عود لیومیوسارکوم معرفی شده‌اند یکی از این رژیم‌ها به‌کارگیری Temozolomide و دیگری ترکیب Gemcitabin Docetaxel می‌باشد.
Temozolomide در بیماران با عود به خوبی تحمل شده و در 19 بیماری که به کار رفته است در دو مورد پاسخ و در بقیه پیشرفت بیماری متوقف شده است 
در مطالعه دیگری توسط Garcia و همکارانش پاسخ به Temozolomide در 5 بیمار از 11 بیمار مورد مطالعه دیده شد که مدت متوسط پاسخ به درمان 5/12 ماه (mm58-8/3) بوده است.42 ترکیب دیگر درمانی در موارد عود gemcitabine doxetaxol می‌باشد که Hensely با به کارگیری این رژیم به میزان mg/m2900 gemcitabine به همراه mg/m2100 Decetaxol به عنوان خط اول درمانی در بیماران 8/4% پاسخ کامل 35% پاسخ نسبی و در 26% پیشرفت بیماری متوقف شد.36 مدت متوسط پاسخ به درمانی 16 ماه بوده است. در یک مطالعه دیگر نیز در لیومیوسارکوم‌های رحمی که غیرقابل جراحی بودند و به شیمی درمانی‌های قبلی پاسخ نداده بودند با این رژیم 27% پاسخ کامل و 20% پاسخ نسبی دیده شد.
یکی دیگر از روش‌های درمانی در بیماران دچار عود جراحی می‌باشد. رزکسیون متاستاز ایزوله ریوی در لیومیوسارکوم رحم با سوروایوال 5 ساله 40 درصد گزارش شده است.44و43 همچنین گزارش میوکلینیک نشان می‌دهد که جراحی cytoreductive در عود لیومیوسارکوم با پروگنوز بهتری همراه بوده است.45 با در نظر گرفتن نتایج این مطالعات به نظر می‌‌رسد جراحی در موارد عود که تومور قابل رزکسیون باشد در سوروایوال این بیماران موثر است. هورمون تراپی در لیومیوسارکوم پیشرفته یا عود به کار رفته است. تعدادی از تومورهای دستگاه ژنیتال از آن جمله LMS دارای رسپتور استروژن و پروژسترون هستند ولیکن درصد محدودی از این تومورها به هورمون‌تراپی پاسخ می‌دهند.
Akhan و همکارانش رسپتور استروژن Ki-67 و p53 را بررسی کردند و مشاهده کردند که سوروایول بیماران با بیش از 10% گیرنده استروژن و Ki-67 بهتر است.46 اخیرا یک مطالعه کیس- رپورت با استفاده از مهارکننده های آروماتاز در بیماران با رسپتور استروژن مثبت در بیمار LMS که دچار عود تومور در ریه شده بود تومور از بین رفت و پاسخ درمان برای 12 ماه باقی ماند.
همانطور که قبلا هم گفته شد پس رفت بیماری پس از اووفرکتومی هم گزارش شده است. به هر حال جایگاه هورمون‌تراپی در LMS بایستی با مطالعات بیشتر مشخص تر شود. رادیوتراپی در عود لیومیوسارکوم اثرات بسیار محدودی در سوروایول دارد. رادیوتراپی در این موارد بیشتر نقش Palliative دارد. ضرورت دست‌یابی به درمان‌های جدید در مورد LMS به شدت احساس می‌شود.

Molecular biology
Tyrosine kinase receptore: رسپتور تیروزین کیناز که برای پروتو انکوژن c-kit کد می شود در حقیقت یک تنظیم کننده پرولیفراسیون یا مرگ سلولی است و دیده شده در سرطان‌های خونی، دیس ژرمینوما و سمینوما و تومورهای استرومال دستگاه گوارش (Gastagional stromal tumor) این رسپتورها وجود دارد. به همین دلیل درمان مهارکننده‌های تیروزین کیناز مثل Imatinib در آنها خیلی موثر بوده است. متأسفانه مطالعات در روی LMS برای بررسی این رسپتور نتیجه مشخصی را نداده است و به نظر نمی‌رسد مهارکننده‌های تیروزین کیناز در مورد لیومیوسارکوم موثر باشد.
Matrix metalloproteinases: این مواد در حقیقت مواد خارج سلولی هستند که در تهاجم سلولی و ایجاد متاستاز موثر هستند (MMPs). مطالعاتی نشان داده است که MMP در 86% لیومیوسارکوم مثبت است و آن دسته از LMS که فاقد MMPs هستند رشد بطئی و غیرتهاجمی دارند.
همچنین ممکن است با بررسی Tissue- Microarray بتوان تقسیم‌بندی جدیدی برای لیومیوسارکوم درست کرد.
با استفاده از Microarray– analysis ممکن است اطلاعات بیشتری از تغییرات مولکولار در سلول‌های سرطانی به‌دست آورد به طوری‌که مطالعات جدید نشان داده که ژن CDKIN2A و diaphanous در لیومیوسارکوم دچار تغییرات می‌شوند (upregulation) و با فهم بهتر این تغییرات ژنی می توان امیدوار بود که درمان‌های بهتری برای سارکوم به وجود خواهد آمد (targeted therapy).

نتیجه‌گیری
لیومیوسارکوم رحم یک بیماری نادر و مهاجم می‌باشد. شیوع آن با افزایش سن بیشتر می‌شود. وجود یک توده رحمی علامت‌دار در یک خانم پس از منوپوز الزام بررسی دقیق و احتمالا جراحی را می‌طلبد. جراحی در لیومیوسارکوم رحمی شامل برداشتی کامل رحم همراه تخمدان‌ها می‌باشد. حفظ تخمدان‌های به ظاهر سالم در خانم‌های جوان امکان‌پذیر است. ولیکن احتمال میکرومتاستاز و یا تأثیر هورمون استروژن در سیر بیماری را بایستی در نظر داشت. لنفادنکتومی یک روش پروگنوستیک است به هر حال در موارد نادری لنف‌نودها مثبت است مگر اینکه بزرگ باشند و یا بیماری در خارج از رحم وجود داشته باشد.درمان‌های کمکی تأثیر در پروگنوز بیماری در مراحل اولیه (I, II) ندارد.
متأسفانه عود شایع است. Dexorobicin یک داروی قدیمی و موثر در موارد عود است. اخیراً رژیم Gemcitabine+ Decitaxol تأثیر قابل توجهی در موارد پیشرفته و عود داشته است. جراحی مجدد و رزکسیون تومور در بیمارانی که به خوبی انتخاب شوند روش مفیدی است. رادیوتراپی به عنوان درمان palliative موثر است. به نظر می‌رسد با پیشرفت‌هایی که در زمینه بیولوژی تومور در حال انجام است دسترسی به درمان‌های جدید و موثرتر امکان‌پذیر خواهد بود.
منبع: پزشک تو
مشاوره ویدیویی
نظر کاربران
انتشار یافته: 1 نظر
در انتظار بررسی:0
مبینا
Iran, Islamic Republic of
11:02 - 1397/08/21
0
سلام بچه ها من خواهرم سارکوم استخوان گرفته 5ماهه باردارم هست باید سقط جنین کنه بعدش شیمی درمانی رو شروع کنه
پاسخ ها
مدیر پایگاه

سلام
و ممنون از توجهتون



برای
طرح سوال و گرفتن پاسخ فقط از لینک زیر استفاده کنید



https://moshavere.niniban.com/

ارسال نظر
*پر کردن قسمت هایی که ستاره دارد ضروری است.
نام:
ایمیل:
* نظر:
* کد امنیتی: